MASTER 
NEGATIVE 
NO. 91-80174-4 





MICROFILMED 1991 
COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES/NEW YORK 


as part of the 
“Foundations of Western Civilization Preservation Project” 


Funded by the 
NATIONAL ENDOWMENT FOR THE HUMANITIES 


Reproductions may not be made without permission from 
Columbia University Library 





COPYRIGHT STATEMENT 


The copyright law of the United States -- Title 17, United 
States Code -- concerns the making of photocopies or other 
reproductions of copyrighted material... 


Columbia University Library reserves the right to refuse to 


accept a copy order if, in its judgement, fulfillment of the order 
would involve violation of the copyright law. 





AUTHOR: 


ADAM, JAMES 


TITLE: 


TEXTS TO ILLUSTRATE A 
COURSE OF ... 


PLACE: 


LONDON 


DATE: 


1902 





COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES 
PRESERVATION DEPARTMENT 


BIBLIOGRAPHIC MICROFORM TARGET 








Master Negative # 
A- Bote -ἰὰ 





Restrictions on Use: 


FILM SIZE: 


IMAGE PLACEMENT: 


DATE FILMED: 


Ay 
calle 


Original Material as Filmed - Existing Bibliographic Record 





ene -- 


[182 
ι Adl2 


Adam, James, 1860-1907, ed. 


Texts to illustrate a course of elementary lectures on 
Greek philosophy after Aristotle, selected and arranged 
by J. Adam ... London, New York, Macmillan and 60., 
limited, 1902. 


viii, 70 p. 223°". 


D0 = (Gop πὴ Enter bibrery—ef Phi es erty] 964 
cet 


1. Philosophy; Ancient. 


12-14318 


Library of Congress 


TECHNICAL MICROFORM DATA 


REDUCTION ratio:__| | 


ΙΒ IIB 
INITIALS 


4 
FILMED BY: RESEARCH PUBLICATIONS, INC WOODBRIDGE, CT 








15 mm 


2 13 "ἡ 


10 1] 


25 





Suite 1100 


9 








nd Image Management 


28 








” 





ll 
TO ALIM STANDARDS 


BY APPLIED IMAGE, INC. 





Avenue, 
301/587-8202 


Association for Information a 














Silver Spring, Maryland 20910 


1100 Wayne 


125 











- 








MANUFACTURED 


2 


1 


Centimeter 


> 
> 
5> 


τὰ 





182 
Columbia University 
in the City of Tew York 


Special Fund 


Given anonynrouslsy 


ee | 























Texts to illustrate a Course of 
Elementary Lectures on Greek 


Philosophy after Aristotle 




















Texts to illustrate a Course 
of Klementary Lectures 
on Greek Philosophy 
after Aristotle 


Selected and arranged by J. Adam, 
M.A., Hon. LL.D. of Aberdeen 
University, Fellow and Senior Tutor 
of Emmanuel College, Cambridge 


London 


Macmillan and Co., Limited 
New York : The Macmillan Company 


[902 


All rights reserved 





ἐκ COY γὰρ γένος ECMEN 








PREFACE 


IN preparing this volume of extracts, which is uniform with 
Dr. Jackson’s recently published compendium} my primary 
and immediate object has been to provide a text-book for 
use in connexion with my lectures on post-Aristotelian 
philosophy, particularly Stoicism and Epicureanism. 1 
have, however, endeavoured to keep in view the needs of 
those students, if any such there be, who, having a fair 
knowledge of the classical languages, and some interest in 
philosophy, may wish to acquire for themselves an elementary 
knowledge at first hand of the two greatest and most repre- 
sentative systems of Greek thought and dogma between 
the death of Aristotle and the birth of Christ. 

The modern writers to whom I am most indebted are 
Zeller, Philosophie der Girriechen; Ritter and Preller, Historia 
Philosophiae Graecae; Diels, Doxographi Graeci; Usener, 
Epicurea ; Stein, Psychologie der Stoa; Pearson, Fragments 
of Zeno and Cleanthes; and Dyroff, Ethik der alten Stoa. 
My obligations to Zeller are paramount; and I am glad to 
have this opportunity of placing on record the admiration 
which, in common with all students of ancient philosophy, 
I have long felt for his incomparable work. 


' Texts to illustrate a Course of Elementary Lectures on the ΝΗ istory of Greek 
Philosophy from Thales to Aristotle.—Macmillan and Co. 1901. 


EMMANUEL COLLEGE, CAMBRIDGE 
19th December 1901. 


3311795 





CONTENTS 


I THE ACADEMY AFTER PLATO 
Section 
1 Introductory 
2, 3 Speusippus and Xenocrates 
4-6 Arcesilaus 
7—14 Carneades 
15-17 Philo 


18-22 Antiochus 


Il THE PERIPATETIC SCHOOL AFTER ARISTOTLE 


23-28 Theophrastus 


29-32 Strato and Lyco 


III Tur OLpER SceEptics 


33-38 Pyrrho and Timon 


IV Epicurus 


39-44 Introductory 

45, 46 Philosophy and its parts 
47-56 Canonic 

57-83 Physics 

84-102 Ethics 








Vill TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY 


V Tue Stroics 


Introductory 
Philosophy and its parts 
Logic 
Physics ‘ Ὁ ΠΡ en ΤΟΣ Ξ 

τ I THE ACADEMY AFTER PLATO 
Ethics 

PRESIDENTS 
VI GREEK PHILOSOPHY IN ROME 

{ SPEUSIPPUS 347-339 Βα 
| ΧΕΝΟΟΒΑΤΕΒ 339-314 
Second or Middle Academy ARcESILAUS 7-241 

Third or New Academy CARNEADES 160 (?)-129 
Lucretius . ᾿ ᾿ , Fourth Academy Puito 100 (2)-circa 79 
Panaetius and Posidonius . . ; ; Fifth Academy ANTIOCHUS circa 79-circa 69 


Old Academy 
Introductory 


Karly Epicureans 


( cero 
Virgil 


Seneca 


1 Sextus Empiricus Pyrrhoneorum 1 220 ᾿Ακαδημίαι 
δὲ γεγόνασιν, ὥς φασιν οἱ πλείους, δύο ἢ τρεῖς" καὶ 
μία μὲν καὶ ἀρχαιοτάτη ἡ τῶν περὶ ἸΓλάτωνα, δευτέρα 
δὲ καὶ μέση ἡ τῶν περὶ ᾿Αρκεσίλαον τὸν ἀκουστὴν 
Πολέμωνος, τρίτη δὲ καὶ νέα ἡ τῶν περὶ Καρνεάδην ; 
καὶ Κλειτόμαχον᾽ ἔνιοι δὲ καὶ τετάρτην προστιθέασι τῶν 
περὶ Φίλωνα καὶ Χαρμίδαν. τινὲς δὲ καὶ πέμπτην κατα- 
λέγουσι τὴν τῶν περὶ τὸν ᾿Αντίοχον. 

2 Diogenes Laertius Iv 1 διεδέξατο δ᾽ αὐτὸν (τὸν Πηλά- Speusippus 
τωνα) Σπεύσιππος Ἐὐρυμέδοντος ᾿Αθηναῖος. See Jackson τὸ 
Texts for Lectures etc, pp. 72 ff. 

3 Diogenes Laertius Iv 14 διεδέξατο δὲ Σπεύσιππον (ὁ Xenocrates 
Ξενοκράτης) καὶ ἀφηγήσατο τῆς σχολῆς πέντε καὶ 
εἴκοσιν ἔτη. See Jackson l.c. 

4 Cicero de oratore 11 67 Arcesilas primum, qui Polemo- Arcesilaus 
nem audierat, ex variis Platonis libris sermonibusque 
Socraticis hoc maxime adripuit, nihil esse certi, quod aut 
sensibus aut animo percipi possit; quem ferunt eximio 
quodam usum lepore dicendi aspernatum esse omne animi 
sensusque iudicium primumque instituisse (quamquam id 2 
fuit Socraticum maxime) non quid ipse sentiret ostendere, 
sed contra id, quod quisque se sentire dixisset, disputare. 

B 


Musonius 
Epictetus 


Marcus Aurelius 





Carneades 


TEXTS FOR LECTURES 


ON GREEK PHILOSOPHY [5 


5 Cicero academica 1 44 cum Zenone. inquam, ut 
acceplmus, Arcesilas sibi omne certamen instituit. ibid. 45 


Arcesilas negabat esse quicquam quod sciri posset, ne 


illud quidem ipsum, quod Socrates sibi reliquisset : sic omnia 


slatere censebat in occulto : 


neque esse quicquam quod 


cerni aut intellegi posset: quibus de causis nihil oportere 


neque profiterl neque adfirmare quemquam neque adsen- 


slone approbare, cohibereque semper et ab omni lapsu 


continere temeritatem., quae tum esset insignis, cum aut falsa 


10 UL Incognita res approbaretur, neque hoc quicquam esse 


turplus quam cognitioni et perceptioni adsensionem appro- 


bationemque praecurrere. 


6 Sextus Empiricus vil 156—158 πάντων ὄντων ἀκατα. 


- 


, οι 4 \ > ; 4 »- , 
λήπτων διὰ THV ἀνυπαρξίαν τοῦ Στωικοῦ κριτηρίου, ει 
ι5 συγκαταθήσεται ὁ σοφός, δοξάσει O σοφός * μηδενὸς γὰρ 


Vv qn » J , 
OVTOS καταληπτοῦ, εἰ συγκατατίθεταί TLVL, T@ ἀκατα- 
« 


λήπτῳω συγκαταθήσεταιε, ἡ δὲ τῷ ἀκαταλήπτῳ συγκατά- 
« « 


θεσις δόξα ἐστίν. ὥστε εἰ 


Τῶν συγκατατιθεμένων ἐστὶν 


ὁ σοφός, τῶν δοξαστῶν ἔσται ὃ σοφός. οὐχὶ δέ γε τῶν 
δοξαστῶν ἐστιν ὁ σοφὸς (τοῦτο γὰρ ἀφροσύνης ἦν κατ᾽ 
αὐτούς, καὶ τῶν ἁμαρτημάτων αἴτιον)" οὐκ ἄρα τῶν συγ- 
κατατιθεμένων ἐστὶν ὁ σοφός. εἰ δὲ τοῦτο, περὶ πάντων 
αὐτὸν δεήσει ἀσυγκαταθετεῖν. τὸ δὲ ἀσυγκαταθετεῖν 


> \ σεις / ᾽ N \ , > , 
οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν ἢ τὸ ἐπέχειν" ἐφέξει ἄρα περὶ πάντων 

Ω ΄ Δ > > ᾽ .\ 4 wn ‘ 7 
50 σοφὸς. ἀλλ᾽ ἐπεὶ μετὰ τοῦτο ἔδει καὶ περὶ τῆς τοῦ 
βίου διεξαγωγῆς ἕξητεῖν, ἥτις οὐ χωρὶς κριτηρίου πέφυκεν 


> ; ’ > e ΄ 
ἀποδίδοσθαι, ἀφ οὗ καὶ ἡ 
/ 7 / » ’ Vv 

βίου τέλος, ἠρτημένην ἔχει 
σίλαος ὅτι οὐ περὶ πάντων 


> ; \ lo 
εὐδαιμονία, TOUTEOTL TO τοῦ 


4 , 4 , 
THY πίστιν, φησὶν ὁ Apxke- 
ἐπέχων KAVOVLEL τὰς αἱρέσεις 


καὶ φυγὰς καὶ κοινῶς τὰς πράξεις τῷ εὐλόγῳ, κατὰ 


TOUTO Te προερχόμενος TO ΚριΙΤΉριον κατορθώσει" τὴν μὲν 


Yap εὐδαιμονίαν πεβυγίνεσθαι διὰ τί 


φρόνησιν κινεῖσθαι ἐν τοῖς 


= 


IS φρονήσεως, τὴν δὲ 
κατορθώμασιν, τὸ δὲ κατόρ- 


\ 


θωμα εἶναι OTTED πραχθὲν εὔλογον ἔχει THY ἀπολογίαν. 


5 Ὁ Τροσε χων οὖν τώ εὖ) ὄγῳ 
/ 4 rn 
7 Sextus Empiricus vir ] 


~ 4 


7 
l 


, ᾽ , 
κατορθώσει Ka εὐδαιμονήσει. 


9 ὁ δὲ Καρνεάδης οὐ μόνον 


— a lee - ΜΝ » 4 4 »-- ~ 4 ~ , ΄ 
TOLS —TWLKOLS αλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς πρὸ αὐτοῦ ἀντιδιετάσ.- 


σετὸ περὶ τοῦ κριτηρίου 


οὐδέν ἐστιν ἁπλῶς ἀληθείας 


10] THE ACADEMY 8 


/ > / > " > , » » 
κριτήριον, ov λόγος, οὐκ αἴσθησις, οὐ φαντασία, οὐκ ἄλλο 
TL τῶν ὄντων: πάντα γὰρ ταῦτα συλλήβδην διαψεύδεται 
ἡμᾶς. 

8 Cicero academica 11 28 ex hoc illud est natum, quod 
postulabat Hortensius, ut id ipsum saltem perceptum as 
sapiente diceretis, nihil posse percipi. sed Antipatro hoc 
idem postulanti, cum diceret ei, qui adfirmaret nihil posse 
percipi, unum tamen illud dicere percipi posse consentaneum 
esse, ut alia non possent, Carneades acutius resistebat. 
nam tantum abesse dicebat, ut id consentaneum esset, ut τὸ 
maxime etiam repugnaret. qui enim negaret quicquam 
esse quod perciperetur, eum nihil excipere: ita necesse esse, 
ne id ipsum quidem, quod exceptum non esset, comprehendi 
et percipi ullo modo posse. 

9 Sextus Empiricus ΙΧ 139-141 εἰ γὰρ εἰσὶ θεοί, fda 1s 
> ’ > \ εἰς > ’ > / nw \ “ 
εἰσίν. εἰ δὲ ξῷα εἰσίν, αἰσθάνονται" πᾶν yap ζῴον 
αἰσθήσεως μετοχῇ νοεῖται ζῷον. εἰ δὲ αἰσθάνονται, καὶ 

‘Ao \ / ἃ > \ ὃ > » / 
πικράξονται Kat γλυκάζονται'" ov yap δι᾽ ἄλλης μέν 
τινος αἰσθήσεως ἀντιλαμβάνονται τῶν αἰσθητῶν, οὐχὶ δὲ 

a c/ / > 
καὶ διὰ τῆς γεύσεως. ὅθεν Kal τὸ περικόπτειν ταύτην ἤ 20 
ΝΜ ΝΜ td lal rn κ lal > 
τινα αἴσθησιν ἄλλην ἁπλῶς τοῦ θεοῦ παντελῶς ἐστιν 
/ > e > 
ἀπίθανον: περιττοτέρας yap αἰσθήσεις ἔχων [ὁ ἄνθρωπος] 
ἀμείνων αὑτοῦ γενήσεται, δέον μᾶλλον, ὡς ἔλεγεν ὁ 
- “ ΄“ ς / 
Καρνεάδης, σὺν ταῖς πᾶσιν ὑπαρχούσαις πέντε ταύταις 
αἰσθήσεσι καὶ ἄλλας αὐτῷ περιττοτέρας προσμαρτυρεῖν, -- 
“»ν / > 7 / > \ \ 
ἐν ἔχῃ πλειόνων ἀντιλαμβάνεσθαι πραγμάτων, ἀλλὰ μὴ 
A A c 5 qn > \ 
τῶν πέντε ἀφαιρεῖν. ῥητέον οὖν τινὰ γεῦσιν ἔχειν τὸν 
θεόν, καὶ διὰ ταύτης ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν γευστῶν. 
ἀλλ᾽ εἰ διὰ γεύσεως ἀντιλαμβάνεται, γλυκάξεται καὶ 

/ / 
πικράξζεται. γλυκαζόμενος δὲ καὶ mixpalopevos εὐαρεστήσει 30 

rn \ / 
τισὶ καὶ δυσαρεστήσει. δυσαρεστῶν δέ τισι καὶ ὀχλήσεως 
» \ a b a Ss fe! > \ 
ἔσται δεκτικὸς Kal τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον μεταβολῆς. εἰ δὲ 

- / > Ψ ” > ἃ 7 ’ 
τοῦτο, φθαρτός ἐστιν. ὥστε εἴπερ εἰσὶ θεοί, φθαρτοί 
εἰσιν. οὐκ ἄρα θεοὶ εἰσίν. 

10 Quintilianus ΧΙ 1. 35 neque enim Academici, cum 35 
in utramque disseruerunt partem, non secundum alteram 
vivent; nec Carneades ille, qui Romae audiente Censorio 
Catone non minoribus viribus contra iustitiam dicitur 





: TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [10 


disseruisse quam pridie pro iustitia dixerat. iniustus ipse 
vir fuit. 

11 Sextus Empiricus vir 166 ἀπαιτούμενος δὲ καὶ αὐτός 
Tl κριτήριον πρός τε τὴν τοῦ βίου διεξαγωγὴν καὶ πρὸς 
- τὴν τῆς εὐδαιμονίας περίκτησιν, δυνάμει ἐπαναγκάζξεται 
καὶ καθ᾽ αὑτὸν περὶ τούτου διατάττεσθαι, προσλαμβάνων 
τήν τε πιθανὴν φαντασίαν καὶ τὴν πιθανὴν ἅμα καὶ 
ἀπερίσπαστον καὶ διεξωδευμένην. 


12 Cicero de finibus 11 41 Carneades pugnare non 


ιο destitit, in omni hac quaestione, quae de bonis et malis 


appelletur, non esse rerum Stoicis cum Peripateticis con- 
troversiam, sed nominum. 

13 Cicero academica 11 131 introducebat etiam Carneades, 
non quo probaret, sed ut opponeret Stoicis, summum bonum 


15 esse frui rebus eis, quas primas natura conciliavisset, 


a 
= 


35 


14 Cicero Tusculanae disputationes πὶ 54 legimus 
librum Clitomachi, quem ille eversa Karthagine misit con- 
solandi causa ad captivos cives suos; in eo est disputatio 
scripta Carneadis, quam se ait in commentarium rettulisse. 
» Cum ita positum esset, videri fore in aegritudine sapientem 
patria capta, quae Carneades contra dixerit, scripta sunt. 

15 Eusebius praeparatio evangelica xiv 8. 15 διάδοχος δ᾽ 
αὐτοῦ (τοῦ Καρνεάδου) τῆς διατριβῆς καθίσταται Κλειτό.- 
μαχος, μεθ᾽ ὃν Φίλων. 

16 Cicero academicai 13 Antiochi magister Philo, magnus 
vir, ut tu existimas ipse, negat in libris. quod coram etiam 
ex ipso audiebamus, duas Academias esse erroremque eorum, 
qui ita putarunt, coarguit. 

17 Sextus Empiricus Pyrrhoneorum 1 235 οἱ δὲ περὶ 
᾿ Φίλωνά φασιν ὅσον μὲν ἐπὶ τῷ Στωικῷ κριτηρίῳ, τουτέστι 
τῇ καταληπτικῇ φαντασίᾳ, ἀκατάληπτα εἶναι τὰ πράγματα, 
ὅσον δὲ ἐπὶ τῇ φύσει τῶν πραγμάτων αὐτῶν καταληπτά. 
Compare Cicero academica τι 18. 

18 Cicero academica 1] 69, 70 sed prius pauca cum 
Antiocho, qui haec ipsa, quae a me defenduntur, et didicit 
apud Philonem tam diu, ut constaret diutius didicisse 
neminem, et scripsit de his rebus acutissime. et idem haec 
non acrius accusavit in senectute quam antea defensitaverat. 


22] THE ACADEMY 5 


quamvis igitur fuerit acutus, ut fuit, tamen inconstantia 
levatur auctoritas. quis enim iste dies illuxerit quaero, 
qui illi ostenderit eam, quam multos annos esse negitavisset, 
veri et falsi notam. excogitavit aliquid? eadem dicit 
quae Stoici. poenituit illa sensisse? cur non se trans- 5 
tulit ad alios et maxime ad Stoicos? eorum enim erat 
propria ista dissensio. quid? eum Mnesarchi poenitebat ? 
quid? Dardani? qui erant Athenis tum principes Stoi- 
corum. numquam a Philone discessit, nisi postea quam 
ipse coepit qui se audirent habere. unde autem subito τὸ 
vetus Academia revocata est? nominis dignitatem videtur, 
cum a re ipsa descisceret, retinere voluisse, quod erant qui 
illum gloriae causa fecisse dicerent, sperare etiam fore ut el, 
qui se sequerentur, Antiochii vocarentur. 

19 Cicero de finibus Vv 7 audebo te ab hac Academia nova ες 
ad illam veterem vocare, in qua, ut dicere Antiochum 
audiebas, non ei soli numerantur, qui Academici vocantur, 
Speusippus, Xenocrates, Polemo, Crantor ceterique, sed etiam 
Peripatetici veteres, quorum princeps Aristoteles, quem 
excepto Platone haud scio an recte dixerim principem 90 
philosophorum. Compare ibid. 22 restant Stoici, qui, cum 
a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus 
aliis easdem res secuti sunt. 

20 Sextus Empiricus Pyrrhoneorum 1 235 ὁ ᾿Αντίοχος 
τὴν Στοὰν μετήγαγεν εἰς τὴν ᾿Ακαδημίαν, ὡς καὶ εἰρῆσθαι -- 
ἐπ᾿ αὐτῷ ὅτι ἐν ᾿Ακαδημίᾳ φιλοσοφεῖ τὰ Στωικά' 
ἐπεδείκνυε γὰρ ὅτε παρὰ Πλάτωνι κεῖται τὰ τῶν 
Στωικῶν δόγματα. Compare Cicero academica τι 139 
(Antiochus) qui appellabatur Academicus, erat quidem, si 
perpauca mutavisset, germanissimus Stoicus. 30 

21 Cicero academica τι 134 Zeno in una virtute positam 
beatam vitam putat. quid Antiochus? etiam, inquit, 
beatam, sed non beatissimam. deus ille, qui nihil censuit 
deesse virtuti, homuncio hic, qui multa putat praeter 
virtutem homini partim cara esse, partim etiam necessaria. 35 

22 Cicero de finibus V 65 in omni autem honesto, de quo 
loquimur, nihil est tam illustre nec quod latius pateat 
quam coniunctio inter homines hominum et quasi quaedam 





TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [22 


societas et communicatio utilitatum et ipsa caritas generis 


humani, quae nata a primo.satu, quod a procreatoribus nati 
diliguntur et tota domus coniugio et stirpe coniungitur, 
serpit sensim foras, cognationibus primum, tum adfinitatibus, 
sdeinde amicitiis, post vicinitatibus, tum civibus et eis, qui 
publice socii atque amici sunt, deinde totius conplexu 





gentis humanae: quae animi affectio suum culque II THE PERIPATETIC SCHOOL AFTER ARISTOTLE 


tribuens atque hanc, quam dico, societatem coniunctionis 
humanae munifice et aeque tuens iustitia dicitur, cui sunt PRESIDENTS 
»adiunctae pietas, bonitas, liberalitas, benignitas, comitas 


πεν THEOPHRASTUS 322-288 B.c. 
quaeque sunt generis eiusdem. 


STRATO 288-270 
Lyco 270-226 


. . ὡ τα Ἢ - / 4 > / 

23 Diogenes Laertius v 36 Θεόφραστος Μελάντα Εὐφέ- Theophrastus 

: ‘a » ’ lal 

σιος. . . . οὗτος πρῶτον μὲν ἤκουσεν ᾿Αλκίππου τοῦ πολίτου 
᾽ A ’ , νἙ , , ’ \ 
ἐν τῇ πατρίδι, εἶτ᾽ ἀκούσας Πλάτωνος μετέστη πρὸς 
᾽ Υ̓ / ς / \ 
Ἀριστοτέλην" κἀκείνου eis Χαλκίδα ὑποχωρήσαντος αὐτὸς 
Ἢ 7, 4 ἃ > 7 7 \ / 
διεδέξατο τὴν σχολὴν Ὀλυμπιάδι τετάρτῃ καὶ δεκάτῃ 5 
καὶ ἑκατοστῇ. 

- u ‘ ~~ \ 

24 Theophrastus de causis plantarum τι 3. 5 καίτοι τὰ 

/ \ \ a) » a e “4 \ 
καθόλου καὶ Kowa πρῶτα ἔδει ἕητεῖν: εὑρεθέντων yap 

/ / a \ 5 / 
τούτων Kal τὰ κατὰ μέρος φανερά. τοῦτο μὲν οὖν ἴσως 

/ > “Δ \ \ \ ” / 3 / 4 
κωλύοιτ ἂν διὰ τὸ χαλεπὸν εἴτε πλείους αἰτίαι τυγχά- 

\ “-“ al > Ψ la) 
νουσιν εἴτε pia: περὶ δὲ τῶν ἐν τοῖς καθ᾽ ἕκαστα μᾶλλον 
“ \ " / > / 
εὐποροῦμεν: ἡ γὰρ αἴσθησις δίδωσιν ἀρχάς. 
΄ “" \ a / / \ 
25 11.1% μὲν οὖν ἀπὸ τοῦ σπέρματος γένεσις κοινὴ 
a / / / \ 4 
πάντων ἐστι τῶν ἐχόντων σπέρμα: πάντα yap δύναται 
na lal a > / \ Ὁ“ / 
γεννᾶν. τοῦτο δὲ καὶ TH αἰσθήσει φανερὸν ὅτι συμβαί- 
/ " ~ e \ 7 
νει, κατὰ δὲ τὸν λόγον ἴσως ἀναγκαῖον: ἡ γὰρ φύσις 
A δ “Ὁ / \ 
οὐδὲν ποιεῖ μάτην, ἥκιστα δὲ ἐν τοῖς πρώτοις καὶ 
“ \ \ / \ / / 
κυριωτάτοις" πρῶτον δὲ Kal κυριώτατον TO σπέρμα, ὥστε 
3 > \ ΄“ / 
TO σπέρμα μάτην av εἴη μὴ δυνάμενον γεννᾶν, εἴπερ 
, \ \ \ a / 
τούτου χάριν αἰεὶ TO σπέρμα Kal πρὸς τοῦτο πέφυκεν. 
Ὁ ς \ \ \ / 

26 1 16. 11 ἡ δὲ (φύσις) det πρὸς τὸ βέλτιστον 
᾿ “-. κι e ἔξ / / 4 \ 
ὁρμᾷ Kal τοῦθ᾽ ὥσπερ ὁμολογούμενόν ἐστι, ταύτῃ δὲ 

a ’ [χὰ \ A / / 
καὶ τὰ τῆς θεραπείας: ἅμα yap καὶ τελείωσις γίνεται 
- / ad e > \ 4 “a 4 
τῆς φύσεως ὅταν ὧν ἐλλιπὴς τυγχάνῃ ταῦτα προσλάβη 

\ / 
διὰ τέχνης. 








TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [27 


27 Theophrastus (?) apud Porphyrium de abstinentia 
ΠῚ 25 καὶ μὴν πᾶσι τοῖς ζῴοις ai ye τῶν σωμάτων 
ἀρχαὶ πεφύκασιν αἱ αὐταί. λέγω δὲ οὐκ ἐπὶ τὰ στοιχεῖα 
ἀναφέρων τὰ πρῶτα" ἐκ τούτων μὲν γὰρ καὶ τὰ φυτά: 
ἀλλ᾽ οἷον σπέρμα, σάρκας, καὶ τὸ τῶν ὑγρῶν τοῖς ζῴοις 
σύμφυτον γένος. πολὺ δὲ μᾶλλον τῷ τὰς ἐν αὐτοῖς 
ψυχὰς ἀδιαφόρους πεφυκέναι, λέγω δὴ ταῖς ἐπιθυμίαις 
καὶ ταῖς ὀργαῖς, ἔτι δὲ τοῖς λογισμοῖς, καὶ μάλιστα 
πάντων ταῖς αἰσθήσεσιν. ἀλλ᾽ ὥσπερ τὰ σώματα, οὕτω 
καὶ τὰς ψυχὰς τὰ μὲν ἀπηκριβωμένας ἔχει τῶν ζώων, 
τὰ δὲ ἧττον τοιαύτας. πᾶσί γε μὴν αὐτοῖς αἱ αὐταὶ 
πεφύκασιν ἀρχαΐ. 

28 Cicero Tusculanae disputationes V 24 hic autem elegan- 
tissimus omnium philosophorum et eruditissimus non magno 
5 opere reprehenditur, cum tria genera dicit bonorum ; vexatur 
autem ab omnibus primum in eo libro, quem scripsit de vita 
beata, in quo multa disputat, quamobrem is, qui torqueatur, 
qui crucietur, beatus esse non possit. in eo etiam putatur 
dicere in rotam beatam vitam non escendere. 

29 Diogenes Laertius v 58 διεδέξατο δ᾽ αὐτοῦ (τοῦ 
Θεοφράστου) τὴν σχολὴν Στράτων ᾿Αρκεσιλάου Λαμψα- 
κηνὸς--ἀἀνὴρ ἐλλογιμώτατος καὶ φυσικὸς ἐπικληθεὶς ἀπὸ 
τοῦ περὶ τὴν θεωρίαν ταύτην παρ᾽ ὁντινοῦν ἐπιμελέστατα 
διατετριφέναι. 

30 Cicero academica 11 121 Lampsacenus Strato... 
negat opera deorum se uti ad fabricandum mundum. quae- 
cumque sint, docet omnia effecta esse natura, nec, ut ille, 
qui asperis et levibus et hamatis uncinatisque corporibus 
concreta haec esse dicat interiecto inani. somnia censet haec 
esse Democriti non docentis, sed opinantis. ipse autem 
singulas mundi partes persequens, quidquid aut sit aut fiat, 
naturalibus fieri aut factum esse docet ponderibus et 
motibus. 

31 Diogenes Laertius v 65 τοῦτον (τὸν Θεόφραστον) διε- 
s δέξατο Λύκων ᾿Αστυάνακτος Tpwadeds. ibid. 68 ἀφηγήσατο 
δὲ τῆς σχολῆς ἔτη τέτταρα πρὸς τοῖς τετταράκοντα. 

32 Cicero de finibus Υ 13 Lyco, oratione locuples, rebus 
ipsis ielunior. 








ΠῚ THE OLDER SCEPTICS 


PYRRHO circa 365-275 B.c. 
TIMON circa 320—230 


33 Diogenes Laertius 1x 61 Πύρρων, ᾿Ηλεῖος, Πλειστ- Pyrrho 


, Ἢ > ε" \ \ A rd aA e 
apxyov μὲν ἣν υἱὸς, καθὰ καὶ Διοκλῆς ἱστορεῖ. ὥς φησι 
. 2 / > taal / 9 / \ 
é ᾿Απολλόδωρος ἐν χρονικοῖς, πρότερον ἦν Cwypados, Kat 
» , a Vv , ς *- / 5 > 
ἤκουσε Apvowvos τοῦ TiAT@Vvos, ws Αλέξανδρος ἐν 
διαδοχαῖς, εἶτα ᾿Αναξάρχου, ξυνακολουθῶν πανταχοῦ, ὡς s 
\ “ Ἢ n > 3 / / \ n 
καὶ τοῖς Τυμνοσοφισταῖς ἐν India συμμίξαι καὶ τοῖς 
/ 
Mayots. 


34 Sextus Empiricus 1 53 ὁ προφήτης τῶν Πύρρωνος Timon 


λόγων Τίμων. Diogenes Laertius 1x 110 f. ποιήματα 
(ὁ Τίμων) cuvéypade, καὶ ἔπη, καὶ τραγῳδίας, καὶ σατύ- 
ρους, καὶ δράματα κωμικὰ τριάκοντα, τραγικὰ δὲ ἑξήκοντα, 
σίλλους τε καὶ κιναίδους. φέρεται δὲ αὐτοῦ καὶ κατα- 
λογάδην βιβλία, εἰς ἐπῶν τείνοντα μυριάδας δύο, . .. 
τῶν δὲ σίλλων τρία ἐστίν: ἐν οἷς, ὡς ἂν σκεπτικὸς 
ὦν, πάντας λοιδορεῖ καὶ σιλλαίνει τοὺς δογματικούς, ἐν 
παρῳδίας εἴδει. 

35 Aristocles apud Eusebii praeparationem evangelicam 
XIV 18. 2—4 αὐτὸς μὲν (Πύρρων ὁ ᾿Ηλεῖος) οὐδὲν ἐν γραφῇ 
καταλέλοιπεν, ὁ δὲ μαθητὴς αὐτοῦ Τίμων φησὶ δεῖν τὸν 
μέλλοντα εὐδαιμονήσειν εἰς τρία ταῦτα βλέπειν: πρῶτον 2 
μέν, ὁποῖα πέφυκε τὰ πράγματα: δεύτερον δέ, τίνα χρὴ 


ς rn a a / / 
τρόπον ἡμᾶς πρὸς αὐτὰ διακεῖσθαι" τελευταῖον δέ, τί 
« 


- G > \ \ 5 / / 
περιέσται τοῖς οὕτως ἔχουσι. τὰ μὲν οὖν πράγματά 
=: ᾽ / we LO / a 10 
φησιν αὐτὸν ἀποφαίνειν ἐπ ἴσης ἀδιάφορα καὶ ἀστάθμητα 
“ / \ > / ς A / 

καὶ ἀνεπίκριτα" διὰ τοῦτο μήτε τὰς αἰσθήσεις ἡμῶν μήτε 
, Ἁ n Ss \ 

τὰς δόξας ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι. διὰ τοῦτο οὖν μηδὲ 

9 





10 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [35 


πιστεύειν αὐταῖς δεῖν, ἀλλ᾽ ἀδοξάστους καὶ ἀκλινεῖς καὶ 
ἀκραδάντους εἶναι, περὶ ἑνὸς ἑκάστου λέγοντας ὅτι οὐ 
μᾶλλον ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν, ἢ καὶ ἔστι καὶ οὐκ ἔστιν, ἢ 
οὔτε ἔστιν οὔτ᾽ οὐκ ἔστιν. τοῖς μέντοι διακειμένοις 
5 οὕτω περιέσεσθαι Τίμων φησὶ πρῶτον μὲν ἀφασίαν, ἔπειτα 
δ᾽ ἀταραξίαν. 

36 Diogenes Laertius 1x 103 f. περὶ δὲ ὧν οἱ δογματικοὶ 
διαβεβαιοῦνται τῷ λόγῳ, φάμενοι κατειλῆφθαι, περὶ 
τούτων ἐπέχομεν ὡς ἀδήλων, μόνα δὲ τὰ πάθη γινώσκομεν. 
τὸ μὲν γὰρ ὅτι ὁρῶμεν, ὁμολογοῦμεν, καὶ τὸ ὅτι τόδε νοοῦμεν, 
γινώσκομεν" πῶς δὲ ὁρῶμεν, ἢ πῶς νοοῦμεν, ἀγνοοῦμεν. 
καὶ ὅτι τόδε λευκὸν φαίνεται, διηγηματικῶς λέγομεν, οὐ 
διαβεβαιούμενος ὅτε καὶ ὄντως ἔστι. περὶ δὲ τῆς 
οὐδὲν ὁρίξω φωνῆς καὶ τῶν ὁμοίων, λέγομεν ὡς οὐ 
δογμάτων... ἐν ᾧ οὖν λέγομεν μηδὲν ὁρίξειν, οὐδ᾽ αὐτὸ 
τοῦτο ὁριξόμεθα. Compare 76 ἀναιροῦσι δὲ οἱ σκεπτικοὶ 
καὶ αὐτὴν τὴν οὐδὲν μᾶλλον φωνήν. ὡς γὰρ οὐ μᾶλλον 
ἔστι πρόνοια ἢ οὐκ ἔστιν, οὕτω καὶ τὸ οὐδὲν μᾶλλον 
οὐ μᾶλλον ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι. σημαίνει οὖν ἡ φωνή, 
καθά φησι καὶ Τίμων ἐν τῷ Πύθωνι, τὸ μηδὲν ὁρίζειν, 
ἀλλὰ ἀπροσθετεῖν. 

o7 τχ 10δ f. ὁ Τίμων ἐν τῷ Πύθωνί φησι μὴ ἐκβεβηκέ- 
vat (τὸν Πύρρωνα) τὴν συνήθειαν. καὶ ἐν τοῖς ἰνδαλμοῖς 
οὕτω λέγει, 

ἀλλὰ τὸ φαινόμενον πάντη σθένει οὗπερ ἂν ἔλθῃ. 
καὶ ἐν τοῖς περὶ αἰσθήσεών φησι, Τὸ μέλι ὅτι ἐστὶ 
γλυκύ, οὐ τίθημι" τὸ δ᾽ ὅτι φαίνεται, ὁμολογῶ καὶ 
Αἰνεσίδημος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Πυρρωνείων λόγων οὐδέν 
φησιν ὁρίζειν τὸν Πόρρωνα δογματικῶς διὰ τὴν ἀντιλογίαν, 
τοῖς δὲ φαινομένοις ἀκολουθεῖν. Compare 108 αἱρούμεθά 
τι κατὰ τὴν συνήθειαν καὶ φεύγομεν καὶ νόμοις χρώμεθα. 

38 ΙΧ 107 ἢ τέλος δὲ οἱ σκεπτικοί φασι τὴν ἐποχήν, 
ἡ σκιᾶς τρόπον ἐπακολουθεῖ ἡ ἀταραξία νὼ ἡ See 
δὲ καὶ τὴν ἀπάθειαν, ἄλλοι δὲ τὴν πρᾳότητα τέλος 


35 εἰπεῖν φασι τοὺς σκεπτικούς. 


IV EPICURUS 341-270 spc. 
FOUNDATION OF THE EPICUREAN SCHOOL: circa 300 


39 Diogenes Laertius x 1 ἢ "Emixouvpos Νεοκλέους καὶ 
ΓΔ , > - “ / lal 
Χαιρεστράτης, Αθηναῖος, τῶν δήμων ᾿᾿αργήττιος, γένους τοῦ 


τῶν Φιλαιδῶν, ὥς φησι Μητρόδωρος ἐν τῷ περὶ εὐγενείας. 


τοῦτόν φασιν ἄλλοι τε καὶ Ἡρακλείδης ἐν τῇ Σωτίω- 
> / \ af - 
νος ἐπιτομῇ, κληρουχησάντων ᾿Αθηναίων τὴν Σάμον, ἐκεῖ 


τραφῆναι" ὀκτωκαιδεκέτη δ᾽ ἐλθεῖν εἰς ᾿Αθήνας, Zevo- 
ρ ) ) i] 


κράτους μὲν ἐν ᾿Ακαδημίᾳ, ᾿Αριστοτέλους δ᾽ ἐν Χαλκίδι 
διατρίβοντος. τελευτήσαντος δὲ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μα- 
κεδόνος καὶ τῶν ᾿Αθηναίων ἐκπεσόντων ὑπὸ Περδίκκου 
μετελθεῖν εἰς Κολοφῶνα πρὸς τὸν πατέρα. χρόνον δέ 
τινα διατρίψαντα αὐτόθι καὶ μαθητὰς ἀθροίσαντα πάλιν 
ἐπανελθεῖν εἰς ᾿Αθήνας ἐπὶ ᾿Αναξικράτους: καὶ μέχρι 
μέν τινος κατ᾽ ἐπιμιξίαν τοῖς ἄλλοις φιλοσοφεῖν, ἔπειτα 
ἰδίᾳ πως τὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ κληθεῖσαν αἵρεσιν συστήσασθαι. 

40 Athenaeus ΧΠῚ 588A καὶ πρῶτόν γε μνησθήσομαι 
τοῦ φιλαληθεστάτου ᾿Ἐἰπικούρου: ὅστις ἐγκυκλίου παιδείας 
ἀμύητος ὧν ἐμακάριξε καὶ τοὺς ὁμοίως αὑτῷ ἐπὶ φιλο- 
σοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος “Μα- 
καρίζω σε, ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης αἰτίας ἐπὶ 
φιλοσοφίαν wpunoas.” ὅθεν αὐτὸν καὶ ὁ Τίμων φησὶ 

γραμμοδιδασκαλίδην ἀναγωγότατον ἕωόντων. 

Compare Epicurus apud Diogenem Laertium x 6 παιδείαν 
δὲ πᾶσαν, μακάριε, φεῦγε τἀκάτιον ἀράμενος. 

41 Diogenes Laertius x 8—10 καὶ αὐτὸν ’Eixoupov (φησὶν 
ὁ Τιμοκράτης) ἐ ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς περὶ Ναυσιφάνους λέγειν" 
“Ταῦτα ἤγαγεν αὐτὸν εἰς ἔκστασιν τοιαύτην, ὥστε μοι 
λοιδορεῖσθαι, καὶ ἀποκαλεῖν διδάσκαλον. Πλεύμονά τε 
11 





12 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [ 41 46 | EPICURUS 13 


αὐτὸν ἐκάλει, καὶ ἀγράμματον, Kal ἀπατεῶνα, καὶ 43 Numenius apud Eusebii praeparationem evangelicam 
πόρνην: τούς te περὶ Πλάτωνα Διονυσοκόλακας, XIV 5. 3 ἐν οὐδενὶ μὲν ὥφθησαν (οἱ ᾿Ἐπικούρειοι) ᾿Επικούρῳ 
καὶ αὐτὸν ἸΙΪλάτωνα χρυσοῦν, καὶ ᾿Αριστοτέλην ἄσω- ἐναντία θέμενοι οὐδαμῶς, ὁμολογήσαντες δὲ εἶναι σοφῷ 
τον, «ὃν» καταφαγόντα τὴν πατρῴαν οὐσίαν στρατεύ- συνδεδογμένοι καὶ αὐτοὶ διὰ τοῦτο ἀπέλαυσαν τῆς προσ- 
«εσθαι καὶ φαρμακοπωλεῖν" φορμοφόρον te ἸΠρωταγόραν | ρήσεως εἰκότως" ὑπῆρξέ τε ἐκ τοῦ ἐπὶ πλεῖστον τοῖς 
καὶ γραφέα Δημοκρίτου καὶ ἐν κώμαις γράμματα μετέπειτα ᾿Ἐπικουρείοις μηδ᾽ αὐτοῖς εἰπεῖν πω ἐναντίον 
διδάσκειν: Ἡράκλειτόν τε κυκητήν' καὶ Δημόκριτον | | οὔτε ἀλλήλοις οὔτε ᾿ ὑπικούρῳ μηδὲν εἰς μηδέν, ὅτου καὶ 
Anpoxpitov: καὶ ᾿Αντίδωρον Lavvidwpov: τούς τε μνησθῆναι ἄξιον: ἀλλ᾽ ἔστιν αὐτοῖς παρανόμημα, μᾶλλον 
Κυνικοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος" καὶ τοὺς διαλεκτικοὺς δὲ ἀσέβημα, καὶ κατέγνωσται τὸ καινοτομηθέν. καὶ διὰ 
 πολυφθόρους: Πύρρωνα δὲ ἀμαθῆ καὶ ἀπαίδευτον. τοῦτο οὐδεὶς οὐδὲ τολμᾷ, κατὰ πολλὴν δὲ εἰρήνην αὐτοῖς 
μεμήνασι δὲ οὗτοι. τῷ γὰρ ἀνδρὶ μάρτυρες ἱκανοὶ ἠρεμεῖ τὰ δόγματα ὑπὸ τῆς ἐν ἀλλήλοις αἰεί ποτε συμ- 
τῆς ἀνυπερβλήτου πρὸς πάντας εὐγνωμοσύνης ἥ τε φωνίας. ἔοικέ τε ἡ ᾿Επικούρου διατριβὴ πολιτείᾳ τινὶ 
πατρὶς χαλκαῖς εἰκόσι τιμήσασα, οἵ τε φίλοι τοσοῦ- ἀληθεῖ, ἀστασιαστοτάτῃ, κοινὸν ἕνα νοῦν, μίαν γνώμην 
Tot τὸ πλῆθος ὡς μηδ᾽ ἂν πόλεσιν ὅλαις μετρεῖσθαι ᾿ ἐχούσῃ. 
s δύνασθαι, οἵ τε γνώριμοι πάντες ταῖς δογματικαῖς αὐτοῦ 44 Lucretius v 1-12 
σειρῆσι προσκατασχεθέντες, πλὴν Μητροδώρου τοῦ Στρα- | quis potis est dignum pollenti pectore carmen 
Tovixews πρὸς Καρνεάδην ἀποχωρήσαντος, τάχα βαρυν- condere pro rerum maiestate hisque repertis ? 
θέντος ταῖς ἀνυπερβλήτοις αὐτοῦ χρηστότησιν: ἥ τε quisve valet verbis tantum qui fingere laudes 
διαδοχή, πασῶν σχεδὸν ἐκλιπουσῶν τῶν ἄλλων, ἐς ἀεὶ pro meritis Θ᾽ 8 possit qui talia nobis 
0 διαμένουσα καὶ νηρίθμους ἀρχὰς ἀπολύουσα ἄλλην pectore parta suo quaesitaque praemia liquit ? 
ἐξ ἄλλης τῶν γνωρίμων. % τε πρὸς τοὺς γονέας nemo, ut opinor, erit mortali corpore cretus. 
εὐχαριστία, Kal ἡ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς εὐποιία, πρός τε nam si, ut ipsa petit maiestas cognita rerum, 
τοὺς οἰκέτας ἡμερότης, ὡς δῆλον κἀκ τῶν διαθηκῶν dicendum est, deus 1116 fuit, deus, inclyte Memmi, 
αὐτοῦ καὶ OTL αὐτοὶ συνεφιλοσόφουν αὐτῷ, ὧν hy ἐνδοξό- qui princeps vitae rationem invenit eam quae 
3 TaTOS ὁ προειρημένος Μῦς: καθόλου τε ἡ πρὸς πάντας nunc appellatur sapientia, quique per artem 
αὐτοῦ φιλανθρωπία. τῆς μὲν yap πρὸς θεοὺς ὁσιότητος fluctibus e tantis vitam tantisque tenebris 
καὶ πρὸς πατρίδα φιλίας ἄλεκτος ἡ διάθεσις. ὑὕὑπερ- in tam tranquillo et tam clara luce locavit. 
βολῇ yap ἐπιεικείας οὐδὲ πολιτείας ἥψατο. καὶ Compare I 62--79, ΠΙ 1—30 et al. 
χαλεπωτάτων δὲ καιρῶν κατασχόντων τηνικάδε τὴν 
Ῥλλάδα αὐτόθι καταβιῶναι, δὶς ἢ τρὶς τοὺς περὶ τὴν 





Philosophy and its parts 


> , ; ‘ ‘ , / e\ \ 
ἰωνίαν τόπους πρὸς τοὺς φίλους διαδραμόντα" οἱ καὶ 
; 4 \ = \ , > n~ 4 5 Ά Ἢ . τ. 7 ὰ 5 - 
πανταχόθεν προς αὐτὸν ἀφικνοῦντο, καὶ συνεβίουν αυτῳω ᾿ 45 Sextus Empiricus XI 169’ ὑπίκουρος eee ἔλεγε τὴν Definition of 
> A , , 4 > ; A \ > / / ᾽ / > , 4 ᾿Ξ . : ‘ 
ev τῷ κήπῳ, καθά φησι Kai Ἀπολλόδωρος: ὃν Kal ὀγδοή- | φιλοσοφίαν ἐνέργειαν εἶναι λόγοις καὶ διαλογισμοῖς Philosophy 
- , \ > , ’ ~ 
κοντα μνῶν πρίασθαι. τὸν εὐδαίμονα βίον περιποιοῦσαν. 
Ὡ ἘΝ ν᾿ ; 4 e _ 4 > lal > \ ι 9 δ. . ΝΠ fn ξ΄ 
42 x 11 ᾿Επίκουρον (φησὶν ὁ Διοκλῆς) μὴ ἀξιοῦν εἰς τὸ | 46 Diogenes Laertius x 30 διαιρεῖται τοίνυν (ἡ κατ᾽ Ἔπτί- Division of 
\ / > ; , \ / , > ’ / . » 
κοινὸν κατατίθεσθαι τὰς οὐσίας, καθάπερ τὸν Πυθαγόραν κουρον φιλοσοφία) εἰς τρία, τό τε κανονικὸν καὶ φυσικὸν ἀρίρος ἐν 
: ; Ξ : ἐν : ie ‘ Ἂς i Sires , into Canonic, 
κοινὰ τὰ φίλων λέγοντα" ἀπιστούντων yap εἰναύ TO καὶ θικὸν. -. . εἰώθασι MEVTOL TO KQVOVLKOV ομοῦυ τῷ Physics, and 
a“ + a ἃ 4 "δὲ , nA ΄ κα " p28 \ , \ 2 es Ethics 
τοιοῦτον, εἰ ὃ ἀπίστων, οὐδὲ φίλων. φυσικῷ τάττειν. καλοῦσι δ᾽ αὐτὸ περί κριτηρίου καὶ ἀρχῆς, 





14 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [46 


καὶ στοιχειωτικόν" τὸ δὲ φυσικὸν περὶ γενέσεως Kal φθορᾶς, 
καὶ περὶ φύσεως" τὸ δὲ ἠθικὸν περὶ αἱρετῶν καὶ φευκτῶν, 


‘ 4 f ; κ / 
Kat περὶ βίων Kai τέλους. 


Canonic 


47 Cicero ade jinibus I 22 iam in altera philosophiae 
di 


parte, quae est quaerendi ac disserendi, quae λογική dicitur, 
iste vester plane, ut mihi quidem videtur, inermis ac nudus 
est. tollit definitiones; nihil de dividendo ac partiendo docet ; 
non, quo modo efficiatur concludaturque ratio, tradit; non, 
qua via captiosa solvantur, ambigua distinguantur, ostendit : 
iudicia rerum in sensibus ponit, quibus si semel aliquid falsi 
pro vero probatum sit, sublatum esse omne iudicium veri et 
falsi putat. 

48 Diogenes Laertius x 31 ἐν τοίνυν τῷ Κάνονι λέγων 
ἐστὶν ὁ ᾿Επίκουρος κριτήρια τῆς ἀληθείας εἶναι τὰς a ἐσ θή- 
ἰσσεῖίς καὶ προλήψεις καὶ τὰ πάθη. 

49 Sextus Empiricus vil 216 πάντων δὲ κρηπὶς καὶ 
θεμέλιος ἡ ἐνάργεια. 

50 ibid. 204 τὸ γὰρ ὁρατὸν οὐ μόνον φαίνεται ὁρατόν, 
ἀλλὰ καὶ ἔστι τοιοῦτον ὁποῖον φαίνεται" καὶ τὸ ἀκουστὸν οὐ 
᾿ μόνον φαίνεται ἀκουστόν, ἀλλὰ καὶ ταῖς ἀληθείαις τοιοῦτον 
ὑπῆρχεν, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως. Compare Epicurus 
apud Diogenem Laertium x 32 τά τε τῶν μαινομένων 
φαντάσματα καὶ «τὰ; κατ᾽ ὄναρ ἀληθῆ" κινεῖ γάρ' τὸ δὲ 
μὴ ὃν οὐ κινεῖ. 

51 Epicurus apud Diogenem Laertium x 147 εἴ tw’ ἐκ- 
βαλεῖς ἁπλῶς αἴσθησιν, καὶ μὴ διαιρήσεις τὸ δοξαζόμενον 
καὶ τὸ προσμένον καὶ τὸ παρὸν ἤδη κατὰ τὴν αἴσθησιν 
καὶ τὰ πάθη καὶ πᾶσαν φανταστικὴν ἐπιβολὴν τῆς δια- 
νοίας, συνταράξεις καὶ τὰς λοιπὰς αἰσθήσεις τῇ ματαίῳ 
δόξῃ, ὥστε τὸ κριτήριον ἅπαν ἐκβαλεῖς. εἰ δὲ βεβαιώσεις 
καὶ τὸ προσμένον ἅπαν ἐν ταῖς δοξαστικαῖς ἐννοίαις καὶ τὸ 
μὴ τὴν ἐπιμαρτύρησιν, οὐκ ἐκλείψει τὸ διεψευσμένον: ὡς 
τετηρηκὼς (ὥστ᾽ ἀνῃρηκὼς Usener) ἔσῃ πᾶσαν ἀμφισβήτη- 
σιν καὶ πᾶσαν κρίσιν τοῦ ὀρθῶς ἢ μὴ ὀρθῶς. Compare 
35 Sextus Empiricus vir 206--210. 








EPICURUS 15 


52 Cicero natura deorwm 1 43 anticipationem quandam 

. quam appellat πρόληψιν Epicurus, id est anteceptam 
animo rei quandam informationem, sine qua nec intellegi quic- 
quam nec quaeri nec disputari poner 

53 Diogenes Laertius x 33 τὴν δὲ πρόληψιν λέγουσιν 
οἱονεὶ κατάληψιν ἢ δόξαν ὀρθὴν ἢ ἔννοιαν ἢ καθολικὴν 
νόησιν ἐντσυξεμένην, τουτέστι μνήμην τοῦ πολλάκις 
ἔξωθεν φανέντος" οἷον τὸ “ τοιοῦτόν ἐστιν ἄνθρωπος" ᾿ ἅμα γὰρ 
τῷ ῥηθῆναι ἄνθρωπος, εὐθὺς κατὰ πρόληψιν καὶ ὁ τύπος 
αὐτοῦ νοεῖται προηγουμένων τῶν αἰσθήσεων. παντὶ 
οὖν ὀνόματι τὸ πρώτως ὑποτεταγμένον ἐναργές ἐστι. 
καὶ οὐκ ἂν ἐζητήσαμεν τὸ Entovpevov, εἰ μὴ πρότερον 
ἐγνώκειμεν αὐτό" οἷον “τὸ πόρρω ἑστὼς ἵππος ἐστὶν ἢ 
βοῦς". δεῖ γὰρ κατὰ πρόληψιν ἐγνωκέναι ποτὲ ἵππου 
καὶ βοὸς μορφήν. οὐδ᾽ ἂν ὠνομάσαμέν τι μὴ πρότερον 
αὐτοῦ κατὰ πρόληψιν τὸν τύπον μαθόντες. ἐναργεῖς οὖν 
εἰσιν αἱ προλήψεις. καὶ τὸ δοξαστὸν ἀπὸ προτέρου 
τινὸς ἐναργοῦς ἤρτηται, ἐφ᾽ ὃ ὃ ἀναφέροντες λέγομεν" οἷον 

“πόθεν ἴσμεν εἰ τοῦτό ἐστιν ἄνθρωπος ;’ ; 

54 ibid. 34 πάθη δὲ λέγουσιν εἶναι δύο, ἡδονὴν καὶ ἀλγη- 
δόνα, ἱστάμενα περὶ πᾶν ζῴον" καὶ τὴν μὲν οἰκεῖον, τὴν δὲ 
ἀλλότριον" δι’ ὧν κρίνεσθαι τὰς αἱρέσεις καὶ φυγάς. 

55 ibid. τὴν δὲ δόξαν καὶ ὑπόληψιν λέγουσιν. ὑ 
ἀληθῆ τέ φασι καὶ ψευδῆ" ἂν μὲν γὰρ ἐπιμαρτυρῆται, 
ἢ μὴ ἀντιμαρτυρῆται, ἀληθῆ εἶναι: ἐὰν δὲ μὴ ἐπιμαρτυ- 
ρῆται ἢ ἀντιμαρτυρῆται, ψευδῆ τυγχάνειν. ὅθεν «τὸ» 
προσμένον εἰσήχθη: οἷον τὸ προσμεῖναι καὶ ἐγγὺς 
γενέσθαι τῷ πύργῳ καὶ μαθεῖν ὁποῖος ἐγγὺς φαίνεται. 
Compare Sextus Empiricus ΥΠ 211 ff. οὐκοῦν τῶν δοξῶν 
κατὰ τὸν ᾿Βπίκουρον αἱ μὲν ἀληθεῖς εἰσιν, αἱ δὲ ψευδεῖς, : 
ἀληθεῖς μὲν αἵ τε ἐπιμαρτυρούμεναι καὶ οὐκ ἀντιμαρ- 

τυρούμεναι πρὸς τῆς ἐναργείας, ψευδεῖς δὲ αἵ τε ἀντιμαρ- 
τυρούμεναι καὶ οὐκ ἐπιμαρτυρούμεναι πρὸς τῆς ἐναργείας. 
ἔστι δὲ ἐπιμαρτύρησις μὲν κατάληψις δι᾿ ἐναργείας τοῦ 
τὸ δοξαζόμενον τοιοῦτον εἶναι ὁποῖόν ποτε ἐδοξάζετο, οἷον 
Πλάτωνος μακρόθεν προσιόντος εἰκάζω μὲν καὶ δοξάζω 
παρὰ τὸ διάστημα ὅτι Πλάτων ἐστί, προσπελάσαντος δὲ 
αὐτοῦ προσεμαρτυρήθη ὅτι ὁ Πλάτων ἐστί, συναιρεθέντος 





16 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [ 55 


Tov διαστήματος, Kal ἐπεμαρτυρήθη δι᾽ αὐτῆς τῆς ἐναργείας. 
οὐκ ἀντιμαρτύρησις δέ ἐστιν ἀκολουθία τοῦ ὑποσταθέντος 
καὶ δοξασθέντος ἀδήλου τῷ φαινομένῳ, οἷον ὁ ᾿Επίκουρος 
λέγων εἶναι κενόν, ὅπερ ἐστὶν ἄδηλον, πιστοῦται δι᾽ 


> τ᾿ ΄ - τι ΄ \ v 4 
> VAPYOVS πράγματος τοῦτο, τῆς κινήσεως" μὴ ὄντος γὰρ 
, 


΄“ ΟΝ ’ v > ’ \ » - 
κενοῦ οὐδὲ κίνησις ὠφειλεν εἶναι, τόπον μὴ ἔχοντος τοῦ 
’ , > Δ / 4 ‘ , 
κινουμένου σώματος εἰς OV περιστήσεται διὰ TO TavTa 
’ > \ / ef ~ / 90 Zs \ 
πλήρη εἰναι Kal ναστάώ, ὥστε τῷ δοξασθέντι ἀδήλῳ μὴ 
> A \ / 4 ” e / 
aVTLULAPTUPELV TO φαινόμενον Κινῆσεως ουσῆης. 2 μεντοί 


> / / / γν ‘an , » / 
- αντιμαρτυρησιεις μαχόμενον TL ἐστι ΤΊ) ουκ αἀντυμαρτυρη- 


Reasons [0] 
studying 
physics 


gel. . . ὡσαύτως δὲ Kal ἡ οὐκ ἐπιμαρτύρησις ἀντίξους 
ἐστὶ τῇ ἐπιμαρτυρήσει. 
56 Lucretius v 520--ὃ 2 
nam quid in hoc mundo sit eorum ponere certum 
difficile est; sed quid possit fiatque per omne 
in variis mundis varia ratione creatis, 
id doceo plurisque sequor disponere causas, 
motibus astrorum quae possint esse per omne ; 
é quibus una tamen sit in hoc quoque causa necessest 
quae vegeat motum signis; sed quae sit earum 
praecipere hautquaquamst pedetemtim progredientis. 
See Munro’s note on this passage. 


Physics 


57 Epicurus apud Diogenem Laertium x 142 f. εἰ μηθὲν 
ἡμᾶς αἱ τῶν μετεώρων ὑποψίαι ἠνώχλουν καὶ αἱ περὶ 
θανάτου, μή ποτε πρὸς ἡμᾶς ἢ τι, ἔτι τε τὸ μὴ κατανοεῖν 
τοὺς ὅρους τῶν ἀλγηδόνων καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν, οὐκ ἂν προσ- 


Cc / , > 9 \ / / c \ 
5 εδεόμεθα φυσιολογίας. οὐκ ἢν τὸ φοβούμενον λύειν UTrEp 


ex nihilo nihil 
ht 


- ᾿ \ / , ΄ - / / 
τῶν κυριωτάτων μὴ KaTELOOTA Tis ἡ τοῦ συμπαντος φύσις, 
> > ς , , a \ \ / .“ 
ἀλλ ὑποπτευόμενὸν τι τῶν κατὰ τοὺς μύθους. ὥστε οὐκ 
εν »“ἷ΄ ’ > , \ e 4 ᾽ , 
ἣν ἄνευ φυσιολογίας ἀκεραίους τὰς ἡδονὰς ἀπολαμβάνειν. 
‘ > \ , > ~ \ ΕΣ ~ \ 
58 I 38 οὐδὲν γίνεται ἐκ τοῦ μὴ ὄντος. πᾶν γὰρ 


> \ > , > vn / > \ w / 
2 EK TWTaAVTOS eyiveT av σπερμάτων ye οὐθὲν προσόεομενον. 


κ > .] ’ 4 \ > Gi , 4 4 ” , 
καὶ εἰ ἐφθείρετο δὲ τὸ ἀφανιζόμενον εἰς τὸ μὴ ὄν, πάντα 
Δ 


ΩΝ > , \ / > Vv > ce f 
av ἀπωλώλει τὰ πράγματα, οὐκ ὄντων εἰς ἃ διελύετο. 


Compare Lucretius I 149.--964. 








62] EPICURUS 17 


59 Aetius I 3.18 ff. pp. 285 f. Diels Ἐπίκουρος... 
κατὰ Δημόκριτον φιλοσοφήσας ἔφη τὰς ἀρχὰς τῶν 
ὄντων σώματα λόγῳ θεωρητά, ἀμέτοχα κενοῦ, ἀγένητα, 
ἀδιάφθαρτα, οὔτε θραυσθῆναι δυνάμενα οὔτε διάπλασιν ἐκ 
τῶν μερῶν λαβεῖν οὔτε ἀλλοιωθῆναι... ταῦτα μέντοι κινεῖ- 
σθαι ἐν τῷ κενῷ καὶ διὰ τοῦ κενοῦ" εἶναι δὲ καὶ αὐτὸ τὸ 
κενὸν ἄπειρον καὶ τὰ σώματα ἄπειρα: συμβεβηκέναι δὲ 
τοῖς σώμασι τρία ταῦτα, σχῆμα, μέγεθος, βάρος... εἶναι 
δὲ τὰ σχήματα τῶν ἀτόμων ἀπερίληπτα, οὐκ ἄπειρα. μὴ 
γὰρ εἶναι μήτ᾽ ἀγκιστροειδεῖς μήτε τριαινοειδεῖς μήτε 
κρικοειδεῖς- ταῦτα γὰρ τὰ σχήματα εὔθραυστά ἐστιν, 
αἱ δὲ ἄτομοι ἀπαθεῖς ἄθραυστοι. ἴδια δὲ ἔχειν σχή- 
ματα λόγῳ θεωρητά. καὶ εἴρηται ἄτομος οὐχ ὅτι ἐστὶν 
ἐλαχίστη ἀλλ᾽ ὅτι οὐ δύναται τμηθῆναι, ἀπαθὴς οὖσα 
καὶ ἀμέτοχος κενοῦ. Compare Epicurus apud Diogenem 
Laertium x 39-44, 54-59, and Lucretius 1 329-397, 
418-634, 958-1051, 1 80-164, 333-568, 730-864. 

60 Epicurus apud Diogenem Laertium x 61 καὶ μὴν 
καὶ ἰσοταχεῖς ἀναγκαῖον τὰς ἀτόμους εἶναι, ὅταν διὰ τοῦ 
κενοῦ εἰσφίρωνται μηθενὸς ἀντικόπτοντος. οὔτε γὰρ τὰ 
βαρέα θᾶττον οἰσθήσεται τῶν μικρῶν καὶ κούφων, ὅταν γε 
δὴ μηδὲν ἀπαντᾷ αὐτοῖς: οὔτε τὰ μικρὰ « βραδύτερον» 
τῶν μεγάλων, πάντα πόρον σύμμετρον ἔχοντα, ὅταν μηθὲν 
μηδὲ ἐκείνοις ἀντικόπτῃ" οὔθ᾽ ἡ ἄνω οὔθ᾽ ἡ εἰς τὸ πλάγιον 
διὰ τῶν κρούσεων φορά, οὔθ᾽ ἡ κάτω διὰ τῶν ἐδίων 
βαρῶν. Compare Lucretius 1 225—242. 

61 Lucretius 1 243-250 

etiam atque etiam paulum inclinare necessest 
corpora; nec plus quam minimum, ne fingere motus 
obliquos videamur et id res vera refutet. 

namque hoc in promptu manifestumque esse videmus, 

pondera, quantum in sest, non posse obliqua meare, 

ex supero cum praecipitant, quod cernere possis. 

sed nil omnino recta regione viai 

declinare quis est qui possit cernere sese ? 

62 Stobaeus eclogae 1 346 p. 142 Wachsmuth κινεῖσθαι 
δὲ τὰ ἄτομα τότε μὲν κατὰ στάθμην, τότε δὲ κατὰ 
παρέγκλισιν. Cicero de finibus τ 18 censet enim (Epicurus) 

i 


Atoms and 
void 


Deviation of 
atoms 


35 





Formation of 
the world 


18 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [62 


eadem illa individua et solida corpora ferri deorsum suo 
pondere ad lineam ; hune naturalem esse omnium corporum 
motum. deinde ibidem homo acutus, cum illud occurreret. 
si omnia deorsum e regione ferrentur et, ut dixi, ad lineam, 


snumquam fore ut atomus altera alteram posset attingere, 


itaque attulit rem commenticiam: declinare dixit atomum 
perpaulum, quo nihil posset fieri minus; ita eftici com- 
plexiones et copulationes et adhaesiones atomorum inter se, 
ex quo efficeretur mundus omnesque partes mundi quaeque 


»In eo essent. Compare Lucretius 11 216—224. 


63 Cicero natura deorum 1 69 Epicurus, cum videret, si 
atomi ferrentur in locum inferiorem suopte pondere, nihil 
fore in nostra potestate, quod esset earum motus certus et 
necessarius, invenit quo modo necessitatem effugeret, quod 


s Videlicet Democritum fugerat. ait atomum, cum pondere 


et gravitate derecto deorsus feratur, declinare paullulum. 
Compare de fato 22 hance Epicurus rationem induxit ob 
eam rem, quod veritus est ne si semper motus gravitate 
ferretur naturali ac necessaria, nihil liberum nobis esset, cum 


ita moveretur animus, ut atomorum motu cogeretur: also 


Lucretius 1 251-293, especially 289- 298 :— 
ne mens ipsa necessum 

intestinum habeat cunctis in rebus agendis 

et devicta quasi hoc cogatur ferre patique, 

id facit exiguum clinamen principiorum 

nec regione loci certa nec tempore certo. 

64 Epicurus apud Diogenem Laertium x 134 κρεῖττον 

ἣν τῷ περὶ θεῶν μύθῳ κατακολουθεῖν ἢ τῇ τῶν φυσικῶν 
εἱμαρμένῃ δουλεύειν: ὃ μὲν γὰρ ἐλπίδα παραιτήσεως ὑπο- 


, - - δ 4 ᾽ ; » \ b / ν 
γράφει θεῶν διὰ τιμῆς, ἣ δὲ ἀπαραίτητον ἔχει τὴν ἀνάγκην. 


65 [ Plutarch ] de placitis philosophorum 1 4 p. 215 f. 


y ¢ ’ , / / 
Usener ὁ τοίνυν κοσμος συνέστη περικεκλασμένῳ σχήματι 


/ - - , , , 
ἐσχηματισμένος τὸν Τροπτον Τοῦτον. Τῶν ATOM@V σωμάτων 


’ ’ ’ \ / an 
ἀπρονόητον καὶ τυχαίαν ἐχόντων τὴν κίνησιν συνεχῶς τε 


, > \ > \ \ , 
Kal τάχιστα κινουμένων, εἰς TO αὐτὸ πολλὰ σώματα 


, \ lal , » 4 / 
συνηθροίσθη διὰ τοῦτο ποικιλίαν ἔχοντα καὶ σχημάτων 
\ “ “ , ’ , > > Lal / 
καὶ μεγεθῶν «καὶ βαρῶν». ἀθροιζομένων δ᾽ ἐν ταὐτῴ τού- 
των τὰ μὲν ὅσα μείζονα ἣν καὶ βαρύτερα πάντως ὑπεκάθιξεν" 


67] EPICURUS 19 


ὅσα δὲ μικρὰ καὶ περιφερῆ καὶ λεῖα καὶ εὐόλισθα, ταῦτα 
καὶ ἐξεθλίβετο κατὰ τὴν σύνοδον τῶν ἀτόμων εἴς τε τὸ 
μετέωρον ἀνεφέρετο. ὡς δ᾽ οὖν ἐξέλειπε μὲν ἡ πληκτικὴ 
δύναμις μετεωρίξζουσα οὐκέτι τε ἦγεν ἡ πληγὴ πρὸς τὸ 
μετέωρον, ἐκωλύετο δὲ ταῦτα κάτω φέρεσθαι, ἐπιέζετο 
πρὸς τοὺς τόπους τοὺς δυναμένους δέξασθαι: οὗτοι δὲ 
ἦσαν οἱ πέριξ, καὶ πρὸς τούτοις τὸ πλῆθος τῶν σωμά- 
τῶν περιεκλᾶτο' περιπλεκόμενα δὲ ἀλλήλοις κατὰ τὴν 
περίκλασιν τὸν οὐρανὸν ἐγέννησε. τῆς δ᾽ αὐτῆς ἐχόμεναι 
φύσεως αἱ ἄτομοι ποικίλαι οὖσαι, καθὼς εἴρηται, πρὸς 
τὸ μετέωρον ἐξωθούμεναι τὴν τῶν ἀστέρων φύσιν ἀπετέ- 
Nouv: τὸ δὲ πλῆθος τῶν ἀναθυμιωμένων σωμάτων ἔπληττε 
τὸν ἀέρα καὶ τοῦτον ἐξέθλιβε: πνευματούμενος δὲ οὗτος 
κατὰ τὴν κίνησιν καὶ συμπεριλαμβάνων τὰ ἄστρα 
συμπεριῆγεν αὐτὰ καὶ τὴν νῦν περιφορὰν αὐτῶν μετέωρον 
ἐφείλιττε. κἄπειτα ἐκ μὲν τῶν ὑποκαθιζόντων ἐγεννήθη 
n γῆ, ἐκ δὲ τῶν μετεωριζομένων οὐρανός, πῦρ, ἀήρ. 
πολλῆς δὲ ὕλης ἔτι περιειλημμένης ἐν τῇ γῇ πυκνουμέ- 
νῆς τε ταύτης κατὰ τὰς ἀπὸ τῶν σωμάτων πληγὰς καὶ 
τὰς ἀπὸ τῶν ἄστρων αὐγὰς προσεθλίβετο πᾶς ὁ μικρο- 
μερὴς σχηματισμὸς ταύτης καὶ τὴν ὑγρὰν φύσιν ἐγέννα" 
ῥευστικῶς δὲ αὕτη διακειμένη κατεφέρετο πρὸς τοὺς κοί- 
λους τόπους καὶ δυναμένους χωρῆσαί τε καὶ στέξαι, ἡ 
Ka? αὑτὸ τὸ ὕδωρ ὑποστὰν ἐκοίλαινε τοὺς ὑποκειμένους 
τόπους. τὰ μὲν οὖν κυριώτατα μέρη τοῦ κόσμου τὸν 
τρόπον τοῦτον ἐγεννήθη. Compare Lucretius v 416—508. 

66 Epicurus apud Diogenem Laertium x 45 ἀλλὰ μὴν 
καὶ κόσμοι ἄπειροί εἰσιν of θ᾽ ὅμοιοι τούτῳ καὶ οἱ ἀνόμοιοι. 
ibid. 73 τοὺς κόσμους δεῖ καὶ πᾶσαν σύγκρισιν πεπερα- 


Plurality of 
worlds 


/ \ e \ a / “ » 
σμενὴν TO OMOLOELOES TOLS θεωρουμένοις TTUKVWS ἔχουσαν : 


νομίζειν γεγονέναι ἀπὸ τοῦ ἀπείρου, πάντων τούτων ἐκ 
συστροφῶν ἰδίων ἀποκεκριμένων καὶ μειζόνων καὶ ἐλατ- 
τόνων" καὶ πάλιν διαλύεσθαι πάντα, τὰ μὲν θᾶττον, τὰ 
δὲ βραδύτερον: καὶ τὰ μὲν ὑπὸ τῶν τοιῶνδε, τὰ δὲ ὑπὸ 
τῶν τοιῶνδε πάσχοντα. Compare Cicero de jinitbus τ 21 
innumerabiles mundi, qui et oriantur et intereant cotidie, and 
Lucretius 1 1048-1089, 1105-1174. 

67 Censorinus de die natali 4. 9 Democrito vero Abderitae 





Survival of the 


httest 


Growth 0 
civilisatio: 
The soul 


20 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [ 67 


ex aqua limoque primum visum esse homines procreatos. 
nec longe secus Epicurus: is enim credidit limo calfacto 
uteros nescio quos radicibus terrae cohaerentes primum 
increvisse et infantibus ex se editis ingenitum lactis umorem 
natura ministrante praebuisse, quos ita educatos et adultos 
genus hominum propagasse, 

68 Lucretius v 855 

multaque tum interiisse animantum saecla necessest 

nec potuisse propagando procudere prolem. 

nam quaecumque vides vesci vitalibus auris, 

aut dolus aut virtus aut denique mobilitas est 

ex Ineunte aevo genus id tutata reservans. 

Compare 862—924. 

69 See Lucretius v 925—1457. 

70 Epicurus apud Diogenem Laertium x 67 οἱ λέγοντες 
ἀσώματον εἶναι τὴν ψυχὴν ματάζουσιν. οὐθὲν γὰρ ἂν 
ἐδύνατο ποιεῖν οὔτε πάσχειν, εἰ ἣν τοιαύτη" νῦν δ᾽ 
ἐναργῶς ἀμφότερα ταῦτα συμβαίνει περὶ τὴν ψυχὴν τὰ 
συμπτώματα. Compare Lucretius m1 161—176. 

71 Epicurus fragment 311 Usener λέγει (Ezixoupos) oe 
ἐξ ἀτόμων συγκεῖσθαι (τὴν ψυχὴν) λειοτάτων καὶ στρογ- 


/ A - a ω / 
γυλωτάτων, πολλῷ τινε διαφερουσῶν τῶν τοῦ πυρὸς" 


A 


\ , Μ » “ “- ~ , 
Kal TO μὲν TL ἄλογον αὐτῆς, ὃ τῷ λοιπῷ παρεσπάρθαι 
σώματι" τὸ δὲ λογικὸν ἐν τῷ θώρακι, ὡς δῆλον ἔκ τε 
τῶν φόβων καὶ τῆς χαρᾶς. Compare Lucretius 1 145- 


; 100, 177—230, 396-416. 


72 Lucretius 1 136-144 
nunc animum atque animam dico coniuncta teneri 
inter se atque unam naturam conficere ex se, 
sed caput esse quasi et dominari in corpore toto 
consilium quod nos animum mentemque vocamus. 
idque situm media regione in pectoris haeret. 
hie exultat enim pavor ac metus, haec loca circum 
laetitiae mulcent ; hic ergo mens animusquest. 
cetera pars animae per totum dissita corpus 
paret et ad numen mentis momenque movetur. 

73 Aetius Iv 11 p. 388 Diels ᾿ΕἘπίκουρος (τὴν ψυχὴν 

εἶναι) κρᾶμα ἐκ τεττάρων, ἐκ ποίου πυρώδους, ἐκ ποίου 


71] EPICURUS 21 


ἀερώδους, ἐκ ποίου πνευματικοῦ, ἐκ τετάρτου τινὸς ἀκατ- 
ονομάστου, ὃ ἦν αὐτῷ αἰσθητικόν. Compare Lucretius 
ΠῚ 231-322, where these elements are made the basis of 
the animus or mens (i.g. τὸ λογικόν). 

74 Lucretius πὶ 279-281 

nominis haec expers vis facta minutis 
corporibus latet atque animae quasi totius ipsa 
proporrost anima et dominatur corpore toto. 

75 Cicero de finibus 1 21 quae sequitur, sunt tota 
Democriti imagines, quae εἴδωλα nominant, quorum 
incursione non solum videamus, sed etiam cogitemus. 

76 Epicurus apud Diogenem Laertium 46—53 καὶ μὴν 
καὶ τύποι ὁμοιοσχήμονες τοῖς στερεμνίοις εἰσί, λεπτότησιν 
ἀπέχοντες μακρὰν τῶν φαινομένων. . . . τούτους δὲ τοὺς 
τύπους εἴδωλα προσαγορεύομεν. καὶ μὴν καὶ ἡ διὰ τοῦ 
κενοῦ φορὰ κατὰ μηδεμίαν ἀπάντησιν τῶν ἀντικοψόντων 
γινομένη πᾶν μῆκος περιληπτὸν ἐν ἀπερινοήτῳ χρόνῳ 
συντελεῖ. . .. καὶ γὰρ ῥεῦσις ἀπὸ τῶν σωμάτων τοῦ 
ἐπιπολῆς συνεχής... σῴζουσα τὴν ἐπὶ τοῦ στερεμνίου 
θέσιν καὶ τάξιν τῶν ἀτόμων ἐπὶ πολὺν χρόνον, εἰ καὶ 
ἐνίοτε συγχεομένη ὑπάρχει... . δεῖ δὲ καὶ νομίζειν, ἐπεισ- 
ἐόντος τινὸς ἀπὸ τῶν ἔξωθεν τὰς μορφὰς ὁρᾶν ἡμᾶς καὶ 
διανοεῖσθαι. . .. τύπων τινῶν ἐπεισιόντων ἡμῖν ἀπὸ τῶν 
πραγμάτων ὁμοχρόων τε καὶ ὁμοιομόρφων κατὰ τὸ ἐναρ- 
μόττον μέγεθος εἰς τὴν ὄψιν ἢ τὴν διάνοιαν... . ἀλλὰ μὴν 
καὶ τὸ ἀκούειν γίνεται ῥεύματός τινος φερομένου ἀπὸ τοῦ 
φωνοῦντος ἢ ἠχοῦντος ἢ ψοφοῦντος ἢ ὅπως δή ποτε 
ἀκουστικὸν πάθος παρασκευάζοντος. . . . καὶ μὴν καὶ τὴν 
ὀσμὴν νομιστέον, ὥσπερ καὶ τὴν ἀκοήν, οὐκ ἄν ποτε οὐθὲν 
πάθος ἐργάσασθαι, εἰ μὴ ὄγκοι τινὲὲ ἦσαν ἀπὸ τοῦ πράγ- 


Perception and 
thought 


ματος ἀποφερόμενοι σύμμετροι πρὸς TO τοῦτο TO αἰσθητήριον : 


κινεῖν. Compare Lucretius Iv 20--268, 522-705, 722- 
817: and for the action of the soul upon the body 877-906. 

77 Epicurus ibid. 65 λυομένου τοῦ ὅλου ἀθροίσματος ἡ 
ψυχὴ διασπείρεται. ibid. 125 τὸ φρικωδέστατον οὖν τῶν 
κακῶν ὁ θάνατος οὐθὲν πρὸς ἡμᾶς, ἐπειδήπερ ὅταν μὲν 
ἡμεῖς ὦμεν, ὁ θάνατος οὐ πάρεστιν: ὅταν δ᾽ ὁ θάνατος 
παρῇ, τόθ᾽ ἡμεῖς οὐκ ἐσμέν. Compare Lucretius πὶ 417 ff. 


The soul does 
not survive 
death 























The gods 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [78 


18 Epicurus ibid. 123 f. θεοὶ μὲν γὰρ εἰσίν" ἐναργὴς 
γὰρ αὐτῶν ἐστιν ἡ γνῶσις. οἵους δ᾽ αὐτοὺς <oi> 


‘ , > > ’ > 4 / 
πολλοὶ νομίζουσιν, οὐκ eicip: οὐ yap φυλαττουσιν 


»Ψ ‘ ‘sf ~ >, 4 4 A 
QAUTOVUS OLOUS VOOUGC LD. ἀσεβὴς δὲ οὐχ ο τοὺς TWV 


A \ ᾽ A ’ ᾽ e ‘ - - 
5 πολλῶν θεοὺς ἀναίρων, ἀλλ᾿ ὁ τὰς τῶν πολλῶν δόξας 


θεοῖς προσάπτων. οὐ γὰρ προλήψεις εἰσίν, ἀλλ᾽ ὑπολή- 
Yes ψευδεῖς αἱ τῶν πολλῶν ὑπὲρ θεῶν ἀποφάσεις, ἔνθεν 
αἱ μέγισται βλάβαι τε τοῖς κακοῖς ἐκ θεῶν ἐπάγονται καὶ 
ὠφέλειαι «τοῖς ἀγαθοῖς». Compare Cicero natura deorum 
[45 and Lucretius | 62-101, v 1161-1240. 

79 Aetius 17. 34 p. 306 Diels ᾿Επίκουρος ἀνθρωποειδεῖς 
μὲν τοὺς θεούς, λόγῳ δὲ πάντας θεωρητοὺς διὰ τὴν 
λεπτομέρειαν τῆς τῶν εἰδώλων φύσεως. Compare Cicero 
natura deorum 1 48 f. quod si omnium animantium formam 


s Vincit hominis figura, deus autem animans est, ea figura 


profecto est, quae pulcherrima est omnium; quoniamque deos 
beatissimos esse constat, beatus autem esse sine virtute 
nemo potest nec virtus sine ratione constare nec ratio 
usquam inesse nisi in hominis figura, hominis esse specie 
deos confitendum est. nec tamen €a species corpus est, sed 
quasi corpus, nec habet Sanguinem, sed quasi sanguinem. 
See also Cicero le. 1 71 and Lucretius v 148—151. 

80 Cicero natura deorum 1 50 summa vero vis infinitatis 
et magna ac diligenti contemplatione dignissima est, in qua 


2 intellegi necesse est eam esse naturam. ut omnia omnibus 


paribus paria respondeant. hance ἰσονομίαν appellat 
Kpicurus, id est aequabilem tributionem. ex hac igitur 
illud efficitur, sj mortalium tanta multitudo sit, esse 
immortalium non minorem. 

81 Epicurus apud Diogenem Laertium x 123 πρῶτον 
μὲν τὸν θεὸν Swov ἄφθαρτον καὶ μακάριον νομίζων, ὡς ἡ 
κοινὴ τοῦ θεοῦ νόησις ὑπεγράφη, μηθὲν μήτε τῆς ἀφθαρσίας 
ἀλλότριον μήτε τῆς μακαριότητος ἀνοίκειον αὐτῷ πρόσαπτε:" 
πᾶν δὲ τὸ φυλάττειν αὐτοῦ δυνάμενον τὴν μετὰ ἀφθαρσίας 


, \ δι. ἡ ’ “7° 
5 βακαριοτητα περὶ αὑτὸν dokake. ibid. 139 τὸ μακάριον καὶ 


» 


v v > \ / Μ » / 
ἀφθαρτον οὔτε AUTO πράγματα ἔχει οὔτε ἄλλω παρέχει, ὥστε 
v > A“ » / > : la) “ 
OUTE Opyais οὔτε Xaptat συνέχεται" ἐν ἀσθενεῖ γὰρ Ταν τὸ 
τοιοῦτον. Compare Lucretius 1 646—51 and vi 387-422, 


87] EPICURUS 23 


82 Cicero de divinatione τι 40 deos ... induxit Epicurus 
perlucidos et perflabiles, et habitantes, tanquam inter duos 
lucos, sic inter duos mundos. Compare de finibus τι 75 
(intermundia) and natura deorum 1 18. 

83 Lucretius ΠῚ 18—22 

apparet divum numen sedesque quietae 

quas neque concutiunt venti nec nubila nimbis 
aspergunt neque nix acri concreta pruina 

cana cadens violat semperque innubilus aether 


integit, et large diffuso lumine rident. 


Ethics 


84 Epicurus apud Diogenem Laertium x 128 τὴν The ethical 


ἡδονὴν ἀρχὴν Kal τέλος λέγομεν εἶναι τοῦ μακαρίως ξῆν. 4 
ταύτην γὰρ ἀγαθὸν πρῶτον καὶ συγγενικὸν ἔγνωμεν, καὶ 
ἀπὸ ταύτης καταρχόμεθα πάσης αἱρέσεως καὶ φυγῆς καὶ 
ἐπὶ ταύτην καταντῶμεν ὡς κάνονι τῷ πάθει πᾶν ἀγαθὸν 
κρίνοντες. Lucretius Π 172 dux vitae dia voluptas. Com- 
pare Cicero de finibus τ 29-36, 40—42. 

85 Epicurus apud Athenaeum ΧΙ 546 F fragment 409 
Usener ἀρχὴ καὶ pita παντὸς ἀγαθοῦ ἡ τῆς γαστρὸς ἡδονή: 
καὶ τὰ σοφὰ καὶ τὰ περιττὰ ἐπὶ ταύτην ἔχει τὴν ἀναφοράν. 
ibid. 546 ΚΕ fragment 67 Usener οὐ γὰρ ἔγωγε ἔχω Ti νοήσω 

» / > “ \ \ \ n ς A > ‘a \ 
τἀγαθὸν, ἀφαιρῶν μὲν τὰς διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ 
\ ᾽ > / > n \ \ > > / 
Tas δι ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν δὲ τὰς δι ἀκροαμάτων, 
᾽ a \ \ \ \ a > + ς , / 
ἀφαιρῶν δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ ὄψιν ἡδείας κινήσεις. 
Compare Cicero de finibus τι 7, Tusculanae disputationes ut 41. 

86 Epicurus apud Diogenem Laertium x 129 ἐπεὶ πρῶτον : 
» A fa) A \ 
ἀγαθὸν τοῦτο καὶ σύμφυτον, διὰ τοῦτο καὶ οὐ πᾶσαν ἡδονὴν 
αἱρούμεθα, ἀλλ᾽ ἔστιν ὅτε πολλὰς ἡδονὰς ὑπερβαίνομεν, 
΄ - An / \ 
ὅταν πλεῖον ἡμῖν τὸ δυσχερὲς ἐκ τούτων ἕπηται" καὶ 

\ > ’ ς “' ’ / > \ 
πολλὰς ἀλγηδόνας ἡδονῶν κρείττους νομίζομεν, ἐπειδὰν 
ς “Ὁ 4 “Ὁ / e / 
μείζων ἡμῖν ἡδονὴ παρακολουθῇ πολὺν χρόνον ὑπομείνασι 
al 9 ς A »Μ 
τὰς ἀλγηδόνας. πᾶσα οὖν ἡδονὴ διὰ τὸ φύσιν ἔχειν 
ν᾽ lal e \ 
οἰκείαν ἀγαθόν: οὐ πᾶσα μέντοι αἱρετή: καθάπερ καὶ 
» ΄Ν fal \ \ “ 
ἀλγηδὼν πᾶσα κακόν: οὐ πᾶσα δὲ ἀεὶ φευκτὴ πεφυκυῖα. 
87 Aristocles apud Eusebii praeparationem evangelicam 














24 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [87 β EPICURUS 29 


XIV 21. 4 fragment 442 Usener ἄμεινόν ἐστιν (φησὶν 90 Epicurus apud Diogenem Laertium x 132 οὐ yap —_ and 
2}Τ.Ἢ , - A , “ a ἢ Ϊ 7 7 , Pleasure 
Ezrixoupos) ὑπομεῖναι τούσδε τινὰς τοὺς πόνους, ὅπως πότοι καὶ κῶμοι συνείροντες οὐδ᾽ ἀπολαύσεις παίδων καὶ 


ἡσθῶμεν ἡδονὰς μείζους... συμφέρει τῶνδέ τινων ἀπέχε- γυναικῶν οὐδ᾽ ἰχθύων καὶ τῶν ἄλλων ὅσα φέρει πολυτελὴς 
σθαι τῶν ἡδονῶν, ἵνα μὴ ἀλγῶμεν ἀλγήδονας χαλεπωτέρος. τράπεξα, τὸν ἡδὺν γεννᾷ βίον, ἀλλὰ νήφων λογισμὸς καὶ 
sEpicurus apud Diogenem Laertium x 127 μνημονευτέον δὲ τὰς αἰτίας ἐξερευνῶν πάσης αἱρέσεως καὶ φυγῆς καὶ τὰς - 
ὡς τὸ μέλλον οὔτε ἡμέτερον οὔτε πάντως οὐχ ἡμέτερον, ἵνα δόξας ἐξελαύνων, ἐξ ὧν πλεῖστος τὰς ψυχὰς καταλαμβάνει 
μήτε πάντως προσμένωμεν ὡς ἐσόμενον μήτε ἀπελπίξωμεν θόρυβος. τούτων δὲ πάντων ἀρχὴ καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν 
ὡς πάντως οὐκ ἐσόμενον. φρόνησις. διὸ καὶ φιλοσοφίας τιμιώτερον ὑπάρχει φρόνησις, 
88 ibid. 136 ἡ μὲν yap ἀταραξία xa) «ἡ» ἀπονία ἐξ ἧς αἱ λοιπαὶ πᾶσαι πεφύκασιν ἀρεταί, διδάσκουσα ὡς 
ro KATATTHMATLKAL εἰσιν ἡδοναί: ἡ δὲ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη | οὐκ ἔστιν ἡδέως ζῆν ἄνευ τοῦ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ το 
κατὰ κίνησιν ἐνεργείᾳ βλέπονται. Diogenes Laertius 1 | δικαίως, « οὐδὲ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως» ἄνευ τοῦ 
87 ἡδονὴν. . . τὴν τοῦ σώματος, ἣν καὶ τέλος εἶναι, οὐ τὴν ἡδέως. συμπεφύκασι γὰρ αἱ ἀρεταὶ τῷ ζῆν ἡδέως. καὶ 
καταστηματικὴν ἡδονὴν (οἱ Κυρηναικοί φασιν εἶναι), τὴν τὸ ζῆν ἡδέως τούτων ἐστὶν ἀχώριστον. Compare Cicero 
ἐπ᾿ ἀναιρέσει ἀλγηδόνων καὶ οἷον ἀνοχλησίαν, ἣν ὁ de finibus 1 57. 
᾿Επίκουρος ἀποδέχεται καὶ τέλος εἶναί φησι. Epicurus | 91 Diogenes Laertius x 138 διὰ δὲ τὴν ἡδονὴν καὶ The virtues 
ibid. X 139 ὅρος τοῦ μεγέθους τῶν ἡδονῶν ἡ παντὸς τοῦ τὰς ἀρετὰς αἱρεῖσθαι, οὐ δι᾽ αὑτάς, ὥσπερ τὴν ἰατρικὴν 
ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσις. Compare Cicero Tusculanae dis. διὰ τὴν ὑγίειαν. Epicurus apud Athenaeum x ὅ468Ε 
putatrones 111 47, de finibus 11 16 and 1 38 non placuit fragment 70 Usener τιμητέον τὸ καλὸν καὶ τὰς ἀρετὰς 
Epicuro medium esse quiddam inter dolorem et voluptatem : καὶ τὰ τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζῃ: ἐὰν δὲ μὴ 
1] πἃὰ enim ipsum, quod quibusdam medium videretur, cum | παρασκευάζῃ, χαίρειν ἐατέον. Compare ibid. 547 4 frag- 20 
omni dolore careret, non modo voluptatem esse, verum etiam ment 512 Usener προσπτύω τῷ καλῷ καὶ τοῖς κενῶς αὐτὸ 
summam voluptatem. quisquis enim sentit, quem ad modum θαυμάζουσιν, ὅταν μηδεμίαν ἡδονὴν ποιῇ, and Cicero de 
sit adfectus, eum necesse est aut in voluptate esse aut in Jinibus 1 42-54. 
dolore. omnis autem privatione doloris putat Epicurus 92 Cicero de finibus 1 42 sapientia, quae ars vivendi Wisdom 
terminari summam voluptatem, ut postea variari voluptas | putanda est, non expeteretur, δὶ nihil efliceret ; nunc 2s 
distinguique possit, augeri amplificarique non possit. expetitur, quod est tamquam artifex conquirendae et com- 
89 Epicurus apud Diogenem Laertium x 137 fragment parandae voluptatis. 
452 Usener ἔτι πρὸς τοὺς Κυρηναικοὺς διαφέρεται. οἱ 93 ibid. I 48 intellegitur nec intemperantiam propter Temperance 
μὲν γὰρ χείρους τὰς σωματικὰς ἀλγηδόνας λέγουσι τῶν se esse fugiendam temperantiamque expetendam, non quia 
ψυχικῶν: κολάζεσθαι γοῦν τοὺς ἁμαρτάνοντας σώματι" ὁ | voluptates fugiat, sed quia maiores consequatur. 30 
δὲ τὰς ψυχικάς- τὴν γοῦν σάρκα τὸ παρὸν μόνον χειμάζξειν, 94 Epicurus apud Diogenem Laertium x 120 fragment Courage 
τὴν δὲ ψυχὴν καὶ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ παρὸν καὶ τὸ 517 Usener τὴν δὲ ἀνδρείαν φύσει μὴ γίνεσθαι, λογισμῷ δὲ 
μέλλον. οὕτως οὖν καὶ μείζονας ἡδονὰς εἶναι τῆς ψυχῆς. τοῦ συμφέροντος. Compare Cicero de Jinibus τ 34-36, 49. 
ibid. 118 fragment 601 Usener κἂν στρεβλωθῇ δ᾽ ὁ σοφός, 95 Epicurus ibid. 151 ἡ ἀδικία οὐ καθ᾽ ἑαυτὴν κακόν, Justice 
5 εἶναι αὐτὸν εὐδαίμονα. Compare Cicero Tusculanae dis. ἀλλ᾽ ἐν τῷ κατὰ τὴν ὑποψίαν φόβῳ, εἰ μὴ λήσει τοὺς 3s 
putationes 11 17 and Seneca epistulae 66. 18 Epicurus quoque | ὑπὲρ τῶν τοιούτων ἐφεστηκότας κολαστάς. Compare 144 
ait sapientem, si in Phalaridis tauro peruratur, exclama- Ϊ ὁ δίκαιος ἀταρακτότατος, ὁ δ᾽ ἄδικος πλείστης ταραχῆς 
turum ‘dulce est et ad me nihil pertinet.’ γέμων, and Cicero de finibus 1 50-53. 

















Frien iship 


society and 
the State 


λαθὲ βιώσας 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [96 


96 Epicurus ibid. x 149 τῶν ἐπιθυμιῶν αἱ μέν εἰσι 
φυσικαὶ «καὶ ἀναγκαῖαι" αἱ δὲ φυσικαὶ» καὶ οὐκ ἀναγ- 
καΐαι" ai δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε ἀναγκαῖαι, ἀλλὰ παρὰ κενὴν 
δόξαν γινόμεναι. Cicero de Jinibus 1 45 ἢ quarum (cupidi- 
tatum) ea ratio est, ut necessariae nec opera multa nec 
impensa expleantur; ne naturales quidem multa desiderant, 
propterea quod ipsa natura divitias, quibus contenta sit, et 
parabiles et terminatas habet, inanium autem cupiditatum 
nec modus ullus nec finis inveniri potest. Compare Epicurus 
-apud Diogenem Laertium x 144 ὁ τῆς φύσεως πλοῦτος Kal 
ὥρισται καὶ εὐπόριστός ἐστιν: ὁ δὲ τῶν κενῶν δοξῶν εἰς 
ἄπειρον ἐκπίπτει. 

97 Epicurus ibid. 148 ὧν ἡ σοφία παρασκευάξεται εἰς 
τὴν τοῦ ὅλου βίου μακαριότητα, πολὺ μέγιστόν ἐστιν ἡ 
τῆς φιλίας κτῆσις. Compare Cicero de finibus 1 65—70. 

98 Arrian Enpicteti dissertationes 11 20. 6 τί yap λέγει 
(Ἐπίκουρος); μὴ ἐξαπατᾶσθε, ἄνθρωποι, μηδὲ παράγεσθε 
μηδὲ διαπίπτετε: οὐκ ἔστι φυσικὴ κοινωνία τοῖς λογικοῖς 


2 > ΄ ΄ , ΄ + 
πρὸς ἀλλήλους, πιστεύσατέ μοι. οἱ δὲ τὰ ἕτερα λέγοντες 


? * ΒΕ. 
20 ἐξαπατῶσιν ὑμᾶς καὶ παραλογίζονται. 


΄ 


99 Stobaeus florilegium 43. 139 οἱ νόμοι χάριν τῶν 
~ Ὁ = > Ὁ 4 , “~ > ov 
σοφῶν κεῖνται, οὐχ ὅπως μὴ ἀδικῶσιν ἀλλ᾽ ὅπως μὴ 
ἀδικῶνται. 
100 Epicurus apud Diogenem Laertium x 150 ὅσα τῶν 


οι. 7 


= Ἢ ’ , A ᾿ ‘ A 
* $@@Y μὴ ἐδύνατο συνθήκας ποιεῖσθαι τὰς ὕπερ τοῦ μὴ 


βλάπτειν ἄλλα μηδὲ βλάπτεσθαι, πρὸς ταῦτα οὐθὲν ἣν 

δίκαιον οὐδὲ ἄδικον. ὡσαύτως δὲ καὶ τῶν ἐθνῶν ὅσα 
4 ᾽ ΄ = A Ἁ > / — 4 ’ A 

μὴ ἐδύνατο ἢ μὴ ἐβούλετο τὰς συνθήκας ποιεῖσθαι τὰς 


΄ \ lal ι , \ / 
ὑπὲρ Tov μὴ βλάπτειν μηδὲ βλάπτεσθαι. οὐκ ἣν τι καθ᾽ 


e \ / » > , a » A 
39 AUTO δικαιοσύνη, ἀλλ᾽ ἐν ταῖς μετ ἀλλήλων συστροφαῖς 


᾽ Ἢ ’ Ce 7 > \ / / ¢ 
καθ οπηλίκους 07) ποτε ἀεὶ τόπους συνθήκη τις ὑπὲρ 


τοῦ μὴ βλάπτειν ἢ βλάπτεσθαι. 
101 Lucretius v 1129 ἢ 
ut satius multo iam sit parere quietum 
quam regere imperio res velle et regna tenere. 


ss Compare Epicurus apud Diogenem Laertium x 141 ἔνδοξοι 


\ a Xr ΕΞ \ >/ / ; \ > 
καὶ περίβλεπτοι τινὲς ἐβουλήθησαν γενέσθαι, τὴν ἐξ 
> , > / or 7 
ἀνθρώπων ἀσφάλειαν οὕτω νομίζοντες περιποιήσεσθαι. 











102] EPICURUS 


ὥστε εἰ μὲν ἀσφαλὴς ὁ τῶν τοιούτων Bios, ἀπέλαβον 
τῆς φύσεως ἀγαθόν: εἰ δὲ μὴ ἀσφαλής, οὐκ ἔχουσιν 
ἕνεκα ἐξ ἀρχῆς κατὰ τὸ τῆς φύσεως οἰκεῖον ὠρέχθησαν. 
102 Cicero de finibus 1 62 f. sic enim ab Epicuro sapiens 
semper beatus inducitur: finitas habet cupiditates, neglegit 
mortem, de dis inmortalibus sine ullo metu vera sentit, non 
dubitat, si ita melius sit, migrare de vita. his rebus in- 
structus semper est in voluptate. neque enim tempus est 
ullum, quo non plus voluptatum habeat quam dolorum. nam 
et praeterita grate meminit et praesentibus ita potitur, ut 
animadvertat, quanta sint ea quamque iucunda, neque 
pendet ex futuris, sed exspectat illa, fruitur praesentibus ab 
eisque vitiis, quae paulo ante conlegi, abest plurimum et, 
cum stultorum vitam cum sua conparat, magna afficitur 
voluptate. dolores autem, si qui incurrunt, numquam vim 
tantam habent, ut non plus habeat sapiens quod gaudeat 
quam quod angatur. optime vero Epicurus, quod exiguam 
dixit fortunam intervenire sapienti maximasque ab eo et 
gravissimas res consilio ipsius et ratione administrari, neque 
maiorem voluptatem ex infinito tempore aetatis percipi posse 
quam ex hoc percipiatur, quod videamus esse finitum. 
Compare Diogenes Laertius x 117-121, and Usener 


99 


Hpicurea pp. 330-341. 





The Wise Man 


Io 


15 


20 








107] THE STOICS 29 


> \ > \ \ > 4 . \ / Ψ Ψ \ 
ἀνὴρ εὐφυὴς καὶ ὀξύτατος ἐν παντὶ μέρει οὕτως ὥστε Kal 
᾽ - ’ ’ \ γ ’ ᾽ \ \ \ 
ἐν τοῖς πλείστοις διηνέχθη πρὸς Znvwva, ἀλλὰ καὶ πρὸς 
4 @ / yi / - a , 
Κλεάνθην, ᾧ καὶ πολλάκις ἔλεγε μόνης τῆς τῶν δογμάτων 
,ὔ ly \ δὲ > ὃ / oe.” e 7 
διδασκαλίας χρῇζειν, τὰς δὲ ἀποδείξεις αὐτὸς εὑρήσειν. 
/ ε / \ \ / A 
METEVOEL μέντοι, ὁπότε πρὸς αὐτὸν ἀποτείνοιτο: ὥστε 
συνεχὲς προφέρεσθαι ταῦτα" 


ἐγὼ δὲ τἄλλα μακάριος πέφυκ᾽ ἀνήρ, 
V THE STOICS πλὴν εἰς Κλεάνθην: τοῦτο δ᾽ οὐκ εὐδαιμονῶ. 


> ’ an lal > / 4 
οὕτω δ᾽ ἐπίδοξος ἐν τοῖς διαλεκτικοῖς ἐγένετο, ὥστε 
ΤΥ ΩΣ = ᾿ ee : ᾿ κ᾿ \ / ef ? \ a 3 ς , 
FOUNDATION OF THE SCHOOL: circa 300 B.C. δοκεῖν τοὺς πλείους OTL εἰ παρὰ θεοῖς ἦν ἡ διαλεκτική, 

> ~ " 9 ΕἾ ς ψ' / 7 Α “ε 
οὐκ ἂν ἄλλη ἣν ἢ ἡ ΧΝρυσίππειος. πλεονάσας δὲ τοῖς 
\ / / , / 
πράγμασι τὴν λέξιν οὐ κατώρθωσε. πονικώτατος τε 
Tw ἊΨ se ‘ 92 i ? ς κ. ; ξ “ ᾽ nr 7 
ZENO circa 300-264 B.C. παρ᾽ ὁντινοῦν γέγονεν, ὡς δῆλος ἐκ τῶν συγγραμμάτων 
CLEANTHES 2604--.939 “ae \ ae \ =." , δ ΠΣ ἘΞ λον 
ἘΣ , ς ; αὐτοῦ: Tov ἀριθμὸν yap ὑπερ πέντε καὶ επτακοσιὰά 
CHRYSIPPUS 232-circa 206 
ZENO OF TARSUS 
DIOGENES OF SEeLEcctIa + 206-cirea 140 
Awnrrpanry » TY ᾿ ἃ \ 
ANTIPATER OF TARSUS οἷος πέπνυται, Tol δὲ σκιαὶ αἴσσουσι, 





PRESIDENTS 





ἐστιν. 
183 φασὶν ἐπ᾽ αὐτοῦ λεχθῆναι, 


103 Diogenes Laertius ὙΠ 1 Ζήνων Μνασέου ἢ Δημέου 
a ‘ > \ , f f ‘ “ 
Κιτιεὺς ἀπὸ Κύπρου, πολίσματος Ἑλληνικοῦ, Φοίνικας 
ἐποίκους ἐσχηκότος. 


᾽ \ \ 9 4 / τ: > A > ᾿- , 
εἰ μὴ yap nv Δρύσιππος, οὐκ av ἣν 2TOA. 


ὃ, ἀνακάμπτων δὴ ἐν τῇ ποικίλῃ 
στοᾷ τῇ καὶ Ilevovavaxreip καλουμένῃ, ἀπὸ δὲ τῆς γραφῆς ; 
ς τῆς LloAvyvwtou ποικίλῃ, διετίθετο τοὺς λόγους. ee ae ee 
T pooner av δὴ πολλοὶ ἀκούοντες αὐτοῦ καὶ διὰ τοῦτο | 106 Aetius 1 prooemium 2 p. : Diels οἱ μὲν οὖν Definition and 
Στωικοὶ ἐκλήθησαν καὶ οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ ὁμοίως, πρότερον ' Στωικοὶ ἔφασαν τὴν μὲν σοφίαν εἶναι θείων τε καὶ Sritosophy, ᾿ 
Ζηνώνειοι καλούμενοι, καθά φησι καὶ ᾿Επίκουρος ἐν ἐπιστο- | ἀνθρωπίνων ἐπιστήμην, τὴν δὲ φιλοσοφίαν ἄσκησιν 
λαῖς. Numenius apud Eusebii praeparationem evangelicam | ἐπιτηδείου τέχνης" ἐπιτήδειον δὲ εἶναι μίαν καὶ ἀνωτάτω 
10 XIV ὃ. 11 Πολέμωνος δὲ ἐγένοντο γνώριμοι ᾿Αρκεσίλαος καὶ τὴν ἀρετήν, ἀρετὰς δὲ τὰς γενικωτάτας τρεῖς, φυσικὴν ἠθικὴν 
Ζήνων. . . Ζήνωνα μὲν οὖν μέμνημαι εἰπὼν Ξενοκράτει, λογικήν" 8. ἣν αἰτίαν καὶ τριμερής ἐστιν ἡ φιλοσοφία, -- 
εἶτα δὲ [Πολέμωνι φοιτῆσαι, αὖθις δὲ παρὰ Κράτητι ἧς τὸ μὲν φυσικὸν τὸ δὲ ἠθικὸν τὸ δὲ λογικόν" καὶ 
κυνίσαι" νυνὶ δὲ αὐτῷ λελογίσθω ὅτι καὶ Στίλπωνός τε : φυσικὸν μὲν ὅταν περὶ κόσμου ζητῶμεν καὶ τῶν ἐν 
μετέσχε καὶ τῶν λόγων τῶν Ἡρακλειτείων. κόσμῳ, ἠθικὸν δὲ τὸ κατησχολημένον περὶ τὸν ἀνθρώ- 
Cleanthes 104 Diogenes Laertius vil 37 (μαθητὴς Ζήνωνος) Kredv- πινον βίον, λογικὸν δὲ τὸ περὶ τὸν λόγον, ὃ καὶ 
θης Φανίου ἤΑσσιος, ὁ διαδεξάμενος τὴν σχολήν" ὃν καὶ διαλεκτικὸν καλοῦσιν. Compare Diogenes Laertius VII 3 
ἀφωμοίου ταῖς σκληροκήροις δέλτοις, αἱ μόλις μὲν γρά- ; 39 and Cicero de finibus 11 72. 
φονται, διατηροῦσι δὲ τὰ γραφέντα. 107 Diogenes Laertius vil 40 εἰκάζουσι δὲ fom τὴν 
Chrysippus 105 Diogenes Laertius vi 179 ἢ Χρύσιππος ᾿Απολ.- φιλοσοφίαν, ὀστοῖς μὲν καὶ νεύροις TO λογικὸν προσομοιοῦν- 
20 λωνίου Σολεὺς ἢ Ταρσεὺς. . . μαθητὴς Κλεάνθους. .. τες" τοῖς δὲ σαρκωδεστέροις τὸ ἠθικόν: τῇ δὲ ψυχῇ τὸ 





Subdivisions of 


Logi 


Diale 
Rhet 


tic 


ana 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [107 


/ 4 , , A 4 ‘ ‘ > \ 5 \ 
φυσικον. ἢ πάλιν @@* τὰ μὲν Yap ἐκτὸς εἰναι τὸ λογι- 
- Ἁ ᾽ ; 4 > > , \ 
Ταῦτα TO ἡθικόν" Ta ὃ E€COWTATW TO 


ἀγρῷ παμφόρῳ" τὸν μὲν περιβεβλημένον 
φραγμὸν τὸ λογικόν" τὸν δὲ καρπὸν τὸ ἠθικόν: τὴν δὲ γῆν 


/ 4 \ \ 
κὸν" Ta δὲ μετὰ 
/ a 
φυσικὸν. ἢ 


ς ἢ τὰ δένδρα τὸ φυσικόν. 


108 Seneca fragment 17 philosophia nihil aliud est quam 
recta vivendi ratio vel honeste vivendi scientia vel ars rectae 
vitae agendae. non errabimus, si dixerimus philosophiam 
esse legem bene honesteque vivendi, et qui dixerit illam 
reculam vitae, suum illi nomen reddidit. 


Logic 


109 Diogenes Laertius vir 41 τὸ δὲ λογικὸν μέρος φασὶν 
ἔνιοι εἰς δύο διαιρεῖσθαι ἐπιστήμας, εἰς ῥητορικὴν καὶ 
διαλεκτικήν' τινὲς δὲ καὶ εἰς τὸ ὁρικὸν εἶδος «καὶ» 
τὸ περὶ κανόνων καὶ κριτηρίων' ἔνιοι δὲ τὸ ὁρικὸν 
; περιαιροῦσι. τὸ μὲν οὖν περὶ κανόνων καὶ κριτηρίων παρα- 
λαμβάνουσι πρὸς τὸ τὴν ἀλήθειαν εὑρεῖν: ἐν αὐτῴ γὰρ τὰς 
τῶν φαντασιῶν διαφορὰς ἀπευθύνουσι. 
ὁμοίως πρὸς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας" 
νοιῶν τὰ πράγματα λαμβάνεται. 

110 Sextus Empiricus 7 Κιτιεὺς ἐρω- 
τηθεὶς ὅτω διαφέρει διαλεκτικὴ ῥητορικῆς, συστρέψας 
τὴν χείρα καὶ ἐξαπλώσας ἔφη 


καὶ τὸ ὁρικὸν δὲ 
διὰ γὰρ τῶν év- 


r / ΄ 
Ζήνων 0 


πάλιν ΤΟ ύτῳ, κατὰ 


βραχὺ τῆς 


διὰ δὲ τῆς ἐξαπλώσεως καὶ 


μὲν τὴν συστροφὴν τὸ στρογγύλον καὶ 


γῪνιν» 


διαλεκτικῆς τάττων ἐδίωμα, 


᾽ ΄ \ - - / 
ἐκτάσεως τῶν δακτύλων TO πλατὺ τῆς ῥητορικῆς duva- 


MEWS αἰνιττόμενος. Compare Cicero de jin ibus 11 17. 

111 Cicero de finibus Iv 7 scripsit artem rhetoricam 
Cleanthes, Chrysippus etiam, sed sic ut si quis obmu- 
tescere concupierit, nihil aliud legere debeat. 

112 Diocles Magnes apud Diogenem Laertium vu 49 
ἀρέσκει τοῖς Στωικοῖς τὸν περὶ φαντασίας καὶ αἰσθήσεως 
προτάττειν λόγον, καθότι τὸ κριτήριον, ᾧ ἡ ἀλήθεια τῶν 


πραγμάτων γινώσκεται, κατὰ γένος φαντασία ἐστί, καὶ 


καθότι ὁ περὶ συγκαταθέσεως, καὶ ὁ περὶ καταλήψεως 
5 καὶ νοήσεως λόγος προάγων τῶν ἄλλων οὐκ ἄνευ φαν- 








THE STOICS 


τασίας συνίσταται. προηγεῖται yap ἡ φαντασία" εἶθ᾽ 
διάνοια ἐκλαλητικὴ ὑπάρχουσα, ὃ πάσχει ὑπὸ τῆς φαν- 
τασίας, τοῦτο ἐκφέρει λόγῳ. 

118 Aetius Iv 12.1 p. 401 Diels φαντασία μὲν οὖν 
ἐστι (κατὰ Χρύσιππον) πάθος ἐν τῇ Wuyn γιυγνόμενον, 
ἐνδεικνύμενον ἐν αὑτῷ καὶ τὸ πεποιηκός" οἷον ἐπειδὰν 
δ ὄψεως θεωρῶμεν τὸ λευκόν, ἔστι πάθος τὸ ἐγγεγενη- 
μένον διὰ τῆς ὁράσεως ἐν τῇ ψυχῇ. Compare Cicero 
academica 1 40. Sextus Empiricus vi 228 ff. φαντασία 
οὖν ἐστι κατ᾽ αὐτοὺς τύπωσις ἐν ψυχῇ. 
καὶ διέστησαν: Κλεάνθης μὲν γὰρ ἤκουσε τὴν τύπωσιν κατὰ 
εἰσοχήν τε καὶ ἐξοχήν, ὥσπερ καὶ διὰ τῶν δακτυλίων γινο- 


\ φ >2.\ 
περὶ ἧς εὐθὺς 


a a 4 ν᾿ / \ »Μ e A \ 

μένην τοῦ κηροῦ τύπωσιν, Χρύσιππος δὲ ἄτοπον ἡγεῖτο TO 
95 ς 4 4 \ 4 > Qn 

τοιοῦτο... αὐτὸς οὖν (0 Χρύσιππος) THY τύπωσιν εἰρῆσθαι 

ς a γ / > \ a ς / “ > 

ὑπὸ τοῦ Ζήνωνος ὑπενόει ἀντὶ τῆς ἑτεροιώσεως, WOT 
5 ω \ / / > \ e ’ 

εἶναι τοιοῦτον τὸν λόγον φαντασία ἐστὶν ἑτεροίωσις 

ψυχῆς. 

114 Diogenes Laertius x 

> \ e / > > Θ / ς δ᾽ ” > θ \ 

αὐτοὺς αἱ μὲν εἰσιν αἰσθητικαὶ, αἱ οὔ" αἰσθητικαὶ 


» ~ ~ ’ 
51 τῶν δὲ φαντασιῶν κατ 


\ / ὰ > ᾿ / > 
μὲν ai δι’ αἰσθητηρίου ἢ αἰσθητηρίων λαμβανόμεναι, οὐκ. 


αἰσθητικαὶ δ᾽ αἱ διὰ τῆς διανοίας καθάπερ αἱ ἐπὶ τῶν 
ἀσωμάτων καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν λόγῳ λαμβανομένων. 

115 Cicero academica 11 37 f. nune de adsensione atque 
approbatione, quam Graeci συγκατάθεσιν vocant, pauca 
dicemus. 
bamus, simul illud aperiebatur, comprehendi multa et percipi 
sensibus, quod fieri sine adsensione non potest. deinde 
cum inter inanimum et animal hoc maxime intersit, quod 
animal agit aliquid—nihil enim agens ne cogitari quidem 
potest quale sit—aut ei sensus adimendus est aut ea, 
quae est in nostra sita potestate, reddenda adsensio. 
at vero animus quodam modo eripitur eis, quos neque 
sentire neque adsentiri volunt. ut enim necesse est 
lancem in libra ponderibus impositis deprimi, sic animum 
perspicuis cedere. nam quo modo non potest animal 
ullum non appetere id, quod accommodatum ad naturam 
appareat—Graeci id οἰκεῖον appellant—sic ‘non potest 
obiectam rem perspicuam non approbare. 


. . nam cum vim, quae esset in sensibus, explica- : 


Assent 





The mind a 
labula rasa 


at birth 


πρόληψις 


Truth 


The xara- 
ληπτικὴ 
φαντασία οἱ 
test of truth 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [116 


116 Aetius Iv 11. 1-4 Ρ. 400 Diels οἱ Στωικοί φασιν" 
ὅταν γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος, ἔχει τὸ ἡγεμονικὸν μέρος τῆς 
ψυχῆς ὥσπερ χάρτην εὔεργον εἰς ἀπογραφήν'" εἰς 
τοῦτο μίαν ἑκάστην τῶν ἐννοιῶν ἐναπο γράφεται. πρῶτος δὲ 
ὁ τῆς ἀναγραφῆς τρόπος ὁ διὰ τῶν αἰσθήσεων. αἰσθόμενοι 
γάρ Tivos οἷον λευκοῦ ἀπελθόντος αὐτοῦ μνήμην ἔχουσιν" 
ὅταν δὲ ὁμοειδεῖς πολλαὶ μνῆμαι γένωνται, τότε φαμὲν 
ἔχειν ἐμπειρίαν" ἐμπειρία γάρ ἐστι τὸ τῶν ὁμοειδῶν 
φαντασιῶν πλῆθος. τῶν δὲ ἐννοιῶν αἱ μὲν φυσικῶς 
γίνονται κατὰ τοὺς εἰρημένους τρόπους καὶ ἀνεπιτεχνή- 
τως, αἱ δὲ ἤδη δι᾿ ἡμετέρας διδασκαλίας καὶ ἐπιμελείας. 
αὗται μὲν οὖν ἔννοιαι καλοῦνται μόνον, ἐκεῖναι δὲ καὶ 
προλήψεις. ὁ δὲ λόγος, καθ᾽ ὃν προσαγορενόμεθα 
λογικοί, ἐκ τῶν προλήψεων συμπληροῦσθαι λέγεται κατὰ 
τὴν πρώτην ἑβδομάδα. ἔστι δ᾽ ἐννόημα φάντασμα 
διανοίας λογικοῦ ζῴου" τὸ γὰρ φάντασμα ἐπειδὰν λογικῇ 
προσπίπτῃ ψυχῇ, τότε ἐννόημα καλεῖται εἰληφὸς τοὔνομα 
παρὰ τοῦ νοῦ. 


Ὁ] 


117 Diogenes Laertius vit 54 ἔστι δ᾽ ἡ πρόληψις ἔννοια 


ς φυσικὴ τῶν καθόλου. ibid. 53 φυσικῶς δὲ νοεῖται δίκαιόν 


Tt καὶ ἀγαθόν. Compare Cicero de finibus 11 21, 33, and 
Seneca epistulae 117.6 multum dare solemus praesumptioni 
omnium hominum et apud nos veritatis argumentum est 
aliquid omnibus videri: tanquam deos esse inter alia hoc 


s colligimus, quod omnibus insita de dis opinio est nec ulla 


gens usquam est adeo extra leges moresque proiecta, ut non 
aliquos deos credat. 

118 Sextus Empiricus vi 9 f. ὁ δὲ ὌΝ τὰ μὲν 
stern πάντα ἔλεγεν ἀληθῆ καὶ ὄντα ἱ δὲ ἀπὸ τῆς 
Στοᾶς λέγουσι μὲν τῶν τε αἰσθητῶν τινα καὶ τῶν νοητῶν 
ἀληθῆ, οὐκ ἐξ εὐθείας δὲ τὰ αἰσθητά, ἀλλὰ κατ᾽ ἀνα. 
φορὰν τὴν ὡς ἐπὶ τὰ παρακείμενα τούτοις νοητά. 

119 Diogenes Laertius vil 46 τῆς δὲ φαντασίας τὴν μὲν 
καταληπτικήν" τὴν δὲ ἀκατάληπτον: καταληπτικὴν μέν, 
ἣν κριτήριον εἶναι τῶν πραγμάτων φασί, τὴν γινομένην 
ἀπὸ ὑπάρχοντος Kat αὐτὸ τὸ ὑπάρχον, ἐναπε- 
σφραγισμένην καὶ ἐναπομεμαγμένην: ἀκατάληπτον 
δὲ τὴν μὴ ἀπὸ ὑπάρχοντος, ἢ ἀπὸ ὑπάρχοντος μέν, μὴ 








128] THE STOICS 33 


> 


κατ᾽ αὐτὸ δὲ τὸ ὑπάρχον, THY μὴ τρανῆ μηδὲ ἔκτυπον. 
Compare Sextus Empiricus Pyrrhoneorum Π 4 τῆς κατα- 
ληπτικῆς φαντασίας οὔσης ἀπὸ ὑπάρχοντος κατ᾽ αὐτὸ τὸ 
ὑπάρχον ἐναπομεμαγμένης καὶ ἐναπεσφραγισμένης, οἵα οὐκ 


ἂν γένοιτο ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντος, and Zeno fragments : 


10, 11 Pearson. 

Diogenes Laertius vil 54 ἄλλοι δέ τινες τῶν apyato- 
τέρων Στωικῶν τὸν ὀρθὸν λόγον κριτήριον ἀπολείπουσιν. 

120 Cicero academica 11 145 (Zeno) cum extensis digitis 
adversam manum ostenderat, ‘visum,’ inquiebat, ‘huius modi 
est, deinde, cum paullum digitos contraxerat, ‘adsensus 
huius modi.” tum cum plane compresserat pugnumque 
fecerat, comprehensionem illam esse dicebat: qua ex simili- 
tudine etiam nomen ei rei, quod ante non fuerat, κατάληψιν 
imposuit. Contrast Sextus Empiricus vil 257 αὕτη 
yap | ἡ καταληπτικὴ φαντασία) ἐναργὴς οὖσα καὶ πληκτικὴ 
μόνον οὐχὶ τῶν τριχῶν, φασὶν (οἱ νεώτεροι τῶν Στωικῶν), 
λαμβάνεται, κατασπῶσα ἡμᾶς εἰς συγκατάθεσιν. 

121 Sextus Empiricus vir 11 ἢ, of ἀπὸ τῆς Στοᾶς τρία 
φάμενοι συζυγεῖν ἀλλήλοις, τό τε σημαινόμενον καὶ τὸ 
σημαῖνον καὶ τὸ τυγχάνον, ὧν σημαῖνον μὲν εἶναι τὴν 
φωνήν, οἷον τὴν Δίων, σημαινόμενον δὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα 
τὸ ὑπ᾽ αὐτῆς δηλούμενον καὶ οὗ ἡμεῖς μὲν ἀντιλαμβανόμεθα 
τῇ ἡμετέρᾳ παρυφισταμένου διανοίᾳ, οἱ δὲ βάρβαροι οὐκ 
ἐπαΐουσι καίπερ τῆς φωνῆς ἀκούοντες, τυγχάνον δὲ τὸ 
ἐκτὸς ὑποκείμενον, ὥσπερ αὐτὸς ὁ Δίων. τούτων δὲ δύο 
μὲν εἶναι σώματα, καθάπερ τὴν φωνὴν καὶ τὸ τυγχάνον, 
ἕν δὲ ἀσώματον, ὥσπερ τὸ σημαινόμενον πρᾶγμα καὶ 
λεκτόν, ὅπερ ἀληθές τε γίνεται ἢ ψεῦδος. ? 

122 Diogenes Laertius vil 63 φασὶ δὲ τὸ λεκτὸν εἶναι 
τὸ κατὰ φαντασίαν λογικὴν ὑφιστάμενον. τῶν δὲ λεκτῶν 
τὰ μὲν λέγουσιν εἶναι αὐτοτελῆ οἱ Στωικοί, τὰ δ ἐλλιπῆ. 
ἐλλιπῆ μὲν οὖν ἐστι τὰ ἀναπάρτιστον ἔχοντα τὴν 
ἐκφοράν, οἷον Ἰράφει" ἐπιξητοῦμεν γάρ, Τίς; αὐτοτελῆ 
δ᾽ ἐστὶ τὰ ἀπηρτισμένην ἔχοντα τὴν ἐκφοράν: οἷον, 
Γράφει Σωκράτης. ; ; 

123 ibid. ἐν μὲν οὖν τοῖς ἐλλιπέσι λεκτοῖς τέτακται τὰ 
κατηγορήματα. 

D 





Formal logic 


20 


The λεκτόν 


The Cate- 
gories 


Materialism 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [12 


124 Seneca epistulae 58. 8 genus illud primum quaerimus, 
ex quo ceterae species suspensae sunt, a quo nascitur omnis 
divisio, quo universa comprehensa sunt. Diogenes Laertius 
vil 61 γενικώτατον δέ ἐστιν ὃ γένος ὃν γένος οὐκ ἔχει, 
οἷον τὸ ὄν. Sextus Empiricus Pyrrhoneorum I 86 TO TI, 
ὅπερ φασὶν εἶναι πάντων γενικώτατον. 

125 Simplicius scholia in Avristotelem 485 13 ff. Brandis 
οἱ Στωικοὶ εἰς ἐλάττονα συστέλλειν ἀξιοῦσι τὸν τῶν 
πρώτων γενῶν ἀριθμόν, ποιοῦνται γὰρ τὴν τομὴν εἰς 
τέσσαρα, εἰς ὑποκείμενα καὶ ποιὰ καὶ πῶς ἔχοντα καὶ πρὸς 
τι πῶς ἔχοντα. | ᾿ 

126 Diogenes Laertius vil 45 f. τὴν διαλεκτικὴν 


" 


κ 4 lal ΄ \ an 
᾿ διαιρεῖσθαι εἰς TE τὸν περὶ τῶν σημαινομένων καὶ τῆς 


φωνῆς τόπον. καὶ τὸν μὲν τῶν σημαινομένων εἴς τε 
τὸν περὶ τῶν φαντασιῶν τόπον καὶ τῶν ἐκ τούτων 
ὑφισταμένων λεκτῶν ἀξιωμάτων καὶ αὐτοτελῶν καὶ κατ- 
ηγορημάτων, καὶ τῶν ὁμοίων ὀρθῶν καὶ ὑπτίων καὶ γενῶν 
καὶ εἰδῶν, ὁμοίως δὲ καὶ λόγων καὶ τρόπων καὶ συλλο- 


la \ ~ \ \ Ἁ \ = \ ; 
γί σμὼν Kal Τῶν Tapa THV φωνὴν Kal Ta TT payhaTta 


/ e 3 / f ‘ ’ \ > Β΄. ᾿ 
᾿ σοφισμάτων" ὧν εἰναι ψευδομένους λόγους καὶ ἀληθεύοντας 


καὶ ἀποφάσκοντας σωρείτας τε καὶ τοὺς ὁμοίους τούτοις, 
ἐλλιπεῖς καὶ ἀπόρους καὶ περαίνοντας καὶ ἐγκεκαλυμ- 
μένους κερατίνας τε καὶ οὔτιδας καὶ θερίζοντας. εἶναι 
δὲ τῆς διαλεκτικῆς ἴδιον τόπον καὶ τὸν προειρημένον περὶ 


κι ~ Ω , ε > , ae / 
ς αὐτῆς τῆς φωνῆς, ἐν @ δείκνυται ἡ ἐγγράμματος φωνή, 


καὶ τίνα τὰ τοῦ λόγου μέρη, καὶ περὶ σολοικισμοῦ καὶ 

» “" ΄ \ > j ἴω \ ᾿ \ 
BapBapicpod καὶ ποιημάτων καὶ ἀμφιβολιῶν καὶ περὶ 
᾿ A A \ \ - \ \ es = , 
ἐμμελοῦς φωνῆς καὶ περὶ μουσικῆς Kal περὶ ὅρων κατά 


4 οι ’ 4 / P 
twas καὶ διαιρέσεων καὶ λέξεων. 


Physics 


127 Cicero acads mica I 39 (Zeno) nullo modo arbitra- 
batur quidquam effici posse ab ea (natura), quae expers esset 
corporis . . . nec vero aut quod efficeret aut quod efficeretur, 
posse esse non corpus. Plutarch de communibus notitiis 


” 


μν ¢ 4 / 4 / “ > 3 \ " ἜΗΝ 
1073 Ε ὄντα γὰρ μόνα τὰ σώματα καλοῦσιν, ἐπειδὴ ὄντος 


4 lol 4 , 
35 TO TWOLEW TL Καὶ TAGVELV. 














131] THE STOICS 35 


128 Sextus Empiricus x 218 τῶν δὲ ἀσωμάτων 
/ » lo ς 
τέσσαρα εἴδη καταριθμοῦνται, ὡς λεκτὸν καὶ κενὸν καὶ 
τόπον καὶ χρόνον. 


129 Hippolytus philosophumena 21.1 p. 571 Diels ὅ The first cause 


te Χρύσιππος καὶ Ζήνων, οἱ ὑπέθεντο καὶ αὐτοὶ ἀρχὴν - 
μὲν θεὸν τῶν πάντων, σῶμα ὄντα τὸ καθαρώτατον, 
διὰ πάντων δὲ διήκειν τὴν πρόνοιαν αὐτοῦ. Aetius 1 7. 
33.p. 305 Diels οἱ Στωικοὶ νοερὸν θεὸν ἀποφαίνονται, πῦρ 


\ e a Ζ ζω 5 \ / / > 
τεχνικὸν 00m βαδίζον ἐπὶ γένεσιν κόσμου, ἐμπεριειλη- 


\ , \ ‘ / ᾽ ἃ a 
hos TAVTAS TOUS OTEPMATLKOUS NOYyous, καθ ους ἕκαστα Ιο 





᾽ ς , 7 ᾿ an ᾿ — 
καθ᾽ εἱμαρμένην γίνεται, καὶ πνεῦμα μὲν διῆκον δι᾽ ὅλου 
Se a i ae ---- 


Tov κόσμου. Cicero academica 11 126 Zenoni et reliquis 
fere Stoicis aether videtur summus deus, mente praeditus, 
qua omnia regantur. Compare Stein Psychologie der Stoa 


Ip. 26 n. 15 


| 


130 Seneca epistulae 65. 2 dicunt, ut scis, Stoici nostri Two aspects 


duo esse in rerum natura, ex quibus omnia fiant, causam et 
materiam. materia iacet iners, res ad omnia parata, cessatura, 
si nemo moveat. causa autem, id est ratio, materiam format 


et quocumque vult versat, ex illa varia opera producit. 2 


esse ergo debet, unde fiat aliquid, deinde a quo fiat. hoc 
causa est, illud materia. Diogenes Laertius vir 134 δοκεῖ 
δ᾽ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, TO ποιοῦν Kal τὸ 
πάσχον. τὸ μὲν οὖν πάσχον εἶναι τὴν ἄποιον οὐσίαν 
τὴν ὕλην, τὸ δὲ ποιοῦν τὸν ἐν αὐτῇ λόγον τὸν θεόν' -- 
τοῦτον γὰρ ἀΐδιον ὄντα διὰ πάσης αὐτῆς δημιουργεῖν 
ἕκαστα. τίθησι δὲ τὸ δόγμα τοῦτο Ζήνων μὲν ὁ Κιτιεὺς 
ἐν τῷ περὶ οὐσίας, Κλεάνθης δὲ ἐν τῷ περὶ ἀτόμων, 
Χρύσιππος δὲ ἐν τῇ πρώτῃ τῶν φυσικῶν. 


of the first 
cause 


131 Diogenes Laertius vil 135 f. ἕν τ᾽ εἶναι θεὸν καὶ Cosmogony 


RE 


- \ t + 4 / ~ ς / > , 
|VOUV καὶ εἰμαρμένην καὶ Aia πολλαῖς TE ετέραις ονομασίαις 
| > Ψ ᾽ ex 
ἱἹπροσονομάζεσθαι. κατ᾽ ἀρχὰς μὲν οὖν Kal αὑτὸν ὄντα 


7 \ ε > / > >/ > “ὃ \ 4 

τρέπειν Τν πάσαν οὐυσιαν δι aepos €lS VU Wp * Kalb WOTTEP 
nA A / / Ὁ“ \ aA 

ἐν ΤΊ) γονῇ τὸ σπερμᾶ περίέχεταιυ, OUT@® καὶ TOUTOV 

’ > / / e ’ 
σπερματικὸν λόγον ὄντα τοῦ κόσμου τοιόνδε ὑπολεί- 35 
> A e A ᾽ \ > A aA \ ef \ 

πεσθαι ἐν τῷ ὕγρῳ, EVEPYOV αὕτῳ ποιουντὰ τὴν ὕλην πρὸς 
εκ A 5 > - an \ , 

τὴν τῶν ἑξῆς γένεσιν" εἶτα ἀπογεννᾶν πρῶτον τὰ τεσσαρα 
wn A ec > / “ 

στοιχεῖα, πῦρ, ὕδωρ, ἀέρα, γῆν. 


4 





96 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [181 


Plutarch de communibus notitiis 10850 τά γε μὴν 
τέσσαρα στοιχεῖα, γῆν καὶ ὕδωρ, ἀέρα τε καὶ πῦρ, 
πρῶτα στοιχεῖα προσαγορεύοντες, οὐκ οἶδα ὅπως τὰ μὲν 
ἁπλᾶ καὶ καθαρά, τὰ δὲ σύνθετα καὶ μεμιγμένα ποιοῦσι. 
γῆν μὲν γὰρ καὶ ὕδωρ οὔτε εἰς ἀεὶ αὑτὰ συνέχειν οὔτε 
ἕτερα, πνευματικῆς δὲ μετοχῇ καὶ πυρώδους δυνάμεως τὴν 
ἑνότητα διαφυλάττειν: ἀέρα δὲ καὶ πῦρ αὑτῶν τε εἶναι 
δι εὐτονίαν ἐκτατικά, καὶ τοῖς δυσὶν ἐκείνοις ἐγκεκραμένα 
τόνον παρέχειν καὶ τὸ μόνιμον καὶ οὐσιῶδες. 

132 Stobaeus eclogae 1 370 p. 152 Wachsmuth Ζήνωνα 
δὲ οὕτως ἀποφαίνεσθαι διαρρήδην" τοιαύτην δὲ δεήσει εἶναι 
ἐν περιόδῳ τὴν τοῦ ὅλου διακόσμησιν ἐκ τῆς οὐσίας" ὅταν 
ἐκ πυρὸς τροπὴ εἰς ὕδωρ δι᾿ ἀέρος γένηται, τὸ μέν τι 


ὑφίστασθαι καὶ γῆν συνίστασθαι, [καὶ] ἐκ τοῦ λοιποῦ δὲ 


ι5 τὸ μὲν διαμένειν ὕδωρ, ἐκ δὲ τοῦ ἀτμιζομένου ἀέρα γίνεσθαι, 


κρᾶσις de ὅλου 


The world 


ἔκ τινος δὲ τοῦ ἀέρος πῦρ ἐξάπτειν: τὴν δὲ μῖξιν «καὶ» 
κρᾶσιν γίνεσθαι τῇ εἰς ἄλληλα τῶν στοιχείων μεταβολῇ 
σώματος ὅλου δι’ ὅλου τινὸς ἑτέρου διερχομένου.; See 
Pearson Fragments of Zeno pp. 100--100. 

133 Diogenes Laertius vit 151 καὶ τὰς κράσεις δὲ 
διόλου γίνεσθαι, καθά φησιν ὁ Χρύσιππος ἐν τῇ τρίτῃ 
τῶν φυσικῶν, καὶ μὴ κατὰ περιγραφὴν καὶ παράθεσιν" καὶ 
γὰρ εἰς πέλαγος ὀλίγος οἶνος βληθεὶς ἐπὶ ποσὸν ἀντι- 
παρεκταθήσεται, εἶτα συμφθαρήσεται. Simplicius physica 
Iv 1 p. 530. 11 ed. Diels σώματα yap πάντα λέγειν 
δοκοῦντες Kal Tas ποιότητας Kal τὴν ψυχὴν καὶ διὰ 
παντὸς ὁρῶντες τοῦ σώματος καὶ τὴν ψυχὴν χωροῦσαν καὶ 
τὰς ποιότητας ἐν ταῖς κράσεσι, συνεχώρουν σῶμα διὰ 
σώματος χωρεῖν. Plutarch de Stoicorum repugnantics 
1054.4 πανταχοῦ τὴν ὕλην ἀργὸν ἐξ ἑαυτῆς καὶ ἀκίνητον 
ὑποκεῖσθαι ταῖς ποιότησιν ἀποφαίνουσι, τὰς δὲ ποιότητας 


4 
a 
, ” 4 , > , e a > ; 

πνευματα ουσας Kat TOVOUVUS α EPWOELS ols αν eyYEVOVTat 


μέρεσι τῆς ὕλης εἰδοποιεῖν ἕκαστα καὶ σχηματίζειν. 
Compare Zeno fragments 53, 96, and Cleanthes fragment 
13 Pearson. 

134 Aetius 1 6. 2 p. 293 Diels καλὸς δὲ ὁ κόσμος" 
δῆλον δὲ ἐκ τοῦ σχήματος καὶ τοῦ χρώματος Kal τοῦ 


~ 


’ \ \ \ u - > ; ; 
μεγέθους Kat Τῆς περι TOV KOO {LOV TOV agTEPWV TouktXLas. 





THE STOICS 37 


135 Arius Didymus apud Eusebii praeparationem evan- 
gelicam XV 15. 1-4 ὅλον δὲ τὸν κόσμον σὺν τοῖς ἑαυτοῦ 
μέρεσι προσαγορεύουσι θεόν" τοῦτον δὲ ἕνα μόνον εἶναί φασι 
καὶ πεπερασμένον καὶ ζῷον καὶ ἀΐδιον καὶ θεόν" ἐν yap τούτῳ 
πάντα περιέχεσθαι τὰ σώματα, κενὸν δὲ μηδὲν ὑπάρχειν 


᾽ 


ἐν αὐτώ . διὸ κατὰ μὲν τὴν προτέραν ἀπόδοσιν ἀΐδιον 
τὸν κόσμον εἶναί φασι, κατὰ δὲ τὴν διακόσμησιν γεννητὸν 
καὶ μεταβλητὸν κατὰ περιόδους ἀπείρους γεγονυίας τε καὶ 
ἐσομένας. καὶ τὸ μὲν ἐκ τῆς πάσης οὐσίας ποιὸν κόσμον 
ἀΐδιον εἶναι καὶ θεόν: λέγεσθαι δὲ κόσμον σύστημα ἐξ 
οὐρανοῦ καὶ ἀέρος καὶ γῆς καὶ θαλάττης καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς 
φύσεων: λέγεσθαι δὲ κόσμον καὶ τὸ οἰκητήριον θεῶν καὶ 
ἀνθρώπων καὶ τῶν ἕνεκα τούτων γενομένων. ὃν γὰρ 
τρόπον πόλις λέγεται διχῶς, τό τε οἰκητήριον καὶ τὸ ἐκ 
τῶν ἐνοικούντων σὺν τοῖς πολίταις σύστημα, οὕτω καὶ ὁ 
κόσμος οἱονεὶ πόλις ἐστὶν ἐκ θεῶν καὶ ἀνθρώπων συν- 
εστῶσα, τῶν μὲν θεῶν τὴν ἡγεμονίαν ἐχόντων, τῶν δὲ 


> / ς ’ / >] ς / \ 
ἀνθρώπων ὑποτεταγμένων. κοινωνίαν ὃ ὑπάρχειν προς" 


ἀλλήλους, διὰ τὸ λόγου μετέχειν, ὅς ἐστι φύσει νόμος" 
τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα γεγονέναι τούτων ἕνεκα. οἷς ἀκολούθως 
νομιστέον προνοεῖν τῶν ἀνθρώπων τὸν τὰ ὅλα διοικοῦντα 
θεόν, εὐεργετικὸν ὄντα ᾿ καὶ χρηστὸν καὶ φιλάνθρωπον, 
δίκαιόν τε καὶ πάσας ἔχοντα τὰς ἀρετάς. διὸ δὴ καὶ 
Ζεὺς λέγεται ὁ κόσμος, ἐπειδὴ τοῦ ζῆν αἴτιος ἡμῖν ἐστι. 
Compare Cicero natura deorum I 90--99 and Seneca 
quaestiones naturales prologus 13 quid est deus? quod vides 
totum et quod non vides totum. sic demum magnitudo sua 
illi redditur, qua nihil maius excogitari potest, si solus est 
omnia, opus suum et extra et intra tenet. 

136 Stobaeus eclogae 1 58 p. 34 Wachsmuth Διογένης 
καὶ Κλεάνθης καὶ Oivoridns (τὸν θεὸν) τὴν τοῦ κόσμου 
ψυχήν. Seneca quaestiones naturales 11 49 eundem, quem 
nos, Iovem intellegunt, rectorem custodemque universl, 
animum ac spiritum mundi, operis huius dominum et 
artificem, cui nomen omne convenit. 

137 Chrysippus apud Plutarchum de Stoworwm repug- 
nantiis 1051 Β κακίαν δὲ καθόλου ἄραι οὔτε δυνατόν 
ἐστιν οὔτ᾽ ἔχει καλῶς ἀρθῆναι. 


The world-soul 


35 
Evil 





Necessity 
freewil! 


ala 





| 


-Gellius vu 2. 3f in libro enim περὶ 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [138 


138 Chrysippus ibid. 1050 F ἡ δὲ κακία πρὸς τὰ δεινὰ 
συμπτώματα ἴδιόν τινα ἔχει λόγον. γίνεται μὲν γὰρ καὶ 
αὐτή πως κατὰ τὸν τῆς φύσεως λόγον, καί, ἵν᾿ οὕτως 
εἴπω, οὐκ ἀχρήστως γίνεται πρὸς τὰ ὅλα: οὐδὲ γὰρ ἂν 
τἀγαθὸν ἦν. Chrysippus apud Plutarchum de communibus 
notitiis 1065 ν ὥσπερ yap ai κωμῳδίαι ἐπυγράμματα 
γελοῖα φέρουσιν, ἃ καθ᾽ αὑτὰ μέν ἐστι φαῦλα, τῷ δὲ 
ὅλῳ ποιήματι χάριν τινὰ προστίθησιν, οὕτω ψέξειας ἂν 


“5 


αὐτὴν ἐφ᾽ ἑαυτῆς τὴν κακίαν" τοῖς ὃ ὅλοις οὐκ ἄχρηστός 


9 Εσ Τί. 


139 Diogenes Laertius vil 149 καθ᾽ εἱμαρμένην δέ 
φασι τὰ πάντα γίνεσθαι Χρύσιππος ἐν τοῖς περὶ εἱμαρμένης 
καὶ Ζήνων. .. ἔστι δ᾽ εἱμαρμένη αἰτία τῶν ὄντων 
εἰρομένη ἢ λόγος καθ᾽ ὃν ὁ κόσμος διεξάγεται. Aulus 
προνοίας quarto 
εἱμαρμένην esse dicit (Chrysippus) φυσικήν τινα σύνταξιν 
τῶν ὅλων ἐξ ἀιδίου τῶν ἑτέρων τοῖς ἑτέροις ἐπακολουθούν- 
των καὶ μεταπολλυμένων [μετὰ πολὺ μὲν οὖν Vvulgo|] . . . 
ἀπαραβάτου οὔσης τῆς τοιαύτης ἐπιπλοκῆς. 

140 Cicero de fato 41 Chrysippus autem cum et necessi- 
tatem improbaret, et nihil vellet sine praepositis causis 
evenire, causarum genera distinguit, ut et necessitatem 
effugiat, et retineat fatum. Ccausarum enim, inquit, aliae sunt 
perfectae et principales: aliae adiuvantes et proximae. quam 


»5 ob rem cum dicimus omnia fato fieri antecedentibus cL ausis, 
a 


non hoc intellegi volumus, causis perfectis et principalibus, 
sed causis adiuvantibus et proximis. ibid. 43 ut igitur, 
inquit, qui protrusit cylindrum, dedit ei principium motionis, 

volubilitatem autem non dedit: sic visum obiectum imprimet 
illud quidem et quasi signabit in animo suam speciem, sed 
assensio nostra erit in potestate: eaque, quemadmodum in 
cylindro dictum est, extrinsecus pulsa, quod reliquum est, 
Chrysippus apud Eusebii 


suapte vi_et_nat natura Mov ebitur. 
praeparationem evangelicam Iv 3. 1 μὴ γὰρ ἂν τὰς τῶν 


ς μάντεων προρρήσεις ἀληθεῖς εἶναί φησιν (ὁ Χρύσιππος), 


εἰ μὴ πάντα ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης δυμραῆρντο. 
141 Cleanthes apud Epicteti enchiridion 52 fragment 91 
Pearson 








145] THE STOICS 39 


Μ ς nr ~ ’ > ] 9 - \ / b ] e / 
ἄγου (ἡγοῦ Crouch) δέ μ᾽, ὦ Zed, καὶ ov y ἡ πεπρωμένη, 
δ ᾽ A > / 
ὅποι ποθ᾽ ὑμῖν εἰμι διατεταγμένος, 

e > 3 \ 
ὡς ἕψομαί γ᾽ ἄοκνος" ἢν δὲ μὴ θέλω 

, x>a\ - eo 
κακὸς γενόμενος, οὐδὲν ἧττον ἕψομαι. 


142 Cicero natura deorum 164 nec vero universo ΘΘΠΘΙῚ Providence 


hominum solum, sed etiam singulis a dis immortalibus 
consuli et provideri solet. ibid. 167 magna di curant, parva 
neclegunt. Marcus Aurelius ΥἹ 44 εἰ μὲν οὖν ἐβουλεύσαντο 
περὶ ἐμοῦ καὶ τῶν ἐμοὶ συμβῆναι ὀφειλόντων οἱ θεοί, καλῶς 
ἐβουλεύσαντο: ἄβουλον γὰρ θεὸν οὐδὲ ἐπινοῆσαι ῥάδιον᾽" 
κακοποιῆσαι δέ με διὰ τίνα αἰτίαν ἔμελλον ὁρμᾶν ; τί 
γὰρ αὐτοῖς, ἢ τῷ κοινῷ, οὗ μάλιστα προνοοῦνται, ἐκ 
τούτου περιεγένετο ; εἰ δὲ μὴ ἐβουλεύσαντο κατ᾽ ἰδίαν 
περὶ ἐμοῦ, περί γε τῶν κοινῶν πάντως ἐβουλεύσαντο, οἷς 
κατ᾽ ἐπακολούθησιν καὶ ταῦτα συμβαίνοντα ἀσπάζεσθαι 
καὶ στέργειν ὀφεΐλω. 

143 Seneca epistulae 65. 24 quem in hoc mundo locum 
deus obtinet, hunc in homine animus. quod est illic materia, 
id in nobis corpus est. Cicero natura deorum I 37 ipse 
autem homo ortus est ad mundum contemplandum et 
imitandum, nullo modo perfectus, sed est quaedam _particula 
oerfecti. See Stein Psychologie der Stoa 1 pp. 205-214. 

144 Plutarch de virtute morali 451 Β καθόλου δὲ τῶν 
ὄντων αὐτοί τέ φασι καὶ δῆλόν ἐστιν ὅτι τὰ μὲν ἕξει 


διοικεῖται, τὰ δὲ φύσει, τὰ δὲ ἀλόγῳ ψυχῇ, τὰ δὲ καὶ 





λόγον ἐχούσῃ καὶ διάνοιαν: ὧν ὁμοῦ τι πάντων ὁ 
ἄνθρωπος μετέσχηκε καὶ γέγονεν ἐν πάσαις ταῖς εἰρη- 
μέναις διαφοραῖς" καὶ γὰρ ἕξει συνέχεται καὶ φύσει 
τρέφεται καὶ λόγῳ χρῆται καὶ διανοίᾳ. Sextus Empiricus 
ΙΧ 81 τῶν ἡνωμένων σωμάτων τὰ μὲν ὑπὸ ψιλῆς ἕξεως 
συνέχεται, τὰ δὲ ὑπὸ φύσεως, τὰ δὲ ὑπὸ ψυχῆς, καὶ 
ἕξεως μὲν ὡς λίθοι καὶ ξύλα, φύσεως δὲ καθάπερ τὰ 
φυτά, ψυχῆς δὲ τὰ Soa. Compare Zeno fragment 45 


Pearson. 


10 


15 


The macro- 
cosm and the 
microcosm 


20 


<— 


Soul 


25 


30 


145 Chrysippus apud Nemesium de natura hominis 34 ~~ soul of 


Χρύσιππος δέ φησιν ὅτι ὁ θάνατός ἐστι χωρισμὸς ψυχῆς " 
ἀπὸ σώματος" οὐδὲν δὲ ἀσώματον ἀπὸ σώματος χωρίξεται" 
οὐδὲ γὰρ ἐφάπτεται σώματος ἀσώματον: ἡ δὲ ψυχὴ καὶ 





10 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [145 


ἐφάπτεται καὶ χωρίζεται τοῦ σωματος" σῶμα ἄρα ἡ ψυχή. 
Compare Cleanthes fragment 36 Pearson. 
‘ en. igs a , - 9A" F< a 4 

146 Chrysippus apud Galenum v p. 287 Kihn ἡ ψυχὴ 
πνεῦμά ἐστι σύμφυτον ἡμῖν συνεχὲς TAVTL TH σώματι 
Ὰ σὰ ” ἢ “Δ ΄ = ὟΝ & A x “ “-- > ΤᾺ , 
OLNKOV ἐστ ἂν ἡ τῆς ζωῆς TUPMETPLA “παρῇ εν τῷ σωματ!. 
Compare Diogenes Laertius vil 157 Ζήνων δ᾽ ὁ Κιτιεὺς 
, ι ᾽ ae = ὃ 4 ; a ” 
καὶ Ἀντίπατρος καὶ Ποσειδώνιος πνεῦμα ἔνθερμον 
3 me. , , ‘ - A > > , 
εἶναι τὴν ψυχήν. τούτῳ γὰρ ἡμᾶς εἰναι ἐεμπνοοὺς καὶ 


ὑπὸ τούτου κινεῖσθαι. 











στε AE, “Ὁ. σε." 


154] THE STOICS 41 


ν » wn \ \ " » al 
δι’ ὅλου. τοῦ δὲ παντὸς ἐξυγρανθέντος τὸ ἔσχατον TOU 
> / >] A lal / / / 
πυρός, ἀντιτυπήσαντος αὐτῷ TOV μέσου, τρέπεσθαι πάλιν 

> > / 50) ef / » Ν » 
εἰς τοὐναντίον, εἶθ᾽ οὕτω τρεπόμενον ἄνω φησὶν αὔξεσθαι 
\ bd lal \ ef \ / / 
καὶ ἄρχεσθαι διακοσμεῖν τὸ ὅλον" καὶ τοιαυτην περίοδον 
> 8 \ / / \ ,] “-“ n ef 
αἰεὶ καὶ διακόσμησιν ποιουμένου Tov ἐν τῇ τῶν ὅλων 5 
, ; A 7 .“ \ e / \ 
οὐσία τόνον μὴ παύεσθαι. ὥσπερ yap ἐνὸς TWOS TA 
{ 
/ / / " , > a / 
μέρη πάντα φύεται ἐκ σπερμάτων ἐν TOUS καθήκουσι 


κὰ 


/ ef \ κι e \ \ \ σι \ 
χρονοίς, OUT@ και του ὅλου Ta HEP), ων Kal Ta Coa Kat 


\ \ . ; 5 = / / / 
τὰ φυτὰ ὄντα τυγχάνει, EV TOLS καθήκουσι χρόνοις φύεται. 
- - 4᾽ ᾿ Φ ΄ 4 4 > 5 ‘ \ ΄ 4 / a nw 7 / 
147 Aetius 1v 4. 4 p. 390 Diels οἱ Στωικοὶ ἐξ oxTw Kal ὥσπερ τινὲς λόγοι τῶν μερῶν εἰς σπέρμα συνιοντες το 
= . / \ / , ‘ ὧν i Ὁ , , a κι 
μερῶν φασι συνεστάναι (τὴν ψυχὴν), πέντε μὲν τῶν μίγνυνται καὶ αὖθις διακρίινονται γενομενῶν τῶν μερῶν, 
ef 5 ͵ , ἢ \ ͵ > A 
οὕτως ἐξ évos TE TavTa γίνεσθαι καὶ ἐκ πάντων [εἰς] ἕν 
, ‘Aan \ / 7 a , Oo 
συγκρίνεσθαι, ὁδῷ Kal συμφώνως διεξιούσης τῆς TEpLoco. 
See Pearson Fragments of Zeno and Cleanthes pp. 252 fi. 
* Ε ae — ἢ : 
152 Nemesius de natura hominis 141 f. οἱ δὲ Στωικοί The restoration 


ἧς , ᾽ ν > \ »_. of all things 
πολύποδος πλεκτάναις. φασιν ἀποκαθισταμένους τοὺς πλάνητας εἰς TO AUTO si 








> lal e - > ἴω , an lal 
αἰσθητικῶν, ορατίκοῦυ, ακΚκουστικου, οσφραντικοῦ, γευστίύκοῦυ, 





ἁπτικοῦ, ἕκτου δὲ φωνητικοῦ, ἑβδόμου δὲ σπερματικοῦ, 
ὀγδόου δὲ αὐτοῦ τοῦ ἡγεμονικοῦ, ἀφ᾽ οὗ ταῦτα πάντα 
ἐπιτέταται διὰ τῶν οἰκείων ὀργάνων προσφερῶς ταῖς τοῦ 
148 Diogenes Laertius vil 159 ἡγεμονικὸν δ᾽ εἶναι TO σημεῖον κατά τε μῆκος καὶ πλάτος, ἔνθα τὴν ἀρχὴν 
ἕκαστος ἣν, ὅτε τὸ πρῶτον ὁ κόσμος συνέστη, ἐν ῥηταῖς 
χρόνων περιόδοις ἐκπύρωσιν καὶ φθορὰν τῶν ὄντων 
ς τὸ αὐτὸ τὸν κόσμον 20 


κυριώτατον τῆς ψυχῆς, ἐν ᾧ αἱ φαντασίαι καὶ αἱ ὁρμαὶ 
γίνονται καὶ ὅθεν ὁ λόγος ἀναπέμπεται" ὅπερ εἶναι ἐν καρδίᾳ. 
, > / \ / »] ς nw > 

ἀπεργάζεσθαι καὶ πάλιν ἐξ ὑπαρχῆς εἰ 
> , » \ / sv / \ 
ἀποκαθίστασθαι ... ἔσεσθαι yap πάλιν Σωκράτην Καὶ 
/ \ ¢ “ » ; \ la > “ 
Πλάτωνα καὶ ἕκαστον τῶν ἀνθρώπων συν τοῖς αὑτοὺς 
\ , \ / \ \ > \ / \ 
καὶ φίλοις Kab πολίταις καὶ τὰ GAUTA πείσεσθαι καὶ 


Ta a “4 \ a 
τοῖς αὐτοῖς συντεύξεσθαι καὶ τὰ αὐτὰ μεταχειριεῖσθαι, 


, Compare Zeno fragments 9 ὃ and 135 Pearson. 
δόσαν of Soe 149 Marcus Aurelius 1 4 δεῖ δὲ ἤδη ποτὲ αἰσθέσθαι, 
cover platy  rivos κόσμου μέρος εἶ, Kal Tivos διοικοῦντος τὸν κόσμον 
ἀπόρροια ὑπέστης. Υ 21 συζῆν θεοῖς: συζῇ δὲ θεοῖς ὁ 
συνεχῶς δεικνὺς αὐτοῖς τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἀρεσκομένην 


. \ a, = ᾽ “- ‘ oa c κ᾿ / \ ’ \ - \ ς , 5 
25 μὲν τοῖς ἀπονεμομένοις, ποιοῦσαν δὲ ὅσα βούλεται oO καὶ πᾶσαν πόλιν καὶ κώμην καὶ ὥγρον ομοιῶς ἀποκαθ- 25 
/ \ \ > 7 ΄“ \ 
ίστασθαι. γίγνεσθαι δὲ THY ἀποκατάστασιν TOV TAVTOS 
“ a \ > / \ 
οὐχ ama ἀλλὰ πολλάκις, μᾶλλον δὲ εἰς ἄπειρον καὶ 


> / \ > \ > , 
ἀτελευτήτως TA AUTA ἀποκαθίστασθαι. 


, A ¢ ’ , 4 e v 
δαίμων, ὃν ἑκάστῳ προστάτην Kal ἡγέμονα ὁ Ζεὺς ἔδωκεν, 
> ; ΄ rn e / ν᾽ ΄ t / rn 
ar ἑαυτοῦ. οὗτος δὲ ἐστιν ὁ ἐκάστου VOUS καὶ 
; , . ‘ . — ᾿ 4 
λόγος. Epictetus dissertateones I 14.5 f. ἀλλὰ τὰ φυτὰ μὲν 





‘ 4 ξ΄ ; , er , / - ev 
Kat Ta ἡμέτερα σωματα OUT@S ἐνδέδεται τοις ὅλοις καὶ 


συμπέπονθεν: αἱ ψυχαὶ δ᾽ αἱ ἡμέτεραι οὐ πολὺ πλέον; Ethics 


᾽ | a 4 4 ef > 4 5 οι οι 7 
ἀλλ᾿ αἱ ψυχαὶ μὲν οὕτως εἰσὶν ἐνθδεόέμεναι καὶ συν- 





153 Cicero pro Murena 65 isti ipsi mihi videntur vestri Moral idealism 
δῶν ον . ἰδῆ sai ul τ΄ . oi 2 . tempered by 
(Stoicorum) praeceptores et virtutis magistrl fines officiorum | .cessions to 
paulo longius quam natura vellet protulisse ; ut, cum ad common sense 


ultimum animo contendissemus, ibi tamen, ubi oporteret, 


| adeis τῷ θεῷ, ἅτε αὐτοῦ μόρια ὄντα καὶ ἀποσπάσματα. 
ee ae 150 Diogenes Laertius vil 157 Κλεάνθης μὲν οὖν 
πάσας ἐπιδιαμένειν (τὰς ψυχὰς) μέχρι τῆς ἐκπυρώσεως, 
5 Χρύσιππος δὲ τὰς τῶν σοφῶν μόνον. 
=~ agi 151 Stobaeus eclogae 1 17 p. 153 Wachsmuth Κλεάνθης 
aad ealey- 


ὯΝ ef , ν᾽ / lal \ ’ 
γενεσία δὲ οὕτω Tas φησιν" ἐκφλογισθέντος τοῦ παντὸς συνίζειν 





consisteremus. 
154 Stobaeus eclogae τι 138 p. ἢ Wachsmuth τέλος δέ Eudaemonism 


‘ ; > κι δὰ = 4 > , 5 4 A - 7 / 
τὸ μέσον αὐτοῦ πρῶτον, ELTA τὰ ἐχόμενα ἀποσβέννυσθαι φασιν εἰναι TO εὐδαιμονεῖν, οὐ ἕνεκα πάντα πράττεται, 35 

















Harmony with 
Nature 


42 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [154 


᾽ \ ~ \ , , > a \ 4 ev \ 4 
αὐτὸ O€ TPAaTTETatl μεν, QUVOEVOS δὲ ενεκῶώ . . . Τὴν δὲ 

᾽ ; e r / ΄ ’ \ / - 
εὐδαιμονίαν ο Ζήνων ὠρίισᾶτο TOV τρόπον TOUTOD* evoat- 
a 


povia ὃ 
155 ibid. 134 p. 75 Wachsmuth τὸ δὲ τέλος ὁ μὲν 


ἐστὶν εὔροια βίου. 


r / e > ; \ “ / - a 
Ζήνων οὕτως ἀπέδωκε TO ομολογουμένως ζῆν" τοῦτο 
οι.» ᾽ 4 ᾽ “ / 4 / = id an 
δ᾽ ἐστὶ καθ᾽ ἕνα Royov καὶ σύμφωνον ζῆν, ὡς τῶν 
; , οι / ΄ ce \ 4 wn 
μαχομένως ζωντων κακοδαιμονούντων. οἱ O€ μετὰ τοῦτον 
προσδιαρθροῦντες οὕτως ἐξέφερον, ομολογουμένως Τῇ 
φύσει ζῆν, ὑπολαβόντες ἔλαττον εἶναι κατηγόρημα τὸ 
΄ \ - r ’ ΄ ’ 4 , lol 
ὑπὸ τοῦ Ζήνωνος ῥηθέν. Κλεάνθης yap πρῶτος δια- 
iN ᾿ , ᾿ > ~ \ “1 = ; “ / 
δεξάμενος αὐτοῦ τὴν αἵρεσιν προσέθηκε TH φύσει καὶ 


\ 


»" > co / , 4 e ; ~ 
οὕτως ἀπέδωκε, τέλος ἐστὶ TO ομολογουμένως τῇ 


φύσει ζῆν. Contrast Diogenes Laertius vil 87 πρῶτος o 


r , > A 4 > , , ͵ > ‘ ΄ 
Δήνων ἐν τῷ περὶ ἀνθρώπου φύσεως τέλος εἶπε τὸ ομο- 


: λογουμένως τῇ φύσει ζῆν, and Cicero de finibus Iv 14 hune 


Interpretation 
f ‘ Nature’ 


ipsum Zenonis aiunt esse finem, declarantem illud, quod 
a te dictum est, convenienter naturae vivere. 
156 Diogenes Laertius vil 89 φύσιν δὲ Χρύσιππος μὲν 


΄ > > / a - / \ \ 
ἐξακούει, ἣ ἀκολούθως δεῖ ζῆν, τήν τε κοινὴν καὶ ἰδίως 


΄ 


ι ᾿ ’ ~ \ r , \ \ / 
᾿ Τὴν ἀνθρωπίνην" ὁ δὲ Κλεάνθης τὴν κοινὴν μονὴν ἐκδέ- 


χεται φύσιν, ἣ ἀκολουθεῖν δεῖ, οὐκέτι δὲ καὶ τὴν ἐπὶ 

μέρους. Stobaeus eclogae 11 134 p. 76 Wachsmuth ὅπερ 
‘ . , A , a c ΄ , 

(τὸ ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν) ὁ Χρύσιππος σαφέ- 


, ; σι ᾽ ; \ / - 
στερον βουλόμενος ποιῆσαι ἐξήνεγκε τὸν τρόπον τοῦτον, 
> 


vr = , / A ’ ͵ ’ 
ζῆν κατ ἐμπειρίαν τῶν φύσει συμβαινόντων. 


The πρῶτα 
κατὰ φύσιν 


157 Cicero de finibus 11 16 f. placet his, inquit, quorum 
ratio mihi probatur, simul atque natum sit animal—hinc 
enim est ordiendum—, ipsum sibi conciliari et commendari 
ad se conservandum et ad suum statum eaque, quae con- 


,servantia sunt eius status, diligenda, alienari autem ab 


interitu eisque rebus, quae interitum videantur adferre. id 
ita esse sic probant, quod ante, quam voluptas aut dolor 
attigerit, salutaria appetant parvi aspernenturque contraria, 
quod non fieret, nisi statum suum diligerent, interitum time- 


ssrent. fieri autem non posset, ut appeterent aliquid, nisi 


sensum haberent sui eoque se diligerent: ex quo intellegi 
debet principium ductum esse a se diligendo. in principlis 
autem naturalibus plerique Stoici non putant voluptatem 








THE STOICS 43 


esse ponendam: quibus ego vehementer assentior, ne, 81 
voluptatem natura posuisse in eis rebus videatur, quae 
primae appetuntur, multa turpia sequantur. satis esse 
autem argumenti videtur, quam ob rem illa, quae prima 
sunt ascita natura, diligamus, quod est nemo quin, cum s 
utrumvis liceat, aptas malit et integras omnes partes corporis 
quam, eodem usu, imminutas aut detortas habere. See 
Madvie’s edition of the de finibus pp. 815-820. 


158 ibid. 20 f. initiis igitur ita constitutis, ut ea, quae Virtue the 
ie é 3 lItimat ] 
uitimate goa 


secundum naturam sunt, ipsa propter se sumenda sint, con- 
trariaqueitem reicienda, primum est officium—id enim appello 
καθῆκον----, ut se conservet in naturae statu, deinceps ut ea 
teneat, quae secundum naturam sint, pellatque contraria ; 
qua inventa selectione et item reiectione sequitur deinceps 
cum officio selectio, deinde ea perpetua, tum ad extremum 
constans consentaneaque naturae, in qua primum inesse 
incipit et intellegi, quid sit quod vere bonum possit dici. 
prima est enim conciliatio hominis ad ea, quae sunt secundum 
naturam; simul autem cepit intellegentiam vel notionem 
potius, quam appellant ἔννοιαν illi, viditque rerum agen- 
darum ordinem et, ut ita dicam, concordiam, multo eam 
pluris aestimavit quam omnia illa, quae prima dilexerat, 
atque ita cognitione et ratione collegit, ut statueret in eo 
collocatum summum illud hominis per se laudandum et 
expetendum bonum; quod cum positum sit in eo, quod ὁμο- 
λογίαν Stoici, nos appellemus convenientiam, si placet,— 
cum igitur in eo sit id bonum, quo omnia referenda sunt, 
honeste facta ipsumque honestum, quod solum in bonis 
ducitur, quamquam post oritur, tamen id solum vi sua et 
dignitate expetendum est, eorum autem, quae sunt prima 
naturae, propter se nihil est expetendum. 


159 Diogenes Laertius vil 89 τήν τ᾽ ἀρετὴν διάθεσιν Virtue 


> e / \ ᾽ \ 3 e A 3 ς , 
εἶναι ὁμολογουμένην καὶ αὐτὴν δι αὑτὴν εἰναι αἱρετὴν, 
3 » “ » > “A 
οὐ διά τινα φόβον ἢ ἐλπίδα ἤ τι τῶν ἔξωθεν: ἐν αὑτῇ 

Ss \ , ed v A / 
τ᾽ εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν, aT οὔσῃ ψυχῇ πεποιημένῇῃ 35 
Ἢ 4 c ; \ rn / il ° ] 1 9'7 > n 
πρὸς τὴν ὁμολογίαν παντὸς τοῦ βίου. ibid. 12/ αὑταρκῆ 
> 5 b] \ \ > \ \ / / 

7 εἶναι αὐτὴν (τὴν ἀρετὴν) πρὸς εὐδαιμονίαν, καθά φησι 


Ζήνων καὶ Χρύσιππος. 





Primary an 
secondary 


Virtues and 
vices 


The pl imal γ 
virtues 





TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [160 


160 Stobaeus eclogae 1 104 f. p. 60 Wachsmuth τῶν δ᾽ 
ἀρετῶν Tas μὲν εἶναι πρώτας, Tas δὲ ταῖς πρώταις 
ὑποτεταγμένας. πρώτας δὲ τέτταρας εἶναι, φρόνησιν, 
σωφροσύνην, ἀνδρείαν, δικαιοσύνην... τῶν δὲ ὑποτεταγ- 
μένων ταῖς ἀρεταῖς ταύταις τὰς μὲν τῇ φρονήσει ὕποτε- 
τάχθαι, τὰς δὲ τῇ σωφροσύνῃ, τὰς δὲ τῇ ἀνδρείᾳ, τὰς 
δὲ τῇ δικαιοσύνῃ. τῇ μὲν οὖν φρονήσει ὑποτάττεσθαι 
εὐβουλίαν, εὐλογιστίαν, ἀγχίνοιαν, νουνέχειαν, «εὐστο- 
xlav > , εὐμηχανίαν" τῇ δὲ σωφροσύνῃ εὐταξίαν, κοσμιότητα, 


- 


αἰδημοσύνην, ἐγκράτειαν: τῇ δὲ ἀνδρείᾳ καρτερίαν, θαρ- 
ραλεότητα, μεγαλοψυχίαν, εὐψυχίαν, φιλοπονίαν: τῇ δὲ 
δικαιοσύνῃ εὐσέβειαν, χρηστότητα, εὐκοινωνησίαν, εὐσυν- 
αλλαξίαν. 

161 Diogenes Laertius vil 93 ἀνὰ λόγον δὲ καὶ τῶν 


a? 


5 Κακίων TAS μεν εἰναι TT PpwTas, Tas oO U7TTO Ταῦυτας" οἷον 


> / \ \ ; 4 > f \ > , , 

ἀφροσύνην μὲν καὶ δειλίαν καὶ ἀδικίαν καὶ ἀκολασίαν ἐν 
= ss , >, 7 4 4 / 4 

ταῖς πρώταις, ἀκρασίαν δὲ καὶ βραδύνοιαν καὶ κακο- 

βουλίαν ἐν ταῖς ὑπὸ ταύτας. 


162 Stobaeus eclogae 11 102 f. p. 59 Wachsmuth φρόνη- 


ιν S > / Cn ’ \ > / \ 
σιν ὁ €étVal ETLOTIH UNV ὧν TOLNTEOV Καὶ OV TOLNTEOV KAL 


168] THE STOICS 45 


ἑκάστην τὴν μὲν ἀνδρείαν φησὶ φρόνησιν εἶναι ἐν ἐνερ- 
γητέοις, τὴν δὲ δικαιοσύνην φρόνησιν ἐν ἀπονεμητέοις, 
ὡς μίαν οὖσαν ἀρετήν, ταῖς δὲ πρὸς τὰ πράγματα σχέσεσι 
κατὰ τὰς ἐνεργείας διαφέρειν δοκοῦσαν. ibid. 1046E f. 
τὰς ἀρετάς φησιν (ὁ Χρύσιππος) ἀντακολουθεῖν ἀλλή- s 
λαις, οὐ μόνον τῷ τὸν μίαν ἔχοντα πάσας ἔχειν, ἀλλὰ 
καὶ τῷ τὸν κατὰ μίαν ὁτιοῦν ἐνεργοῦντα κατὰ πάσας 
ἐνεργεῖν: οὔτε γὰρ ἄνδρα φησὶ τέλειον εἶναι τὸν μὴ 
πάσας ἔχοντα τὰς ἀρετὰς οὔτε πρᾶξιν τελείαν ἥτις 
οὐ κατὰ πάσας πράττεται τὰς ἀρετάς. Ξ 


165 Diogenes Laertius ὙΠ 127 τὴν ἀρετὴν Χρύσιππος Permanence 
; , of Virtue 


μὲν ἀποβλητήν, Κλεάνθης δὲ ἀναπόβλητον: ὁ μὲν ἀπο- 

\ 4 e / 
βλητὴν διὰ μέθην καὶ μελαγχολίαν, ὁ δ᾽ ἀναποβλητον 
διὰ βεβαίους καταλήψεις. 


166 Chrysippus apud Plutarchum de Stoicorum repug- Equality of 
Virtues and 
of Vices 


ee ‘ , , / Δ ΄ , ΄ , 
nantiis 1038 C μὴτε κακίαν κακίας ἢ ἀμαρτιαν apapTias 
εἰ 4 \ > - δ / 
ὑπερέχουσαν εἶναι μήτε ἀρετὴν ἀρετῆς ἢ κατόρθωσιν κατορ- 

/ ‘ ba & . ᾿" \ e / 
θώσεως. Compare Cicero paradoxa 3 ἴσα τὰ ἁμαρτήματα 


Kal Ta κατορθώματα. 


167 Diogenes Laertius ὙΠ 127 ἀρέσκει δ᾽ αὐτοῖς μηδὲν No middle 


point between 


»ΟΙ ; ay > , ᾽ a \ - \ > / 
OUVOETEDOY, 7 €7T LOT? nV ay αθῶν καὶ KAK@V καί, ουοέτερων 
ρ ͵ ἡμὴ Y ρ Virtue and 


an \ / “ aA 
μεταξὺ εἶναι ἀρετῆς καὶ κακίας, τῶν Llepitratntixov 


Unity of 
Virtue 


φύσει πολιτικοῦ «λογικοῦ» fwov ... σωφροσύνην δ᾽ 
εἶναι ἐπιστήμην αἱρετῶν καὶ φευκτῶν καὶ οὐδετέρων" 
δικαιοσύνην δὲ ἐπιστήμην ἀπονεμητικὴν τῆς ἀξίας 
ἑκάστῳ" ἀνδρείαν δὲ ἐπιστήμην δεινῶν καὶ οὐ δεινῶν 
καὶ οὐδετέρων"... καὶ τὴν μὲν φρόνησιν περὶ τὰ καθ- 
ἤκοντα γίνεσθαι: τὴν δὲ σωφροσύνην περὶ τὰς ὁρμὰς 
τοῦ ἀνθρώπου" τὴν δὲ ἀνδρείαν περὶ τὰς ὑπομονάς" τὴν 
δὲ δικαιοσύνην περὶ τὰς ἀπονεμήσεις. 

163 Cleanthes apud Plutarchum de Stoicorwm repug- 
nantiis 1034 D πληγὴ πυρὸς ὁ τόνος ἐστί, Kav ἱκανὸς 
ἐν τῇ Wuyn γένηται πρὸς τὸ ἐπιτελεῖν τὰ ἐπιβάλ- 
λοντα, ἰσχὺς καλεῖται καὶ κράτος... ἡ δ᾽ ἰσχὺς αὕτη 


\ 4 ; Γ 4 , 4 “~ “ , 
Kat TO KpaTos OTQV μὲν ἐπι τοις φανεῖσιν ἐμμενετέοις 


Ἢ > , ; , ; > - > ~ c 
> Ey" Yev7nTat, εγκρατεία €OTiV’ ΟΤαν ὃ εν τοις υπομενε- 


’ > ; \ 4 > ; ’ ΄ 4 
τέοις, ἀνδρεία: περὶ τὰς ἀξίας δέ, δικαιοσύνη: περὶ 
\ \ φ ; \ , ; / 
δὲ τὰς αἱρέσεις καὶ ἐκκλίσεις σωφροσύνη. 


164 Plutarch ibid. 1034 c f. ὁριζόμενος (ὁ Ζήνων) αὐτῶν 


- \ , 5 / \ / "ξεν 
μεταξὺ ἀρετῆς καὶ κακίας εἰναι λεγόντων τὴν “προκοπν. Vice 


ὡς γὰρ δεῖν φασιν ἢ ὀρθὸν εἶναι ξύλον ἢ στρεβλόν, 
οὕτως ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον, οὔτε δὲ δικαιότερον, οὔτε 
ἀδικώτερον, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως. Plutarch de 
communibus notitiis 10634 ὥσπερ ὁ πῆχυν ἀπέχων 
ἐν θαλάττῃ τῆς ἐπιφανείας οὐδὲν ἧττον πνίγεται τοῦ 
καταδεδυκότος ὀργυίας πεντακοσίας, οὕτως οὐδὲ οἱ πελά- 
ζοντες ἀρετῇ τῶν μακρὰν ὄντων ἧττόν εἰσιν ἐν κακίᾳ" 
καὶ καθάπερ οἱ τυφλοὶ τυφλοί εἰσι, κἂν ὀλίγον ὕστερον 
ἀναβλέπειν μέλλωσιν, οὕτως οἱ προκόπτοντες, ἄχρι οὗ 
τὴν ἀρετὴν ἀναλάβωσιν, ἀνόητοι καὶ μοχθηροὶ διαμένουσιν. 
Compare Cicero de finibus Il 48, 


168 Plutarch de profectu in virtute 82 F ἠξίου yap (ὁ προκοπή 


Ζήνων) ἀπὸ τῶν ὀνείρων ἕκαστον αὑτοῦ συναισθάνεσθαι 35 
προκόπτοντος, εἰ μήτε ἡδόμενον αἰσχρῷ τινι ἑαυτόν, μήτε 
τι προσιέμενον ἢ πράττοντα τῶν δεινῶν καὶ ἀδίκων ὁρᾷ 
κατὰ τοὺς ὕπνους, ἀλλ᾽ οἷον ἐν βύθῳ γαλήνης ἀκλύστου 





Goods, Evils, 


and Indiffer- 


ents 


1 pony Mev ¢ 


and ἀπ ΓΤ 


Ύμενα 


l 





16 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [168 


καταφανεῖ διαλάμπει τῆς ψυχῆς τὸ φανταστικὸν καὶ 
παθητικὸν διακεχυμένον ὑπὸ τοῦ λόγου. 

169 Seneca epistulae 75. 8 inter ipsos quoque proficientes 
sunt magna discrimina: in tres classes. ut quibusdam placet, 


> dividuntur : primi sunt, qui sapientiam nondum habent, sed 


lam in vicinia eius constiterunt. ibid. 13 secundum genus 
est eorum, qui et maxima animi mala et adfectus depo- 
suerunt, sed ita, ut non sit illis securitatis suae certa 
possessio. possunt enim in eadem relabi.  tertium illud 
genus extra mala multa et magna est, sed non extra 
omnia: effugit avaritiam, sed iram adhuc sentit. iam 
non sollicitatur libidine, etiam nunc ambitione. lam non 


concupiscit, sed adhuc timet. et in ipso metu ad quaedam 


satis firmus est, quibusdam cedit. mortem contemnit. 


:s dolorem reformidat. 


΄ “3d 


170 Stobaeus florilegium 103. 22 ὁ δ᾽ ἐπ’ ἄκρον, φησὶν 
‘ , ; -“ , , asa 
(oO Χρύσιππος), TPOKOTTT@V ATAVTA πάντως ATOOLOWCL Ta 
, 4 7M \ , \ cS \ ΄ / / 
καθήκοντα καὶ οὐδὲν παραλειπει. TOV O€ τουτου βίον 


> > , ; > , , ν᾽ ’ nw 
οὐκ εἰναί πώ φησιν εὐδαίμονα, ἀλλ᾽ ἐπιγίγνεσθαι αὐτῴ 


\ > / “ e / , > , 
>» ΤΡ EVOALLOVLA), OTaV αἱ μέσαι πράξεις αὐταί προσλάβωσι 


τὸ βέβαιον καὶ ἑκτικόν, καὶ ἰδίαν πῆξίν τινα λάβωσιν. 
171 Zeno apud Stobaeum eclogae 1 90 p. 57 Wachsmuth 


> 


ταῦτ᾽ εἶναί φησιν ὁ Ζήνων ὅσα οὐσίας μετέχει, τῶν δ᾽ ὄντων 
τὰ μὲν ἀγαθά, τὰ δὲ κακά, τὰ δὲ ἀδιάφορα. ἀγαθὰ μὲν 
τὰ τοιαῦτα" φρόνησιν, σωφροσύνην, δικαιοσύνην, ἀνδρείαν 
καὶ πᾶν ὅ ἐστιν ἀρετὴ ἢ μετέχον ἀρετῆς: κακὰ δὲ τὰ 
τοιαῦτα" ἀφροσύνην, ἀκολασίαν, ἀδικίαν, δειλίαν, καὶ πᾶν 
6 ἐστι κακία ἢ μετέχον κακίας" ἀδιάφορα δὲ τὰ τοιαῦτα: 


. ‘ , ςι ἡ + , / ‘a ; lol 
ζωὴν θάνατον, δοξαν ἀδοξίαν, πόνον ἡδονὴν, πλοῦτον 


; ¢ ; / \ 4 / “ 1 
> TTEVLAYD, uyletav νοσὸν καὶ Ta TOUTOLS ομοία. Compare 


Gellius noctes Atticae xu 5. 7 neque aliud esse vere et 
simpliciter bonum nisi honestum, aliud quicquam malum, 
nisi quod turpe esset, existimatum est. reliqua omnia, quae 
in medio forent, ac neque honesta essent neque turpia, neque 


: bona esse neque mala decretum est. 


172 Cicero academica 1 36 cetera autem etsi nec bona nec 
mala essent, tamen alia secundum naturam dicebat (Zeno), 
alia naturae esse contraria. his ipsis alia interiecta et 





174] THE STOICS 47 


media numerabat. quae autem secundum naturam essent, 
ea sumenda et quadam aestimatione dignanda docebat, 
contraque contraria: neutra autem in mediis relinquebat, in 
quibus ponebat nihil omnino esse momenti. 

173 Stobaeus eclogae τι 154 f. p. 84 Wachsmuth τῶν δ᾽. 
ἀξίαν ἐχόντων τὰ μὲν ἔχειν πολλὴν ἀξίαν, τὰ δὲ βραχεῖαν. 
ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀπαξίαν ἐχόντων ἃ μὲν ἔχειν πολλὴν 
ἀπαξίαν, ἃ δὲ βραχεῖαν. τὰ μὲν <odv> πολλὴν ἔχοντα 
ἀξίαν προηγμένα λέγεσθαι, τὰ δὲ πολλὴν ἀπαξίαν 
ἀποπροηγμένα, Ζήνωνος ταύτας τὰς ὀνομασίας θεμένου 
πρώτου τοῖς πράγμασι. προηγμένον δ᾽ εἶναι λέγουσιν ὃ 
ἀδιάφορον <dv> ἐκλεγόμεθα κατὰ προηγούμενον λόγον. 
τὸν δ᾽ ὅμοιον λόγον ἐπὶ τῷ ἀποπροηγμένῳ εἶναι καὶ 
τὰ παραδείγματα κατὰ τὴν ἀναλογίαν ταὐτά. οὐδὲν δὲ 
τῶν ἀγαθῶν εἶναι προηγμένον διὰ τὸ τὴν μεγίστην ἀξίαν 
αὐτὰ ἔχειν. τὸ δὲ προηγμένον, τὴν δευτέραν χώραν καὶ 
ἀξίαν ἔχον, συνεγγίζειν πως τῇ τῶν ἀγαθῶν φύσει" οὐδὲ 
γὰρ ἐν αὐλῇ τῶν προηγμένων εἶναι. τὸν βασιλέα ἀλλὰ 
τοὺς μετ᾽ αὐτὸν τεταγμένους. προηγμένα δὲ λέγεσθαι οὐ 
τῷ πρὸς εὐδαιμονίαν τινὰ συμβάλλεσθαι συνεργεῖν τε 
πρὸς αὐτήν, ἀλλὰ τῷ ἀναγκαῖον εἶναι τούτων τὴν ἐκλογὴν 
ποιεῖσθαι παρὰ τὰ ἀποπροηγμένα. Compare Cicero de 
Jinibus Ul 50—54, especially 52 ut enim, inquit (Zeno), nemo 
dicit in regia regem ipsum quasi productum esse ad 
dignitatem—id est enim προηγμένον----, sed eos, qui in 
aliquo honore sunt, quorum ordo proxime accedit, ut secundus 
sit, ad regium principatum, sic in vita non ea, quae primo 
ordine sunt, sed ea, quae secundum locum obtinent, προηγ- 
μένα, id est producta, nominentur; quae vel ita appellemus— 
id erit verbum e verbo—vel promota et remota vel, ut dudum 
diximus, praeposita vel praecipua, et illa reiecta; re enim 
intellecta in verborum usu faciles esse debemus. 

174 Diogenes Laertius vi 106f. προηγμένα μὲν 
οὖν εἶναι ἃ καὶ ἀξίαν ἔχει" οἷον ἐπὶ μὲν τῶν ψυχικῶν, 
εὐφυΐαν, τέχνην, προκοπήν, καὶ τὰ ὅμοια: ἐπὶ δὲ τῶν 
σωματικῶν, Conv, ὑγίειαν, ῥώμην, εὐεξίαν, ἀρτιότητα, 
κάλλος, καὶ τὰ παραπλήσια: ἐπὶ δὲ τῶν ἐκτός, πλοῦ- 
τον, δόξαν, εὐγένειαν, καὶ τὰ ὅμοια. ἀποπροηγμένα 








48 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [174 ie 180] THE STOICS 49 


- 


δὲ ἐπὶ μὲν τῶν ψυχικῶν, ἀφυΐαν, ἀτεχνίαν, καὶ τὰ 177 Stobaeus eclogae 11 36 p. 38 Wachsmuth οἱ 
ὅμοια: ἐπὶ δὲ τῶν σωματικῶν, θάνατον, νόσον, ἀσθέ. κατὰ Ζήνωνα τὸν Στωικὸν τροπικῶς" ἦθός ἐστι πηγὴ βίου, 

νείαν, καχεξίαν, πήρωσιν, αἶσχος, καὶ τὰ ὅμοια" ἐπὶ ἀφ᾽ ἧς αἱ κατὰ μέρος πράξεις ῥέουσι. Seneca de beneficirs 

δὲ τῶν ἐκτός, πενίαν, ἀδοξίαν, δυσγένειαν, Kal τὰ παρα- 1 6. 2 non quid fiat aut quid detur refert, sed qua mente, 

,᾿ πλήσια. οὔτε δὲ προήχθη οὔτε ἀποπροήχθη τὰ quia beneficlum non in eo quod fit aut datur consistit, sed ς 
οὐδετέρως ἔχοντα. ἔτι τῶν προηγμένων τὰ μὲν δι᾿ αὑτὰ in ipso dantis aut facientis animo. Cicero paradora ὃ. 1 
προῆκται, Ta δὲ «δι᾽ ἕτερα" τὰ δὲ καὶ & αὑτὰ καὶ δι᾽ parva, inquis, res est. at magna culpa. - nec enim peccata le 
ἕτερα. καὶ δι᾽’ αὑτὰ μὲν εὐφυΐα, προκοπή, καὶ τὰ ὅμοια" rerum eventu, sed_vitiis hominum metienda sunt, Com- νὰ. 


δὲ True morality 


-.......:-..., 


Ou ἕτερα δὲ πλοῦτος, εὐγένεια, καὶ τὰ ὅμοια: δι᾿ αὑτὰ pare Cleanthes apud Stobaeum florilegium 6. 3 p. 281 Hense 

10 δὲ καὶ δι᾽ ἕτερα ἰσχύς, εὐαισθησία, ἀρτιότης. δι᾽ αὑτὰ ὅστις ἐπιθυμῶν ἀνέχετ᾽ αἰσχροῦ πράγματος, 
μέν, ὅτε κατὰ φύσιν ἐστί: δι ἕτερα δέ, ὅτι περιποιεῖ οὗτος ποιήσει τοῦτ᾽ ἐὰν καιρὸν λάβῃ. 
χρείας οὐκ ὀλίγας. ὁμοίως δὲ ἔχει καὶ τὸ ἀποπροηγ- 178 Diogenes Laertius vii 110 ff. ἔστι δὲ αὐτὸ τὸ πάθος πάθη 
μένον κατὰ τὸν ἐναντίον λόγον. κατὰ Ζήνωνα ἢ ἄλογος καὶ παρὰ φύσιν ψυχῆς κίνησις 

175 Stobaeus eclogae τὶ 158 p. 85 Wachsmuth ἀκόλουθος ἢ ὁρμὴ πλεονάζουσα. τῶν δὲ παθῶν Ta ἀνωτάτω, 

15 ὃ ἐστὶ τῷ λόγῳ τῷ περὶ τῶν προηγμένων ὁ περὶ τοῦ καθά φησιν. .. Ζήνων ἐν τῷ περὶ παθῶν, εἶναι γένη ι5 
καθήκοντος τόπος. ὁρίζεται δὲ τὸ καθῆκον τὸ ἀκό- τέτταρα, λύπην, φόβον, ἐπιθυμίαν, ἡδονήν. δοκεῖ δ᾽ 
λουθον ἐν ξωῇ, ὃ πραχθὲν εὔλογον ἀπολογίαν αὐτοῖς τὰ πάθη κρίσεις εἶναι, καθά φησι Χρύσιππος ἐν τῷ 
ἔχει" παρὰ τὸ καθῆκον δὲ τὸ ἐναντίως. τοῦτο διατείνει περὶ παθῶν: ἥ τε γὰρ φιλαργυρία ὑπόληψις ἐστι τοῦ τὸ 
καὶ εἰς τὰ ἄλογα τῶν ζῴων: ἐνεργεῖ γάρ τι κἀκεῖνα ἀργύριον καλὸν εἶναι, καὶ ἡ μέθη δὲ καὶ ἡ ἀκολασία 


“3 


20 ἀκολούθως τῇ ἑαυτῶν dice ἐπὶ «δὲ τῶν λογικῶν ὁμοίως καὶ τἄλλα. καὶ τὴν μὲν λύπην εἶναι συστολὴν 2 
ζῴων οὕτως ἀποδίδοται: τὸ ἀκόλουθον ἐν βίῳ. Com- ἄλογον: εἴδη δ᾽ αὐτῆς ἔλεον, φθόνον, ζῆλον, ξηλοτυπίαν, 
pare Diogenes Laertius vit 107 and Cicero de finibus m1 58. ἄχθος, ἐνόχλησιν, ἀνίαν, ὀδύνην, σύγχυσιν a 
seceded ; 176 Stobaeus Le. τῶν δὲ καθηκόντων τὰ μὲν εἶναί φασι φόβος ἐστὶ προσδοκία κακοῦ. εἰς δὲ τὸν φόβον ἀνάγεται 
ae duty τέλεια, ἃ δὴ καὶ κατορθώματα λέγεσθαι. κατορθώματα καὶ ταῦτα, δεῖμα, ὄκνος, αἰσχύνη, ἔκπληξις, θόρυβος, 
25 δ᾽ εἶναι τὰ κατ᾽ ἀρετὴν ἐνεργήματα, οἷον τὸ φρονεῖν, τὸ ἀγωνία... ἡ δ᾽ ἐπιθυμία ἐστὶν ἄλογος ὄρεξις, ὑφ᾽ ἣν 25 
δικαιοπραγεῖν. οὐκ εἶναι δὲ κατορθώματα τὰ μὴ οὕτως τάττεται καὶ ταῦτα, σπάνις, μῖσος, φιλονεικία, ὀργή, 
ἔχοντα, ἃ δὴ οὐδὲ τέλεια καθήκοντα προσαγορεύουσιν, ἔρως, μῆνις, θυμός... ἡδονὴ δέ ἐστιν ἄλογος ἔπαρσις 
ἀλλὰ μέσα, οἷον τὸ γαμεῖν, τὸ πρεσβεύειν, τὸ διαλέγε- ἐφ᾽ αἱρετῷ δοκοῦντι ὑπάρχειν, ὑφ᾽ ἣν τάττεται κήλησις, 
σθαι, τὰ τούτοις ὅμοια... πᾶν δὲ τὸ παρὰ τὸ καθῆκον ἐπιχαιρεκακία, τέρψις, διάχυσις. Compare Cicero Tuscu- 
ο ἐν λογικῷ « ἕῴῳ» γινόμενον ἁμάρτημα εἶναι, τὸ δὲ καθῆκον lanae disputationes Iv 10 ff. and de finibus πιι 35. 30 
τελειωθὲν κατόρθωμα γίνεσθαι. Compare Cicero de finibus | 179 Sextus Empiricus XI 73 οἱ δὲ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ἀδιεά- Pleasure 





ΠῚ 59 and de offciis m1 14 haec enim omnia officia, de quibus . φορον καὶ ov προηγμένον (τὴν ἡδονήν), ἀλλὰ Κλεάνθης 
his libris disputamus, media Stoici appellant: ea communia μὲν μήτε κατὰ φύσιν αὐτὴν εἶναι μήτε ἀξίαν ἔχειν αὐτὴν 
sunt et late patent: quae et ingenii bonitate multi asseq uun- ἐν τῷ βίῳ, καθάπερ δὲ τὸ κάλλυντρον κατὰ φύσιν μὴ εἶναι, 
5 bur et progressione discendi. illud autem officium, quod ὁ δὲ ᾿Αρχέδημος κατὰ φύσιν μὲν εἶναι ὡς τὰς ἐν μασχάλῃ 35 

rectum idem appellant, perfectum atque absolutum est, et ut (fl τρίχας, οὐχὶ δὲ καὶ ἀξίαν ἔχειν. 

idem dicunt, omnes numeros habet, nec praeter sapientem | 180 Diogenes Laertius vu 85f. ὃ δὲ λέγουσί τινες, 
cadere in quemquam potest. πρὸς ἡδονὴν γίγνεσθαι τὴν πρώτην ὁρμὴν τοῖς ζῴοις, 

E 





ἀπάθεια 


εὐπάθειαι 





50 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY | 180 


, 


ψεῦδος ἀποφαίνουσιν. ἐπιγέννημα yap φασιν, εἰ 
> f ‘a ‘ - “ > 4 , - 4 ‘ / 
ἐστίν, NOOVHV εἰναι, OTAVY AUT?) καθ αὑτὴν ἢ ducts 


apa 


> | / 4 > | / - 7 > 7 i ἃ 
ἐπιζητήσασα τὰ ἐναρμόζοντα τῇ συστάσει ἀπολάβη" ὃν 


τρόπον ἀφιλαρύνεται τὰ Coa καὶ θάλλει τὰ φυτά. 

181 ibid. 117 φασὶ δὲ καὶ ἀπαθῆ εἶναι τὸν σοφὸν 
διὰ τὸ ἀνέμπτωτον εἶναι. Cicero de finibus πὶ 35 pertur- 
bationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque 
ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. itaque his sapiens 
semper vacabit. pseudo-Plutarch de vita Homeri 11134 οἱ 
μὲν οὖν Στωικοὶ THY ἀρετὴν τίθενται ἐν τῇ ἀπαθείᾳ. 

182 Diogenes Laertius vil 116 εἶναι δὲ καὶ εὐπαθείας 
φασὶ τρεῖς, χαράν, εὐλάβειαν, βούλησιν. καὶ τὴν μὲν 
χαρὰν ἐναντίαν φασὶν εἶναι τῇ ἡδονῇ, οὖσαν εὔλογον 
ἔπαρσιν: τὴν δὲ εὐλάβειαν τῷ φόβῳ, οὖσαν εὔλογον 


- ἔκκλισιν: φοβηθήσεσθαι μὲν γὰρ τὸν σοφὸν οὐδαμῶς, 


Wise men and 
fools 


The wise man 
an ideal 


εὐλαβηθήσεσθαι δέ. τῇ δὲ ἐπιθυμίᾳ ἐναντίαν φασὶν εἶναι 
τὴν βούλησιν, οὖσαν εὔλογον ὄρεξιν. καθάπερ οὗν ὑπὸ τὰ 
πρῶτα πάθη πίπτει τινά, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ὑπὸ τὰς 
πρώτας εὐπαθείας" καὶ ὑπὸ μὲν τὴν βούλησιν, εὔνοιαν, εὐ- 
μένειαν, ἀσπασμόν, ἀγάπησιν' ὑπὸ δὲ τὴν εὐλάβειαν αἰδῶ, 
ἁγνείαν: ὑπὸ δὲ τὴν χαρὰν τέρψιν, εὐφροσύνην, εὐθυμίαν. 

183 Stobaeus eclogae 11 198 p. 99 Wachsmuth ἀρέσκει 
γὰρ τῷ τε Ζήνωνι καὶ τοῖς ἀπ᾽ αὐτοῦ Στωικοῖς φιλοσόφοις 


δύο γένη τῶν ἀνθρώπων εἶναι, τὸ μὲν τῶν σπουδαίων, 


‘ “ 7 ‘ \ \ - / \ 
5 TO δὲ TWMV φαύλων" Kat TO μεν Τῶν σπουδαίων διὰ 


παντὸς τοῦ βίου χρῆσθαι ταῖς ἀρεταῖς, τὸ δὲ τῶν φαύλων 
ταῖς κακίαις" ὅθεν τὸ μὲν ἀεὶ κατορθοῦν ἐν ἅπασιν οἷς 
προστίθεται, τὸ δὲ ἁμαρτάνειν. ibid. 116 ff. pp. 60, 67 
Wachsmuth φασὶ δὲ καὶ πάντα ποιεῖν τὸν σοφὸν «κατὰ» 
πάσας τὰς ἀρετὰς . . . κατὰ τὸ ἀνάλογον δὲ καὶ τὸν 
φαῦλον πάντα ὅσα ποιεῖ κακῶς ποιεῖν καὶ κατὰ πάσας 
τὰς κακίας. 

184 Seneca de tranguillitate animi 7. 4 ubi enim 
istum (sapientem) invenies, quem tot saeculis quaerimus ? 
Plutarch de Stoicorum repugnantiis 1048 Ε οὔτε αὑτὸν ὁ 
Χρύσιππος ἀποφαίνει σπουδαῖον οὔτε τινα τῶν αὑτοῦ γνω- 
ρίμων ἢ καθηγεμόνων. τί οὖν περὶ τῶν ἄλλων φρονοῦσιν 
ἢ ταῦτα ἅπερ λέγουσιν; μαίνεσθαι πάντας, ἀφραίνειν, 








187] THE STOICS 


ἀνοσίους εἶναι, ἐπ᾿ ἄκρον ἥκειν δυστυχίας, κακοδαιμονίας 
ἁπάσης. 

185 Diogenes Laertius vil 119 θειούς τ᾽ εἶναι (τοὺς || /_ 
σοφούς): ἔχειν γὰρ ἐν ἑαυτοῖς oiovel θεόν.  Ciceroll 
de finibus 11 75 quam gravis vero, quam magnifica, quam 5 
constans conficitur persona sapientis! qui, cum _ ratio 
docuerit, quod honestum esset, id esse solum bonum, semper 
sit necesse est beatus vereque omnia ista nomina possideat, 
quae irrideri ab imperitis solent. rectius enim appellabitur 
rex quam Tarquinius, qui nec se nec suos regere potuit, 
rectius magister populi—is enim est dictator—quam Sulla, 
qui trium pestiferorum vitiorum, luxuriae, avaritiae, crude- 
litatis magister fuit, rectius dives quam Crassus, qul, nisi 
eguisset, numquam Euphraten nulla belli causa transire 
voluisset. recte eius omnia dicentur, qui scit uti solus 
omnibus; recte etiam pulcher appellabitur; animi enim 
liniamenta sunt pulchriora quam corporis; recte solus liber 
nec dominationi cuiusquam parens nec oboediens cupiditati ; 
recte invictus, cuius etiam si corpus constringatur, animo 
tamen vincula inici nulla possint. nec exspectet ullum 
tempus aetatis, ut tum denique iudicetur beatusne fuerit, 
cum extremum vitae diem morte confecerit, quod ille unus 
e septem sapientibus non sapienter Croesum monuit; nam 
si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a 
Cyro exstructum rogum pertulisset. quod si ita est, ut 
neque quisquam nisi bonus vir et omnes boni beati sint, 
quid philosophia magis colendum aut quid est virtute 
dlivinius ? 

186 Plutarch de Stoicorum repugnantiis 1042 D ἀλλ᾽ Suicide 
οὐδὲ ὅλως, φασίν, οἴεται δεῖν Χρύσιππος οὔτε μονὴν ἐν τῷ 30 
βίῳ τοῖς ἀγαθοῖς, οὔτ᾽ ἐξαγωγὴν τοῖς κακοῖς παραμετρεῖν, 
ἀλλὰ τοῖς μέσοις κατὰ φύσιν: διὸ καὶ τοῖς εὐδαιμονοῦσι 
γίγνεταί ποτε καθῆκον ἐξάγειν ἑαυτούς, καὶ μένειν αὖθις 
ἐν τῷ ζῆν τοῖς κακοδαιμονοῦσιν. Compare Cicero de finibus 
I 00 f. 

187 Diogenes Laertius vil 130 εὐλόγως τέ φασιν ἐξάξειν 
ἑαυτὸν τοῦ βίου Tov σοφόν, καὶ ὑπὲρ πατρίδος καὶ ὑπὲρ 


3 > / 3 
φίλων, κἂν ἐν σκληροτέρᾳ γένηται adyndovr ἢ πηρώσεσιν ἢ 








Society and 
the state 


Friendship 








52 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [187 


νόσοις ἀνιάτοις. ibid. 28 ἢ, ἐτελεύτα δὴ (ὁ Ζήνων) οὕτως. 
ἐκ τῆς σχολῆς ἀπιὼν προσέπταισε καὶ τὸν δάκτυλον 
περιέρρηξε. παίσας δὲ τὴν γῆν τῇ χειρί, φησὶ τὸ ἐκ 
τῆς Νιόβης, 

ἔρχομαι, τί μ᾽ aves ; 
καὶ παραχρῆμα ἐτελεύτησεν, ἀποπνίξας ἑαυτόν. ibid. 176 
καὶ τελευτᾷ (ὁ Κλεάνθης) τόνδε τὸν τρόπον" διῴδησεν 
αὐτῷ τὸ οὗλον: ἀπαγορευσάντων δὲ τῶν ἰατρῶν, δύο 
ἡμέρας ἀπέσχετο τροφῆς. καί πως ἔσχε καλῶς ὥστε 
τοὺς ἰατροὺς αὐτῷ πάντα τὰ συνήθη συγχωρεῖν" τὸν δὲ 
ae a ἃ ὦ , i : 
μὴ ἀνασχέσθαι, adr εὐπόντα ἤδη αὐτῷ προωδοιπορῆσθαι, 


‘ ‘ \ ’ / a 
καὶ Tas λοιπὰς ἀποσχόμενον τελευτῆσαι. 


188 Marcus Aurelius ΙΧ 9 ὅσα κοινοῦ τινος μετέχει, πρὸς 


κ e 4 / 4 / lol \ “ 
TO Opmoyeves σπεύδει ..ο.Καὶ τοινυν παν TO KOLVI)S voepas 


, , ‘4 4 \ ΄ , / N \ 
5 φύσεως μετέχον πρὸς TO TUYYEVES ομοίως σπεύδει, ἢ καὶ 


ΡΞ oe , > - \ \ ” / 
μᾶλλον. ὅσῳ yap ἐστι κρεῖττον παρᾶ τὰ ἄᾶλλα, τοσούτῳ 
4 4 4 ~ ~ » , 4 Qn 
Kal πρὸς TO συγκιρνᾶσθαι τῷ οἰκείῳ καὶ συγχεῖσθαι 
΄ ; ‘ - ᾽ 4 ‘ - ᾽ / ¢ , 
ἑτοιμότερον. εὐθὺς γοῦν ἐπὶ μὲν τῶν ἀλόγων εὑρέθη 


; ‘ , / \ / 4 e ” 
σμῃηνη, Kal ayeXat, Kat νεοσσοτροφίαι, Kat OlOV EPpWTES* 


‘ » 3 ᾽ a \ \ \ > ~ 
ὁ Ψυχαὶ yap ἤδη ἦσαν ἐνταῦθα, καὶ τὸ συναγωγὸν ἐν TH 


; > ’ ΄ ’ ? » > \ ΄“ 
κρείττονι ἐπιτεινόμενον εὑρίσκετο, οἷον οὔτε ἐπὶ φυτὼν 
> » , , = \ a 
ἣν, οὔτε ἐπὶ λίθων ἢ ξύλων. ἐπὶ δὲ τῶν λογι- 

- , al 4 ; 4 3 \ / 
κῶν ζῴων πολιτεῖαι, Kal φιλίαι, καὶ oiKol, καὶ σύλλογοι, 
᾽ / ~ \ > / 
καὶ ἐν πολέμοις συνθῆκαι καὶ avoyat. 
189 Stobaeus eclogae 11 184 f. p. 94 Wachsmuth τὸ τε 
, ; / > 4 \ ’ ¢ ’ δὲ / 
δίκαιόν φασι φύσει εἶναι καὶ μὴ θέσει. ἑπόμενον O€ τούτοις 
ς / 4 \ / 4 \ \ , ᾿] 
ὑπάρχειν καὶ τὸ πολιτεύεσθαι τὸν σοφὸν καὶ μάλιστα ἐν 
πὶ / ’ ~ , , 4 
ταῖς τοιαύταις πολιτείαις ταῖς ἐμφαινούσαις τινὰ προκο- 
΄ ΄ 4 \ ~ \ 
πὴν προς τὰς τελείας πολιτείας" Kal τὸ νομοθετεῖν δὲ 


\ \ / > / » \ ld \ / 
3 Kal τὸ παιδεύειν ἀνθρώπους, ἔτι δὲ συγγράφειν τὰ δυνά- 


μενα ὠφελεῖν τοὺς ἐντυγχάνοντας τοῖς γράμμασιν οἰκεῖον 
εἶναι τοῖς σπουδαίοις, καὶ τὸ συγκαταβαίνειν καὶ εἰς γάμον 
καὶ εἰς τεκνογονίαν καὶ αὑτοῦ χάριν καὶ τῆς πατρίδος, 
καὶ ὑπομένειν περὶ ταύτης, ἐὰν 4 μετρία, καὶ πόνους 
καὶ θάνατον. Compare Cicero de finibus πὶ 62—68. 

190 Diogenes Laertius vil 124 λέγουσι δὲ καὶ τὴν φιλίαν 
> / A ; ° \ \ c , \ > 
ἐν μόνοις τοῖς σπουδαίοις εἶναι, διὰ τὴν ὁμοιότητα" φασὶ ὃ 
αὐτὴν κοινωνίαν τινὰ εἶναι τῶν κατὰ τὸν βίον, χρωμένων 








195] THE STOICS 53 


ἡμῶν τοῖς φίλοις ws ἑαυτοῖς. Compare Cicero de finibus II 
70. 


191 Plutarch de Alexandri virtute 1 329 A καὶ μὴν ἡ 
\ θ / / a \ sv a “ 
πολὺ θαυμαζομένη πολιτεία τοῦ τὴν Στωικῶν αἵρεσιν 
/ γ / > A “ ’ 4 
καταβαλομένου Znvwvos eis ἕν τοῦτο συντείνει κεφάλαιον, 
7 \ / “ 
ἵνα μὴ κατὰ πόλεις μηδὲ κατὰ δήμους οἰκῶμεν, ἰδίοις 
« i / ’ » \ / > : i / ς , 
ἕκαστοι διωρισμένοι δικαίοις, ἀλλὰ πάντας ἀνθρώπους ἡγώ- 
’  &s 5, ee. sees | eee CA _ 
μεθα δημότας καὶ πολίτας, eis δὲ Bios ἡ Kal κόσμος ὥσπερ 
, / / a 7 ᾿ γος“ 
ἀγέλης συννόμου νόμῳ κοινῷ συντρεφομένης. τοῦτο 
PRR. “Meese —_———e 2 ro ᾳ er ἣν 3 ----- ὑπο 
Ζήνων μὲν ἔγραψεν ὥσπερ ὄναρ ἢ εἴδωλον εὐνομίας 
φιλοσόφου καὶ πολιτείας ἀνατυπωσάμενος, ᾿Αλέξανδρος δὲ 
> λό ὃ ἔ é Marcus Aurelius vi 44 
τῷ λόγῳ TO ἔργον παρέσχεν. Marcus . ius 
/ ’ [2 > , e 
πόλις Kal πατρίς, ws μὲν Αντωνίνῳ, por ἡ Ῥώμη, ὡς 
> 7 ς / 
δὲ ἀνθρώπῳ, ὁ κόσμος. 
192 Diogenes Laertius vil 147 θεὸν δὲ εἶναι ζῷον ἀθά- 
, 3 / a 
vaTov, λογικόν, τέλειον ἢ νοερόν, ἐν εὐδαιμονίᾳ, κακοῦ 
\ , \ / fal 
παντὸς ἀνεπίδεκτον, προνοητικὸν κόσμου TE καὶ τῶν ἐν 
’ / εὐ \ 
κόσμῳ" μὴ εἶναι μέντοι ἀνθρωπόμορφον. εἶναι δὲ τὸν μὲν 
δημιουργὸν τῶν ὅλων καὶ ὥσπερ πατέρα πάντων κοινῶς 
\ \ ; a \ a A a 
τε Kal TO μέρος αὐτοῦ τὸ διῆκον διὰ πάντων, ὃ πολλαῖς 
προσηγορίαις προσονομάζεται κατὰ τὰς δυνάμεις. Δία 
\ , > ἃ \ f γα \ “ ᾽ 
μὲν γάρ φασι & ὃν τὰ πάντα' Ζῆνα δὲ καλοῦσι παρ 
a a yy / 3 an na 
ὅσον τοῦ ζῆν αἴτιός ἐστιν ἢ διὰ τοῦ ζῆν κεχώρηκεν" 
᾿Αθηνᾶν δὲ κατὰ τὴν εἰς αἰθέρα διάτασιν τοῦ ἡγεμονικοῦ 
> a ¢/ \ \ \ ᾽ » ἢ . @¢ \ 
αὐτοῦ: Ἥραν δὲ κατὰ τὴν εἰς ἀέρα" καὶ ἤφαιστον κατὰ 
\ \ \ ΄' lal \ > 
τὴν εἰς TO τεχνικὸν πῦρ' καὶ Ἰ]οσειδῶνα κατὰ τὴν εἰς 
e , a 4 / 
TO ὑγρόν: καὶ Δήμητρα κατὰ τὴν εἰς γῆν" ὁμοίως δὲ 
» / / > / 
καὶ Tas ἄλλας προσηγορίας ἐχόμενοί τινος οἰκειότητος 
> / - | : 5 “ ,ο 
ἀπέδοσαν. Compare Cicero de natura deorum 1 36 and 
π 60-72. 
. . ~ 5 , ’ 
193 ibid. 151 φασὶ δὲ εἶναι καί τινας δαίμονας 
» , "» Qn ’ 
ἀνθρώπων συμπάθειαν ἔχοντας, ἐπόπτας τῶν ἀνθρωπείων 
ς “ / 
πραγμάτων: Kal ἥρωας Tas ὑπολελειμμένας τῶν σπουδαίων 
ψυχάς. 
194 Marcus Aurelius Vv 27 ὁ δαίμων, ὃν ἑκάστῳ προστά- 
\ ξ / e r / “ 
τὴν καὶ ἡγεμόνα ὁ Ζεὺς ἔδωκεν, ἀπόσπασμα ἑαυτοῦ. 
195 Diogenes Laertius vil 149 καὶ μὴν καὶ μαντι- 
΄ - / / S 
κὴν ὑφεστάναι πᾶσάν φασιν, εἰ καὶ πρόνοιαν εἶναι. 


Cosmo- 
politanism 


5 


ν΄ 


Stoicism and 
Greek religion 








Stoicism 
religion 


as 


a 


54 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [195 


Cicero de divinatione 1 118 non placet Stoicis, singulis 
iecorum fissis aut avium cantibus interesse deum: neque 
enim decorum est nec deis dignum, nec fier! ullo pacto 
potest: sed ita a principio incohatum esse mundum, ut certis 


s rebus certa signa praecurrerent, alia in extis, alia in avibus, 


alia in fulguribus, alia in ostentis, alia in stellis, alia in 
somniantium visis, alia in furentium vocibus. ea quibus 
bene percepta sunt, ei non saepe falluntur. 

196 Cleanthes apud Stobaeum eclogae 1 p. 25 Wachsmuth 

κύδιστ᾽ ἀθανάτων, πολυώνυμε, παγκρατὲς αἰεί, 

Ζεῦ, φύσεως ἀρχηγέ, νόμου. μέτα πάντα κυβερνῶν, 

χαῖρε" σὲ γὰρ πάντεσσι θέμις θνητοῖσι προσαυδᾶν. 

ἐκ σοῦ γὰρ γένος ἐσμέν, Τἤχου' μίμημα λαχόντες 

μοῦνοι, ὅσα ζώει τε καὶ ἕρπει θνήτ᾽ ἐπὶ γαῖαν' 

τῷ σε καθυμνήσω καὶ σὸν κράτος αἰὲν ἀείσω. 

σοὶ δὴ πᾶς ὅδε κόσμος, ἑλισσόμενος περὶ γαῖαν, 

πείθεται, ἣ κεν ἄγῃς, καὶ ἑκὼν ὑπὸ σεῖο κρατεΐται" 

τοῖον ἔχεις ὑποεργὸν ἀνικήτοις ἐνὶ χερσὶν 

ἀμφήκη, πυρόεντ᾽, αἰειζώοντα κεραυνόν" 

τοῦ γὰρ ὑπὸ πληγῆς φύσεως πάντ᾽ ἐρρίγα «σιν 

A 


᾽ 4 , \ / \ / 
@ συ κατευθύνεις KOLVOV λόγον, ος διὰ TTAVT@YV 


φοιτᾷ, μιγνύμενος μεγάλοις μικροῖς τε φαέσσι᾽" 


a / 4 ef \ \ ; 
ως TOGGOS YyEeyaows ὕπατος βασιλεὺς διὰ σπῖαντος, 


> ’ / Vv , \ \ “ / “ 
οὐδέ Τί γιγνεται epyov €7T b χθονὶ σου δι a, δαῖμον, 


ΝΣ , > / “ / v » “Ἢ 
οὔτε κατ᾽ αἰθέριον θεῖον πόλον οὔτ ἐνὶ πόντῳ, 
\ Ἢ δι \ ; > / 
πλὴν ὁπόσα ῥέζουσι κακοὶ σφετέρησιν ἀνοίαις" 
᾽ \ \ ‘ \ , ᾽ ᾽ , ” - 
ἀλλὰ σὺ καὶ τὰ περισσά «τ᾽ ἐπίστασαι ἄρτια θεῖναι, 
\ - Μ) \ > / ‘ / > ; 
Kal κοσμεῖν τἄκοσμα Kal ov φίλα σοὶ φίλα ἐστιν. 
᾽ 4 > A ’ / ‘ nw 
ὧδε yap εἰς ἐν πάντα συνήρμοκας ἐσθλὰ κακοῖσιν, 
» » ee / / ; νὰ s/ 
ὥσθ᾽ ἕνα γίγνεσθαι πάντων λόγον aleyv ἐόντα, 
A / 7” “ - ; , 
ὃν φεύγοντες ἐῶσιν ὅσοι θνητῶν κακοὶ εἰσι, 
΄ ¢/ , » | A \ > 4 ~ ’ 
δύσμοροι, οἵ τ᾽ ἀγαθῶν μὲν ἀεὶ κτῆσιν ποθέοντες 
vw » > a a \ , ” / 
οὔτ᾽ ἐσορῶσι θεοῦ κοινὸν νομὸν οὔτε κλύουσιν, 
ᾧ κεν πειθόμενοι σὺν νῷ βίον ἐσθλὸν ἔχοιεν. 
᾽ Μ 
aXXo, 
΄ \ ΄ \ / \ / ” 
οἱ μὲν ὑπὲρ δόξης σπουδὴν δυσέριστον ἔχοντες, 


᾽ \ 3 Δ» e A ” Ν » 
αὐτοὶ ὃ αὖθ᾽ ορμῶσιν ἄνοι κακὸν ἄλλος ἐπ 


1 ὅλου Bergk. 





196 | THE STOICS 


of δ᾽ ἐπὶ κερδοσύνας τετραμμένοι οὐδενὶ κόσμῳ, 
ἄλλοι δ᾽ εἰς ἄνεσιν καὶ σώματος ἡδέα ἔργα 

: ᾿ ἐπ’ ἄλλοτε δ᾽ ἄλλα φέροντες, 
σπεύδοντες μάλα πάμπαν ἐναντία τῶνδε γενέσθαι. 
ἀλλὰ Led πάνδωρε, κελαινεφές, ἀργικέραυνε, 
ἀνθρώπους -«μὲν-- ῥύου ἀπειροσύνης ἀπὸ λυγρῆς, 

ἣν σύ, πάτερ, σκέδασον ψυχῆς ἄπο, δὸς δὲ κυρῆσαι 
γνώμης, ἣ πίσυνος σὺ δίκης μέτα. πάντα κυβερνᾷς, 
ὄφρ᾽ ἂν τιμηθέντες ἀμειβώμεσθά σε τιμῇ, = 
ὑμνοῦντες τὰ σὰ ἔργα διηνεκές, ὡς ἐπέοικε 

θνητὸν ἐόντ᾽, ἐπεὶ οὔτε βροτοῖς γέρας ἄλλο τι μεῖζον, 
οὔτε θεοῖς, ἢ κοινὸν ἀεὶ νόμον ἐν δίκῃ ὑμνεῖν. 


1 φέρονται Meineke. 





VI GREEK PHILOSOPHY IN ROME 


Attitude to 197 Ennius apud Gellium noctes Atticae Vv 15. 9 
philosophy 


philosophandum est paucis: nam omnino haut placet. 
198 Cicero de legibus 153 me Athenis audire ex Phaedro 
meo memini, Gellium . . . cum pro consule ex praetura in 
sGraeciam venisset, Athenis philosophos, qui tum erant, in 
locum unum convocasse, ipsisque magno opere auctorem 
fuisse, ut aliquando controversiarum aliquem facerent modum. 
quod si essent eo animo, ut nollent aetatem in litibus 
conterere, posse rem convenire: et simul operam suam illis 
10 esse pollicitum, si posset inter eos aliquid convenire. 
199 Cicero de finibus U1 4 ars est enim philosophia vitae. 


ldem Tvusculanae disputationes 1 5 (philosophia) _ illus- 


tranda et excitanda nobis est, ut si occupati profuimus 
aliquid civibus nostris, prosimus etiam, si possumus, otiosi. 

Philosophers 200 Gellius noctes Atticae xv 11 C. Fannio Strabone M. 

put down by ᾿ Η Ξ ς 

law (161 50) Valerio Messala coss. senatus consultum de philosophis et 
de rhetoribus factum est: “M. Pomponius praetor senatum 
consuluit. quod verba facta sunt de philosophis et de 
rhetoribus, de ea re ita censuerunt, ut M. Pomponius praetor 

"9 animadverteret curaretque, uti ei e republica fideque sua 

videretur, uti Romae ne essent.” 

The embassy 201 Plutarch Cato maior 22 ἤδη δὲ αὐτοῦ (τοῦ Κάτωνος) 

of philosophers _ “5 , , ’ , 5 > (Ds . 

(156 καὶ) γέροντος γεγονότος πρέσβεις Αθήνηθεν ἦλθον εἰς Ῥώμην 
ε \ r se \ > \ \ / \ 
οἱ περὶ Καρνεάδην τὸν ᾿Ακαδημιακὸν καὶ Διογένη τὸν 

5 Στωικὸν φιλόσοφον καταδίκην τινὰ παραιτησόμενοι τοῦ 

ὃ / A > ΑΘ , A , , 9 > / \ 
nHOv τῶν Αθηναίων, ἣν ἐρήμην whrov, Ὡρωπίων μὲν 
διωξάντων, Σικυωνίων δὲ καταψηφισαμένων, τίμημα πεντα- 
κοσίων ταλάντων ἔχουσαν. εὐθὺς οὖν οἱ φιλολογώτατοι 


- 


56 











208] EARLY EPICUREANS 7 


τῶν νεανίσκων ἐπὶ τοὺς ἄνδρας ἵεντο καὶ συνῆσαν ἀκροώ- 
μενοι καὶ θαυμάζοντες αὐτούς" μάλιστα δ᾽ ἡ Καρνεάδου 
χάρις, ἧς δύναμίς τε πλείστη καὶ δόξα τῆς δυνάμεως 
οὐκ ἀποδέουσα, μεγάλων ἐπιλαβομένη καὶ φιλανθρώπων 
ἀκροατηρίων ὡς πνεῦμα τὴν πόλιν ἠχῆς ἐνέπλησε. καὶ 5 
λόγος κατεῖχεν ὡς ἀνὴρ “Ἕλλην εἰς ἔκπληξιν ὑπερφυὴς 
πάντα κηλῶν καὶ χειρούμενος ἔρωτα δεινὸν ἐμβέβληκε 
τοῖς νέοις, ὑφ᾽ οὗ τῶν ἄλλων ἡδονῶν καὶ διατριβῶν 
ἐκπεσόντες ἐνθουσιῶσι περὶ φιλοσοφίαν. ταῦτα τοῖς μὲν 
ἄλλοις ἤρεσκε Ῥωμαίοις γιγνόμενα---ὁ δὲ Κάτων--- ro 
παρελθὼν εἰς τὴν σύγκλητον ἐμέμψατο τοῖς ἄρχουσιν, 
ὅτι πρεσβεία κάθηται πολὺν χρόνον ἄπρακτος ἀνδρῶν, 
οἱ περὶ παντὸς οὗ βούλοιντο ῥᾳδίως πείθειν δύνανται" 
δεῖν οὖν τὴν ταχίστην γνῶναί τι καὶ ψηφίσασθαι περὶ 
τῆς πρεσβείας, ὅπως οὗτοι μὲν ἐπὶ τὰς σχολὰς τραπό-.,- 
μενοι διαλέγωνται παισὶν “Ελλήνων, οἱ δὲ Ρωμαίων νέοι 
τῶν νόμων καὶ τῶν ἀρχόντων ὡς πρότερον ἀκούωσι. 
Compare Cicero academica 11 137, Tusculanae disputationes 
Iv 5 and de oratore u 155. 

202 Cicero Tusculanae disputationes IV 5  sapientiae Beginnings of 
studium vetus id quidem in nostris, sed tamen ante Laelii ig τ 
aetatem et Scipionis non reperio quos appellare possim 
nominatim. Compare de oratore 11 154. 

203 Cicero Tusculanae disputationes Iv 6 f. itaque illius Early Epi- 
verae elegantisque philosophiae, quae ducta a Socrate in °#™S 
Peripateticis adhue permansit et idem alio modo dicentibus 
Stoicis, cum Academici eorum controversias disceptarent, 
nulla fere sunt aut pauca admodum Latina monumenta sive 
propter magnitudinem rerum occupationemque hominum, sive 
etiam quod imperitis ea probari posse non arbitrabantur : 30 
cum interim illis silentibus C. Amafinius exstitit dicens, cuius 
libris editis commota multitudo contulit se ad eam _potissi- 
mum disciplinam, sive quod erat cognitu perfacilis, sive quod 
invitabantur illecebris blandis voluptatis, sive etiam, quia 
nihil erat prolatum melius, illud, quod erat, tenebant. post 
Amafinium autem multi eiusdem aemuli rationis multa cum 
scripsissent, Italiam totam occupaverunt, quodque maximum 
argumentum est non dici illa subtiliter, quod et tam facile 





58 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [208 210] LUCRETIUS 


ediscantur et ab indoctis probentur, id illi firmamentum esse saeviat exercens telum quod saepe nocentes 
wc } Ja se .." , J ω ἣν 


disciplinae putant. ἷ : tg : ὃ 
ἱ Ι praeterit exanimatque indignos inque merentes ? 


Lucretius 204 Virgil Georgies 11 490-492 


felix qui potuit rerum cognoscere causas : 
atque metus omnes et inexorabile fatum 
subiecit pedibus strepitumque Acherontis avari. 
205 Lucretius 1 14—21 
Ο miseras hominum mentes, o pectora caeca ! 
qualibus in tenebris vitae quantisque periclis 
degitur hoe aevi quodcumquest! nonne videre 
nil aliud sibi naturam latrare, nisi utqui 
corpore selunctus dolor absit, mente fruatur 
iucundo sensu cura semota metuque ? 
ergo corpoream ad naturam pauca videmus 
esse opus omnino, quae demant cumque dolorem. 
206 ibid. 55-61 
nam veluti pueri trepidant atque omnia caecis 
in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus 
interdum, nilo quae sunt metuenda magis quam 
quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura. 
hune igitur terrorem animi tenebrasque necessest 
non radii solis neque lucida tela diei 
discutiant, sed naturae species ratioque. 
207 τι 1090-1104 

quae bene cognita si teneas, natura videtur 
libera continuo dominis privata superbis 
ipsa sua per se sponte omnia dis agere expers. 
nam pro sancta deum tranquilla pectora pace 
quae placidum degunt aevom vitamque serenam, 
quis regere immensi summam, quis habere profundi 
indu manu validas potis est moderanter habenas, 
quis pariter caelos omnis convertere et omnis 
ignibus aetheriis terras suffire feracis, 
omnibus inve locis esse omni tempore praesto, 
nubibus ut tenebras faciat caelique serena 
concutiat sonitu, tum fulmina mittat et aedis 
saepe suas disturbet et in deserta recedens 


208 v 419-431 

nam certe neque consilio primordia rerum 
ordine se suo quaeque sagaci mente locarunt 
nec quos quaeque darent motus pepigere profecto, 
sed quia multa modis multis primordia rerum 
ex infinito iam tempore percita plagis 
ponderibusque suis consuerunt concita ferri 
omnimodisque coire atque omnia pertemptare, 
quaecumque inter se possent congressa creare, 
propterea fit uti magnum volgata per aevom 
omne genus coetus et motus experiundo 
tandem conveniant ea quae convecta repente 
magnarum rerum fiunt exordia saepe, 

terrai maris et caeli generisque animantum. 


209 11 167-181 

at quidam contra haec, ignari materiai, 
naturam non posse deum sine numine credunt 
tanto opere humanis rationibus admoderate 
tempora mutare annorum frugesque creare, 
et iam cetera, mortalis quae suadet adire 
ipsaque deducit dux vitae dia voluptas 
et res per Veneris blanditur saecla propagent, 
ne genus occidat humanum. quorum omnia causa 
constituisse deos cum fingunt, omnibu’ rebus 
magno opere a vera lapsi ratione videntur. 
ham quamvis rerum ignorem primordia quae sint, 
hoe tamen ex ipsis caeli rationibus ausim 
confirmare aliisque ex rebus reddere multis, 
nequaquam nobis divinitus esse creatam 
naturam mundi: tanta stat praedita culpa. 


210 m1 830-842 
nil igitur mors est ad nos neque pertinet hilum, 
quandoquidem natura animi mortalis habetur, 
et velut anteacto nil tempore sensimus aegri, 
ad confligendum venientibus undique Poenis, 











Panaetius ob. 
circa 110 B.c, 


KOS 


\ 


TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [210 


omnia cum belli trepido concussa tumultu 
horrida contremuere sub altis aetheris oris. 
in dubioque fuere utrorum ad regna cadendum 
omnibus humanis esset terraque marique, 
sic, ubi non erimus, cum corporis atque animai 
discidium fuerit quibus e sumus uniter apti, 
scilicet haud nobis quicquam, qui non erimus tum, 
accidere omnino poterit sensumque movere, 
non si terra mari miscebitur et mare caelo. 
211 ibid. 1042-1052 
ipse Epicurus obit decurso lumine vitae. 
qui genus humanum ingenio superavit et omnis 
restincxit, stellas exortus ut aetherius sol. 
tu vero dubitabis et indignabere obire ? 
mortua cui vita est prope iam vivo atque videnti, 
qui somno partem maiorem conteris aevi 
et vigilans stertis nec somnia cernere cessas 
sollicitamque geris cassa formidine mentem 
nec reperire potes tibi quid sit saepe mali, cum 
ebrius urgeris multis miser undique curis 
atque animi incerto fluitans errore vagaris. 
212 1 646-651 
omnis enim per se divom natura necessest 
inmortali aevo summa cum pace fruatur 
semota ab nostris rebus selunctaque longe. 
nam privata dolore omni. privata periclis, 
ipsa suis pollens opibus, nil indiga nostri, 
nec bene promeritis capitur neque tangitur ira. 
213 v 1198-1203 
nec pietas ullast velatum saepe videri 
vertier ad lapidem atque omnis accedere ad aras 
nec procumbere humi prostratum et pandere palmas 
ante deum delubra nec aras sanguine multo 
Spargere quadrupedum nec votis nectere vota, 
sed mage pacata posse omnia mente tueri. 


214 Suidas s.v. Παναίτιος... Ῥόδιος φιλόσοφος Στωι- 


q.. , 4 4 ; - > 
OS καθηγήσατο καὶ Σκιπίωνος τοῦ ἐπικληθέντος 


am 





222] PANAETIUS AND POSIDONIUS 61 


᾿Αφρικανοῦ peta Ἰολύβιον Μεγαλοπολίτην. ἐτελεύτησε 
δ᾽ ἐν ᾿Αθήναις. 

215 Cicero de finibus Iv 79 quam illorum (Stoicorum 
priorum) tristitiam atque asperitatem fugiens Panaetius nec 
acerbitatem sententiarum nec disserendi spinas_ probavit, s 
fuitque in altero genere mitior, in altero illustrior, semperque 
habuit in ore Platonem, Aristotelem, Xenocratem, Theo- 
phrastum, Dicaearchum, ut ipsius scripta declarant. 

216 Philo de incorruptibilitate mundi 497 Βόηθος γοῦν 
kal... Παναίτιος. . . Tas ἐκπυρώσεις Kal παλιγ- 10 
γενεσίας καταλιπόντες, πρὸς θειότερον δόγμα τὸ τῆς 
ἀφθαρσίας τοῦ κόσμου παντὸς ηὐτομόλησαν. 

217 Gellius noctes Atticae xu 5. 10 ἀναλγησία enim 
atque ἀπάθεια non meo tantum, inguit (Taurus), sed 
quorundam etiam ex eadem porticu prudentiorum homi- 15 
num, sicuti iudicio Panaetii improbata abiectaque est. 

218 Sextus Empiricus ΧΙ 73 Παναίτιος δὲ τινὰ μὲν κατὰ 
φύσιν ὑπάρχειν (ἡδονήν), τινὰ δὲ παρὰ φύσιν. 

219 Cicero de divinatione 1 6 sed a Stoicis vel princeps 
eius disciplinae, Posidonii doctor, discipulus Antipatri, de- 20 
generavit Panaetius: nec tamen ausus est negare vim esse 


divinandi, sed dubitare se dixit. 


220 Suidass.v. Ποσειδώνιος ᾿Απαμεὺς ἐκ Συρίας ἢ Ῥόδιος, Posidonius 


φιλόσοφος Στωικός, ὃς ἐπεκλήθη ἀθλητής" σχολὴν δ᾽ 
ἔσχεν ἐν Ῥόδῳ, διάδοχος γεγονὼς καὶ μαθητὴς ἸΠαναιτίου. 2s 
ἦλθε δὲ καὶ εἰς Ῥώμην ἐπὶ Μάρκου Μαρκέλλου (51 B.C.). 
ἔγραψε πολλά. 

221 Strabo ΧΥῚ 2. 10 Ποσειδώνιος ὁ Στωικός, ἀνὴρ 
τῶν καθ᾽ ἡμᾶς φιλοσόφων πολυμαθέστατος. Il 3. 8 
πολὺ γάρ ἐστι τὸ αἰτιολογικὸν Tap αὐτῷ καὶ τὸ 3. 
᾿Αριστοτελίζον. 

222, Cicero Tusculanae disputationes 11 61 noster Posi- 
donius, quem et ipse saepe vidi et id dicam, quod solebat 
narrare Pompeius: se, cum Rhodum venisset decedens ex 
Syria, audire voluisse Posidonium; sed cum audisset eum 35 
graviter esse aegrum, quod vehementer eius artus laborarent, 
voluisse tamen nobilissimum philosophum visere; quem ut 
vidisset et salutavisset honorificisque verbis prosecutus esset 





62 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [222 ' 230] CICERO a 


molesteque se dixisset ferre, quod eum non posset audire ; at babilitate percussit, id dicimus: itaque soli sumus liberi, 
ille: ‘Tu vero,’ inquit, ‘potes, nec committam, ut dolor corporis and de natura deorum 112 non enim sumus ei, quibus nihil 
efficiat, ut frustra tantus vir ad me venerit.’ itaque narra- verum esse videatur, sed ei, qui omnibus veris falsa quaedam 
bat eum graviter et copiose de hoc ipso, nihil esse bonum, adiuncta esse dicamus, tanta similitudine, ut in eis nulla 
snisi quod esset honestum, cubantem disputavisse, cumque ' insit certa iudicandi et assentiendi nota. ex quo exsistit ; 
quasi faces ei doloris admoverentur, saepe dixisse: ‘ Nihil | illud, multa esse probabilia, quae quamquam non perci- 
agis, dolor! quamvis sis molestus, numquam te esse con- . perentur, tamen, quia visum quendam haberent insignem et 
fitebor malum.’ illustrem, eis sapientis vita regeretur. 
223 academica 1 11 ego autem—dicam enim, ut res est— . 226 de natura deorum 110 qui autem requirunt quid 
ιο dum me ambitio, dum honores, dum causae, dum rei publicae . quaque de re ipsi sentiamus, curiosius id faciunt quam 
non solum cura, sed quaedam etiam procuratio multis officiis necesse est. non enim tam auctores in disputando quam 
implicatum et constrictum tenebat, haec inclusa habebam et, rationis momenta quaerenda sunt. quin etiam obest 
ne obsolescerent, renovabam, cum licebat,. legendo. nune . plerumque eis, qui discere volunt, auctoritas eorum, qui 
vero et fortunae gravissimo percussus vulnere et admini- ! se docere profitentur: desinunt enim suum iudicium adhi- 
ι5 Stratione rei publicae liberatus, doloris medicinam a bere, id habent ratum, quod ab eo, quem probant, iudicatum 
philosophia peto et otii oblectationem hanc honestissimam vident. nec vero probare soleo id, quod de Pythagoreis ac- 
ludico. aut enim huic aetati hoc maxime aptum est aut | cepimus, quos ferunt, si quid affirmarent in disputando, 
eis rebus, si quas dignas laude gessimus, hoc in primis con- | cum ex eis quaereretur, quare ita esset, respondere solitos : 
sentaneum aut etiam ad nostros cives erudiendos nihil ‘Ipse dixit.’ ‘Ipse’ autem erat Pythagoras. tantum opinio 
20 utilius aut, si haec ita non sunt, nihil aliud video quod agere praeiudicata poterat, ut etiam sine ratione valeret auctoritas. 2 
possimus. Compare de finibus 110 and Tusculanae disputa- 227 Tusculanae disputationes v 82 te nulla vincula 
trones 1 1. impediunt ullius certae disciplinae libasque ex omnibus 
224 ad Atticum ΧΙ 52. 3 ἀπόγραφα sunt: minore labore quodcuinque te maxime specie veritatis movet. 
fiunt: verba tantum affero, quibus abundo. de finibus 1 6 998 de natura deorum 1 60 omnibus fere in rebus, et 
maxime in physicis, quid non sit citius quam quid sit dixerim. 
quae dicta sunt ab eis, quos probamus, eisque nostrum iudi- 229 Tusculanae disputationes 11 2 quod si talis nos natura 
cium et nostrum scribendi ordinem adiungimus? quid habent | cenuisset, ut eam ipsam intueri et perspicere eademque optima 
cur Graeca anteponant eis, quae et splendide dicta sint duce cursum vitae conficere possemus, haud erat sane, quod 
neque sint conversa de Graecis ? quisquam rationem ac doctrinam requireret. nunc parvulos 

225 academica 1 13 sed de te ipso quid est, inquit, quod nobis dedit igniculos, quos celeriter malis moribus opinioni- 30 
audio? quanam, inquam, de re? relictam a te veterem busque depravati sic restinguimus, ut nusquam naturae 
illam, inquit, tractari autem novam. quid ergo? inquam. lumen appareat. sunt enim ingeniis nostris semina innata 
Antiocho id magis licuerit, nostro familiari, remigrare in virtutum, quae si adolescere liceret, ipsa nos ad beatam 
domum veterem e nova quam nobis in novam 6 vetere? de vitam natura perduceret. Compare de finibus V 59 f. 

230 de legibus 1 24 f. nam cum de natura hominis quaeritur, 35 
disputari solet (et nimirum ita sunt ut disputantur) perpetuis 
cursibus conversionibusque caelestibus exstitisse quandam 
maturitatem serendi generis humani: quod sparsum in terras 


25 quid, si nos non interpretum fungimur munere, sed tuemur ea, 


35 Officvis 111 20 nobis autem nostra Academia magnam licen- 
tiam dat, ut quodcunque maxime probabile occurrat, id nostro 
iure liceat defendere, Compare Tusculanae disputationes Vv 
33 nos in diem vivimus: quodcumque nostros animos pro- 








θ4 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [280 


atque satum divino auctum sit animorum munere. cumque 
alia, quibus cohaererent homines, e mortali genere sumpserint, 
quae fragilia essent et caduca, animum esse ingeneratum a 
deo. ex quo vere vel agnatio nobis cum caelestibus, vel 
genus vel stirps appellari potest. itaque ex tot generibus 
nullum est animal praeter hominem, quod habeat notitiam 
aliquam dei; ipsisque in hominibus nulla gens est neque 
tam immansueta neque tam fera, quae non, etiam. si ignoret, 
qualem habere deum deceat, tamen habendum sciat. ex quo 
efficitur illud, ut is agnoscat deum qui, unde ortus sit, quasi 
recordetur ac noscat. 
231 Aeneid v1 724-75 
Principio caelum ac terram camposque liquentis 
lucentemque globum lunae Titaniaque astra 
spiritus intus alit, totamque infusa per artus 
mens agitat molem et magno se corpore miscet. 
inde hominum pecudumque genus vitaeque volantum 
et quae marmoreo fert monstra sub aequore pontus. 
igneus est ollis vigor et caelestis origo 
seminibus, quantum non corpora noxia tardant 
terrenique hebetant artus moribundaque membra. 
hine metuunt cupiuntque, dolent gaudentque, neque auras 
dispiciunt clausae tenebris et carcere caeco. 
quin et supremo cum lumine vita reliquit, 
non tamen omne malum miseris nec funditus omnes 
corporeae excedunt pestes, penitusque necesse est 
multa diu conecreta modis inolescere miris. 
ergo exercentur poenis veterumque malorum 
supplicia expendunt. aliae panduntur inanes 
suspensae ad ventos, aliis sub gurgite vasto 
infectum eluitur scelus aut exuritur lgni. 
quisque suos patimur manis ; exinde per amplum 
mittimur Elysium et pauci laeta arva tenemus ; 
donec longa dies, perfecto temporis orbe, 
concretam exemit labem purumque relinquit 


aetherium sensum atque aurai simplicis ignem. 


has omnis, ubi mille rotam volvere per annos 
να 
> ‘ ' γῇ > a € ᾿ ᾿ 
Lethaeum ad fluvium deus evocat agmine magno, 





VIRGIL, SENECA 


scilicet inmemores super ut convexa revisant 

rursus et incipiant in corpora velle reverti. 

232 Seneca naturales quaestiones 111 praefatio 10—17 quid 
praecipuum in rebus humanis est? non classibus maria 
conplesse nec in rubri maris litore signa fixisse nec deficiente 
ad iniurias terra errasse in oceano ignota quaerentem, sed 
animo omnia vidisse et, qua maior nulla victoria est, vitia 
domuisse. innumerabiles sunt, qui populos, qui urbes 
habuerunt in potestate, paucissimi, qui se. quid est 
praecipuum? erigere animum supra minas et promissa 
fortunae, nihil dignum illam habere putare, quod speres: 
quid enim habet dignum, quod concupiscas? quia divinorum 
conversatione quotiens ad humana recideris, non aliter 
caligabis quam quorum oculi in densam umbram ex claro 
sole redierunt. quid est praecipuum? _ posse laeto animo 
adversa tolerare. quidquid acciderit, sic ferre, quasi volueris 
tibi accidere. debuisses enim velle, si scisses omnia ex 
decreto dei fieri: flere, queri, gemere desciscere est. quid 
est praecipuum? animus contra calamitates fortis et 


Seneca 


contumax, luxuriae non adversus tantum, sed infestus, nec 2 


avidus periculi nec fugax, qui sciat fortunam non exspectare 
sed facere, et adversus utramque intrepidus inconfususque 
prodire, nec illius tumultu nec huius fulgore percussus. 
quid est praecipuum? non admittere in animo mala 
consilia, puras ad caelum manus extollere, nullum bonum 
petere, quod ut ad te transeat, aliquis dare debet, aliquis 
amittere, optare, quod sine adversario optatur, bonam 
mentem: cetera magno aestimata mortalibus, etiamsi quis 
domum casus adtulerit, sic intueri, quasi exitura, qua 
venerunt. quid est praecipuum? altos supra fortuita 
spiritus tollere, hominis meminisse, ut, sive felix eris, scias 
hoc non futurum diu, sive infelix, scias te hoc non 6886, si 
non putes. quid est praecipuum? in primis labris animam 
habere. haec res efficit non e iure Quiritium liberum, sed e 
iure naturae. iber autem est, qui servitutem suam 
effugit. haec est adsidua et ineluctabilis et per diem et per 
noctem aequaliter premens, sine intervallo, sine commeatu. 
sibi servire gravissima est servitus: quam discutere facile 
F 





66 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [232 240] MUSONIUS. EPICTETUS 67 
, “ μι Ww - ὡ έ 
est, si desieris multa te poscere, si desieris tibi referre ἔχειν καὶ οὕτως ἔχοντα εἶναι ζηλωτόν: dv δὲ ξηλωτὸς 
NETS) ) 7 r ς ε ε » 
mercedem, si ante oculos et naturam tuam et aetatem ea av εἴη καὶ ὐδαίμων οὐ Ὶ ἴλλους Ξ Twas ἢ 
ae ae eae ey ss ee fap ς ἂν εἰ ε ᾿ ap ¢ ε τινας 7 
posueris, Lic et prima sit, ac tibi Ipse dixeris : quid insanio ? τοὺς εὐδαί ova ζηλοῦμει μὰ " 
ὦ oO a. ws ς εν. 
quid anhelo? quid sudo ? quid terram, quid forum verso ? 237 rast sv. Ἐπίκτητος Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας, Epictet 
νὰ ᾿ ‘ ἍΨἦ c d.V. 477 l ς ΄ upictetus 
nec multo opus est nec diu. ; Ἐ = ᾿ , p is ' Ρ ᾿ iii 
233 evistulae92 2 φιλόσοφος, δοῦλος Επαφροδίτου τῶν σωματοφυλάκων 5 
eprstula 90 ‘sed si cui virtus animusque in corpore τοῦ βασιλέως Νέρωνος. πηρωθεὶς δὲ τὸ σκέλος ὑπὸ 
; S 4 ev. i 
praesens, hic deos aequat. illo tendit originis suae memor. ῥεύματος ἐν Νικοπόλει τῆς νέας Ἤπείρου knoe, καὶ 
‘ € INCK O nS ᾽ 
nemo inprobe eo conatur adsce ndere, unde descenderat Sangli μέχρι Μάρκου ᾿Αντωνίνου éy μὴν πολλά 
᾿ va] P ) " ᾽ . ™ ᾿ ᾿ ᾿ : ᾿ ς ἰ. a 4 € A. 
quid est autem cur non existimes in eo divini aliquid 238 Pn RN 8. 9-14 of Ὡ ἐκεῖ ζητεῖν τὴν 
exsistere, qui dei pars est? totum hoc, quo continemur. οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ, οὗ μὴ παρόντος ἐπ’ οὐδενὸς τῶν 
ee ς 10 
et unum est et deus: et socl 3 6] ' ; 
ὌΝ - ar. 1 Sumus elus et : “e 5 , , 5 M4 a 
ibid. 73. 15 miraris hon; 1s et membra. ἄλλων θέλεις λέγειν TO ἀγαθόν; “τί οὖν; οὐκ ἔστι θεῶν 
᾿ς fo. io miraris hominem ad deos ire? deus ad x a ΡΝ χ᾽" ὡδ ‘ A μὲ 
homines venit. i; ἝΞ oe ᾿ ᾿ ἔργα κἀκεινα; εστιν, ἀλλ᾽ οὐ προηγούμενα οὐδὲ μέρη 
| 7? Quod est propius, in homines venit : θεῶν. σὺ δὲ προηγούμενον εἶ, σὺ ἀπόσπασμα εἶ τοῦ 
. ‘ ᾽ 








nulla sine deo mens bona est. semina in corporibus a Ἶ ‘ar oe ae τὰ ns 
θεοῦ" ἔχεις TL ἐν σεαυτῷ μέρος ἐκείνου. τί οὖν ἀγνοεῖς 


s humanis Εἶν] ; 
1a dispersa sunt, quae si bonus cul ‘cipi 
ἷ cultor excipit, | ν .; ᾿ oe. oe , 5 ἡ . ; 
similie hte’ steedaeain } | σου τὴν εὐγένειαν; τί οὐκ οἶδας, πόθεν ἐλήλυθας; οὐ 1s 
prodeunt et paria his, ex quibus orta sunt, θέλεις μεμνῆσθαι, ὅταν ἐσθίης, τίς ὧν ἐσθίεις καὶ τίνα 
sure nie Ὺ ᾽ {ΠῸῪ» 
i gunt: si malus, non aliter quai humus ssterilis ac τρέφεις; ὅταν συνουσίᾳ χρῇ, τίς dv χρῇ; ὅταν ὁμιλίᾳ 
Ξ- ; ᾿ > 5) b 3 
pi l ustris hecat ac de Pape creat purgame bta pro frugibus. ὅταν γυμνάξῃ ὅταν διαλέγῃ οὐκ οἷδας ὅτι θεὸν τρέφεις 
234 ibid. 102. 9 1g ᾿ ῖ ; εν ; ; ; 
5». a - ig — = — tamquam extremum θεὸν γυμνάζεις; θεὸν περιφέρεις, τάλας, καὶ ἀγνοεῖς. 
ἬΝ a5, aevernl natalis es caepone onus: quid e , 4 
' ; S: quid cunc- δοκεῖς λέννε ; 7 7 py ἔξωθεν: ἐ 
ata 9 Ss μὲ λέγειν apyupovy Tia ἢ χρυσοῦν ἔξωθεν; ἐν 2 
ἜΠΗ taris 1 σαυτῷ φέρεις αὐτὸν καὶ μολύνων Py αἰσθάνῃ ἀκαθάρτοις 
Musonius . a ‘ ( ἢ ¢ 
235 Musonius apud Stobaeum eclogae 11 426 p. 183 ty δι μασι, puTrapais δὲ πράξεσι. καὶ ἀγάλματος 
on ἘΝ ΕἸ avo? l, ρυπαραῖς ὃὲε ; Ἶ 
Wachsmuth πάντες, ἔφη, φύσει πεφύκαμεν οὕτως, ὥστε i: TOU a agit οὐκ ἂν τολμήσαις TL τούτων 
ζὴν ον καὶ καλῶς, οὐχ ὁ μὲν ἡ ῶν, o 8} Ov. a τ nm >» A Qi = a / » \ 
236 Sto] _ ποιεῖν ὧν ποιεῖς" αὐτοῦ δὲ τοῦ θεοῦ παρόντος ἔσωθεν καὶ 
_ Ὁ δόμοι eg gem 117. 8 1v P. SS Meineke φορῶ ΐ L ἐπακούοντος οὐκ αἰσχύνη ταῦτα 
EPOPWVYTOS ππανῖα καὶ ET ς 3 25 
ward Tp ὴ ἰρετὴν ΤῊ] ἐνθυμούμενος καὶ ποιῶν, ἀναίσθητε τῆς σαυτοῦ φύσεως 
ἐ εἰνου" ὥστε καὶ τὸν “oe εἰκὸς οὐχ ὅταν ἐν ἡδονῇ καὶ θεοχόλωτε 
310 TOTE , a ᾽ ᾽ pe A 5 € Ἀ 
βίῳ, TOTE κατὰ ὕσιν βιοῦν, ἀλλ , ἐ ἰρετῇ | ὟΣ 5 2 
ων ὦ doe φύ ᾿ oTay ἐν ἀρετῇ. 299 1 14. 12 ἀλλ᾽ οὖν οὐδὲν ἧττον καὶ ἐπίτροπον ἑκάστῳ 
/ € avlUpwrtros iunua , 7 ἊΨ - ' re er 
| ᾿ ρ δ μίμημ μὲι θεοῦ μονον των παρέστησεν (ο Ζεὺς) τὸν ἑκάστου δαίμονα καὶ παρέδωκεν 
ἐπι γείων ἐστίν, ἐκείνῳ δὲ παραπλησίας ἔχει τὰς ἀρετάς: pur ἴσσει ὑχτὸν αὐτῷ καὶ τοῦτον ἀκοίμητον καὶ aTrapa 
? υλὰ VY αὑτον aUT@ K - 30 
ἐπεὶ nd ἐν x. ” ν 
ἐ μηὸ ἐν θεοῖς μηδὲν ὑπονοῆσαι κρείττον ἔχομεν | λόγιστον. τίνι γὰρ ἄλλῳ κρείττονι καὶ ἐπιμελεστέρῳ 





φρονήσεως καὶ δικαιοσύνης, ἔτε δὲ ἀνδρείας καὶ σωφρο- φύλακι παρέδωκεν ἡμῶν ἕκαστον; 
\ , , Ἶ ᾿ 

σύνης. ὥσπερ οὖν ὁ θεὸς διὰ τὴν παρουσίαν = a ; / / + e a ς 7 A y 9 

ρ τουτῶν τῶν 940 Iv 1 1 ἐλεύθερος ἐστιν O ζῶν ως βούλεται, ον OUT 
ἀρετῶν ANTTHTOS μεν ἡδονῆς ἀήττητος δὲ πλεονεξίας, ἀναγκάσαι ἔστιν οὔτε κωλῦσαι οὔτε βιάσασθαι, οὗ αἱ 

͵ " ᾽ 

κρείττων δ᾽ ἐπιθυμίας κρείττων δὲ φθόνου καὶ ζηλοτυπίας : χὰ 4 . bné 2 1 αἱ ἐ , 
pes αλόφ Ὡ , ? τίας, ορμαὶ ἀνεμπόδιστοι, αἱ ὀρέξεις ἐπιτευκτικαί, αἱ ἐκκλίσεις 35 

Ύ ρ € καὶ εὐερ γετικὸς καὶ φιλάνθρωπος (τοίουτον ἀπερίπτωτοι. τίς οὖν θέλει ζῆν ἁμαρτάνων; Οὐδείς. 
γὰρ ἐπινοοῦμεν τὸν θεόν), οὕτω καὶ τὸ ἐκείνου μί , Βω ἃ , f ἴ v 
τὸν ἄνθρωπον ‘ee ‘ μίμημα Τίς θέλει ζῆν ἐξαπατώμενος, προπίπτων, ἄδικος ὦν, 

T NYNTEOVY, OTav ΕΥ7 Τ f , Ν one / \ 
YN Xn κατὰ φύσιν, ὁμοίως | ἀκόλαστος, μεμψίμοιρος, ταπεινός; Θύδείς. Οὐδεὶς ἄρα 








68 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [240 


τῶν φαύλων fH ws βούλεται: ov τοίνυν οὐδ᾽ ἐλεύθερός 
ἐστι. τίς δὲ θέλει λυπούμενος ζῆν, φοβούμενος, φθονῶν, 
ἐλεῶν, ὀρεγόμενος καὶ ἀποτυγχάνων, ἐκκλίνων καὶ περι- 
πίπτων; Οὐδὲ εἷς. ἔχομεν οὖν τινα τῶν φαύλων 
ς ἄλυπον, ἄφοβον, ἀπερίπτωτον, ἀναπότευκτον; Οὐδένα. 
Οὐκ ἄρα οὐδὲ ἐλεύθερον. Compare fragment 8 Schweig- 
hiiuser ἐλευθερία καὶ δουλεία, TO μὲν ἀρετῆς ὄνομα, TO δὲ 
κακίας, ἄμφω δὲ προαιρέσεως ἔργα. 

241 dissertationes 1 13. 3 fh πῶς οὖν τις ἀνάσχηται 
᾿ τῶν τοιούτων (recalcitrant slaves); ᾿Ανδραπόδον, οὐκ 
ἀνέξῃ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ σαυτοῦ, ὃς ἔχει τὸν Δία πρόγονον, 
ὥσπερ υἱὸς ἐκ τῶν αὐτῶν σπερμάτων γέγονεν καὶ τῆς 
αὐτῆς ἄνωθεν καταβολῆς, ἀλλ᾽ εἰ ἔν τινε τοιαύτῃ χώρᾳ 
κατετάγης ὑπερεχούσῃ, εὐθὺς τύραννον καταστήσεις 
σεαυτὸν; οὐ μεμνήσῃ τί εἶ καὶ τίνων ἄρχεις; ὅτι 
συγγενῶν, ὅτι ἀδελφῶν φύσει, ὅτι τοῦ Διὸς ἀπογόνων; 

242 fragment 136 Schweighiiuser πάντα ὑπακούει TO 
κόσμῳ Kal ὑπηρετεῖ Kal γῆ καὶ θάλασσα καὶ ἥλιος Kal τὰ 
λοιπὰ ἄστρα καὶ τὰ γῆς φυτὰ καὶ ζῷα: ὑπακούει δὲ αὐτῷ 
᾿ καὶ τὸ ἡμέτερον σῶμα καὶ νοσοῦν καὶ ὑγιαῖνον, ὅταν ἐκεῖνος 
θέλῃ, καὶ νεάξζον καὶ γηρῶν καὶ τὰς ἄλλας διερχόμενον 
μεταβολάς. οὐκοῦν εὔλογον καὶ ὃ ἐφ᾽ ἡμῖν ἐστι, τουτέστι 
τὴν κρίσιν, μὴ ἀντιτείνειν μόνην πρὸς αὐτόν: καὶ yap 
ἰσχυρός ἐστι καὶ κρείσσων καὶ ἄμεινον ὑπὲρ ἡμῶν 

, \ “ ¢/ ‘ ‘ - - 
βεβούλευται μετὰ τῶν ὅλων καὶ ἡμᾶς συνδιοικῶν. 

243 dissertationes 116. 15 ff. εἰ yap νοῦν εἴχομεν, ἄλλο τι 
ἔδει ἡμᾶς ποιεῖν καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ ἢ ὑμνεῖν τὸ θεῖον καὶ 
εὐφημεῖν καὶ ἐπεξέρχεσθαι τὰς χάριτας ; οὐκ ἔδει καὶ 
σκάπτοντας καὶ ἀροῦντας καὶ ἐσθίοντας ἄδειν τὸν ὕμνον 
τὸν εἰς τὸν θεόν; “μέγας ὁ θεός, ὅτι ἡμῖν παρέσχεν 
ὄργανα ταῦτα ot ὧν τὴν γῆν ἐργασόμεθα" μέγας ὁ θεός, 
ὅτι χεῖρας δέδωκεν, ὅτι κατάποσιν, ὅτι κοιλίαν, ὅτι αὔξεσθαι 
λεληθότως, ὅτι καθεύδοντας ἀναπνεῖν. ταῦτα ἐφ᾽ ἑκάστου 
ἐφυμνεῖν ἔδει καὶ τὸν μέγιστον καὶ θειότατον ὕμνον 
ἐφυμνεῖν, ὅτε τὴν δύναμιν ἔδωκεν τὴν παρακολουθητικὴν 
τούτοις καὶ ὁδῷ χρηστικήν. τί οὖν; ἐπεὶ οἱ πολλοὶ 
ἀποτετύφλωσθε, οὐκ ἔδει τινὰ εἶναι τὸν ταύτην ἐκπλη- 


‘ 


~ \ , \ φ \ , v ef 
povvTa THV χώραν Kab ὑπερ TAVT@VY AOOVTA TOV υμνον 





247 | EPICTETUS, MARCUS AURELIUS 69 


\ >] \ / / \ »Μ / / \ > 
τὸν εἰς τὸν θεόν; τί yap ἄλλο δύναμαι γέρων χωλὸς εἰ 
\ lal \ / > a > \ / ’ \ 
μὴ ὑμνεῖν τὸν θεόν; εἰ γοῦν ἀηδὼν ἤμην, ἐποίουν τὰ 
lo > / > / \ la / ΄ 
τῆς ἀηδόνος, εἰ κύκνος, τὰ τοῦ κύκνου. νῦν δὲ λογικος 
ς A a \ 4 a , \ » 5 / 
εἰμι" ὑμνεῖν με δεῖ τὸν θεον. τοῦτο μου TO ἔργον ἐστίν, 
»"» > \ > > > , \ 7 / » 5 Ὁ 
ποιῶ αὐτὸ οὐδ ἐγκαταλείψω τὴν τάξιν ταύτην, ἐφ ὅσον - 
J ’ \ δ. ὦ > \ \ \ 7, ΣΧ 
ἂν δίδωται καὶ ὑμᾶς ἐπὶ τὴν αὐτὴν ταύτην δὴν 
παρακαλῶ. 


-- / © \ ’ nm 7 \ \ ral , 
244 1117 συνελοντι O€ ELTELY, πάντα, TA μὲν τοῦ σώματος, Marcus 


, . BS ote al i. ed μ ‘ 5 .. ἃ δὲ ἥξω Aurelius 
ποταμός, Ta δὲ τῆς ψυχῆς, ὄνειρος καὶ τῦφος" ὁ ὃὲ βίος, 


πόλεμος καὶ ξένου ἐπιδημία: ἡ ὑστεροφημία δέ, λήθη. x 


/ s \ / οι 4 € \ / 
Tl ουν ΤΟ παραπέμψαι OUVQAMEVOV ; εν Kat μόνον 


φιλοσοφία. τοῦτο δὲ ἐν τῴ τηρεῖν τὸν ἔνδον δαίμονα 
a 


> f \ > A σοι \ / / 
ἀνύβριστον, καὶ ἀσινῆ, ἡδονῶν καὶ πόνων κρείσσονα, 
\ i. an ‘ / \ > ε 
μηδὲν εἰκῇ ποιοῦντα, μηδὲ διεψευσμένως καὶ μεθ᾽ ὑπο- 
; an 7 » “ / XN \ “A 
κρίσεως, avevden τοῦ ἄλλον ποιῆσαί TL ἢ μὴ ποιήσαι" 15 
” ‘ \ F , \ ᾽ / / - 
ἔτι δὲ τὰ συμβαίνοντα καὶ ἀπονεμόμενα δεχόμενον, ὡς 
, lal / > | / Ὁ >] \ 9 " \ wn δὲ 
ἐκεῖθέν ποθεν ερχόμενα, ὅθεν αὐτὸς ἦλθεν" ἐπὶ πᾶσι O€ 
‘ A / es πὶ , , e ᾽ A ” 
τὸν θάνατον ἵλεῳ TH γνώμῃ περιμένοντα, ws οὐδὲν ἄλλο 
3 / al / 3 e ΓΙ 4 / 
ἢ λύσιν τῶν στοιχείων, ἐξ ὧν ἕκαστον Cwov συγκρίνεται. 
a A / 4 \ an ef 
εἰ δὲ αὐτοῖς τοῖς στοιχείοις μηδὲν δεινὸν ἐν τῷ ἕκαστον 2 
“ > ted d \ / e ’ / \ 
διηνεκῶς εἰς ἕτερον μεταβάλλειν, διὰ τί ὑπίδηταί τις τὴν 
/ / \ \ / \ 4 / > \ 
πάντων μεταβολὴν καὶ διάλυσιν; κατὰ φύσιν yap: οὐδὲν 
\ \ \ 4 
δὲ κακὸν κατὰ φύσιν. 
/ \ — ἜΝ) ‘ 
245 ΠΙ 4 μέμνηται δὲ (sc. the good man) καὶ ὅτι συγγενες 
qn \ / \ es / 4 4 > , 
πᾶν TO λογικόν" Kal ὅτι κήδεσθαι μὲν πάντων ἀνθρώπων - 
4 4 nw > , 7 > oo / \ > \ ~ 
κατὰ τὴν τοῦ ἀνθρώπου φύσιν ἐστί, δόξης δὲ οὐχὶ τῆς 
\ 7 > / > \ “ e / A 
Tapa πάντων ἀνθεκτέον, ἀλλὰ τῶν ομολογουμένως TH 
/ / ἢ 
φύσει βιούντων μονον. 
\ \ " > , , “ > \ , > 
246 11 11 τὸ δὲ ἐξ ἀνθρώπων ἀπελθεῖν, εἰ μὲν θεοί εἰσιν, 
2a\ ra a , ᾽ sy / ᾽ ᾿ς 
οὐδὲν δεινόν κακῷ γάρ σε οὐκ ἂν περιβάλοιεν: εἰ δὲ 3 
"» » ’ xX / >] “ “ > / ’ 
ἤτοι οὐκ εἰσίν, ἢ οὐ μέλει αὐτοῖς τῶν ἀνθρωπείων, τί 
A ω “-" - 3 , a 5 \ \ 
μοι ζῆν ἐν κοσμῷ κενῷ θεῶν, ἢ προνοίας κενῷ; ἀλλὰ Kal 
, \ / > “ a > / = \ κ \ ᾽ 
εἰσί, καὶ μέλει αὐτοῖς τῶν ἀνθρωπείων" καὶ τοῖς μὲν κατ 
ΕΝ °/ 4 ’ ξ " ᾽ >] ΕῚ a) 
ἀλήθειαν κακοῖς iva μὴ περιπίπτῃ ὁ ἄνθρωπος, ἐπ αὐτῷ 
τὸ πᾶν ἔθεντο τῶν δὲ λοιπῶν εἴ τι κακὸν ἣν, καὶ τοῦτο 
3 ; Ω >] an [4] 7 \ 4 
ἂν προείδοντο, ἵνα ἐπῆν (ἐπῇ codd.) πάντη τὸ μὴ 
/ > si 
περιπίπτειν AUTO. 


947 Iv 14 ἐνυπέστης, ὡς μέρος. ἐναφανισθήσῃ τῷ 





70 TEXTS FOR LECTURES ON GREEK PHILOSOPHY [247 


γεννήσαντι" μᾶλλον δὲ ἀναληφθήσῃ εἰς τὸν λόγον αὐτοῦ 
τὸν σπερματικὸν κατὰ μεταβολήν. 
248 V 335 τί οὖν ; περιμένεις ἵλεως τὴν εἴτε σβέσιν εἴτε 
μετάστασιν" ἕως δὲ ἐκείνης ὁ καιρὸς ἐφίσταται, τί ἀρκεῖ; 
᾿ 


, v ἃ ‘ ‘ ‘er κι , , 
«τί ὃ ἄλλο ἢ θεοὺς μὲν σέβειν καὶ εὐφημεῖν, ἀνθρώπους 


δικὶ 


τ μ᾿ aon > 3 , 3 “- \ 4 
ὃὲ εὖ ποιεῖν, καὶ ἀνέχεσθαι αὐτῶν καὶ ἀπέχεσθαι. 
/ 


EMMPYTON TIANT! γένει ἀνθρώπων οττέρλλὰ TOY Adroy 


Printed by R. & R. Clark, Limitep, Edinburgh 








THE WORKS OF ARISTOTLE. 
The Metaphysics. Book I. Translated bya Cambridge Graduate. 


8vo. 58. 

The Politics. Books L-V. By F. Susemrat and R. D. Hicks, 
M.A., Fellow of Trinity College, Cambritlge. 8vo. 18s. net. 

The Politics. Translated by Bishop Wetipon. Crown 8vo. 10s. 6d. 

The Rhetoric. Translated by Bishop WniLpon. Crown 8vo. 7s. 6d. 

The Nicomachean Ethics. Translated by Bishop WELLDon. 
Crown 8vo. 7s. 6d. 

An Introduction to Aristotle’s Rhetoric. With Analysis, 
Notes, and Appendices. By E. M. Corr, Fellow and late Tutor of Trinity 
College, Cambridge. 8vo. 14s. 

The Sophistici Elenchi. With Translation by E. Posts, M.A, 
Fellow of Oriel College, Oxford. 8vo. 8s. 6d. 

On the Constitution of Athens. By J. E. Sanpys, Litt.D. 
8vo. 15s. 

On the Art of Poetry. A Lecture. By A. O. Prickarp, M.A. 
Crown 8vo. 3s. 6d. 

The Poetics. Translated with Essays by ὃ. H. Burcuer, Litt.D. 
8vo. 12s. 6d. net. Text and Translation separately. 4s. 6d. net. 


THE WORKS OF PLATO. 


Phaedo. By R. D. Arcuer-Hinp, M.A, Fellow of Trinity College, 
Cambridge. Second Edition. 8vo. 8s. 6d. 
Timaeus. With Translation. By R. D. ARcHER-Hinp, M.A. 8vo. 16s. 


The Republic of Plato. Translated by J. Lu. Davis, M.A, 
and D. J. VAUGHAN, M.A. Pott 8vo. 2s. 6d. net. 


Euthyphro, Apology, Crito, and Phaedo, Translated by 
F. J. CHurcH. Pott 8vo. 2s. 6d. net. 


Phaedrus, Lysis, and Protagoras. ‘Translated by J. Wricur, 
M.A. Pott 8vo. 2s. 6d. net. 


Lectures on the Republic of Plato. By ἢ. L. Nerriesuip 
Edited by G. R. BENSON. 8vo. 8s. 6d. net. 

Greek Studies. By Watrer H. Pater, M.A. Extra Crown 8vo. 
10s. 6d. 

Plato and Platonism. By Watrer H. Pater. Extra Crown 8vo- 
8s. 6d. 

Marcus Aurelius Antoninus. Book IV. of the Meditations. 
With Translation. By Hastrincs CrossLey, M.A. 8vo. 6s. 


Texts to Illustrate a Course of Elementary Lectures 
on the History of Greek Philosophy from Thales to Aristotle. 
Compiled by Dr. Henry Jackson. 8vo. 4s. 6d. net. 


A Sketch of the Development of Philosophic Thought 


from Thales to Kant. By Lupwic Notre. 8vo. 7s. 6d. net. 


LONDON : MACMILLAN AND CO., LIMITED. 








IMPORTANT NEW WORK. 


In Three Volumes. Large Svo, Weth Illustrations. 
Now Ready, Volume I.—A. to LAW. 2158. net. 


DICTIONARY OF 
PHILOSOPHY AND PSYCHOLOGY 


INCLUDING 


MANY OF THE PRINCIPAL CONCEPTIONS OF ETHICS, LOGIC. 
AESTHETICS, PHILOSOPHY OF RELIGION, MENTAL PATHO 
LOGY, ANTHROPOLOGY, BIOLOGY, NEUROLOGY. 
PHYSIOLOGY, ECONOMICS, POLITICAL AND 
SOCIAL PHILOSOPHY, PHILOLOGY, 

PHYSICAL SCIENCE, AND 
EDUCATION 


AND GIVING 
A TERMINOLOGY IN ENGLISH, FRENCH, GERMAN AND ITALIAN 


WRITTEN BY MANY HANDS, AND EDITED ΒΥ 


JAMES MARK BALDWIN 


Ph.D. (Princeton), Hon. D.Se. (Oxon), Hon. LL.D. (Glasgo 


Stuart Professor in Princeton U1 


WITH THE CO-OPERATION AND ASSISTANCE OF AN INTERNATIONAL 
BOARD OF CONSULTING EDITORS 


Wath Illustrations and Ext NSLVE Bibliographi s. 
Volumes I. and II. (Dictionary). 
Volume III. (Bibliography). 


V olumes TT. and TTT. are un active preparation. 


LONDON: MACMILLAN AND CO., LIMITED. 








COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARY 


This book is due on the date indicated below, or at the 
expiration of a definite period after the date of borrowing, 
as provided by the rules of the Library or by special ar- 
rangement with the Librarian in charge. 











DATE BORROWED 





ὙΠ 


DATE DUE 





DATE BORROWED 


DATE DUE 






























































C286(239)mM100 














COLUMBIA UNIVERSITY LIBRARIES 


HN 





